Woensdagochtend weer onze taken vervuld in de Tamega kerk om het doopvont schoon te maken. Ik doe altijd mijn persoonlijke studie daar omdat het leegpompen van het doopvont altijd een tijdje duurt.
De dag zelf begon eigenlijk niet zo heel goed. Een afspraak om dienstbetoon te doen ging niet door waardoor wij met een gat van 2 uur zaten. Maar alles is goed gekomen en wij zijn even bij een lieve zuster geweest om haar wat op te bouwen.
Na de lunch ging er weer een afspraak niet door waardoor wij wat tijd hadden om mensen te contacteren. Wij zijn langs Marion (=Susan), Jenny, Nelda en Pamela geweest. Marion is klaar om gedoopt te worden, zij wil best graag. Wij moeten alleen even kijken precies hoe en wat, want zij is hier tijdelijk en waar zij normaal woont, woont zij best ver van de kerk af.
Wij hebben gegeten bij Br. En Zr. Poll . Was heel gezellig en even goed kunnen praten en elkaar opgebouwd.
’s Avonds toch wel iets bijzonders meegemaakt. Een tijdje geleden fietsten wij ergens heen toen wij opeens “Hey” hoorden. Bleek dat er 2 meisjes stonden (ongeveer 9 en 13 jaar oud) die Elder Harding in een ander gebied had gedoopt. Zij logeerden hier bij hun tante voor de vakantie. Gisterochtend hadden wij ze even opgezocht om een geestelijke boodschap te delen toen zij ons vertelden over een vrouw in de buurt die haar 1 jarig kind had verloren.
Deze vrouw was Hindoestaan maar had gevraagd of er “Christenen” langs konden komen om iets te zeggen en voor haar te bidden. Een van die meisjes (Jennifer, de oudste) was daar gelijk op ingegaan en vertelde die vrouw over ons. En zo werden wij dus uitgenodigd om langs te komen.
Bij hindoes is het traditie dat als er iemand sterft, er 7 dagen lang vrienden en familie elke avond langskomen om hun steun te betuigen. Dat hadden wij even over het hoofd gezien toen wij hier deze avond aankwamen met die meisjes en hun tante. Er zat dus een groep van 30 mensen doodstil op de stoelen daar. Elder Harding en ik deden snel een schietgebedje voor hulp en inspiratie en gingen daar naar binnen. Wij hebben ons voorgesteld aan de moeder in kwestie en het was goed dat wij enkele woorden spraken. Deze mensen spraken trouwens Engels. Omdat het zo stil was, en ondanks de vele mensen, voelden wij de Geest zo sterk. Elder Harding begon te spreken en hij vertelde dat God ons kende voordat wij hier kwamen, hij kent ons terwijl wij hier zijn en hij zal ons kennen na dit leven. Elder Harding sprak ook over de liefde die God voor ons allemaal heeft en het Plan van Zaligheid dat Hij voor ons heeft bereid. Ik haakte daarop in door te vertellen dat kinderen puur in de ogen van Christus zijn en dat zij als zij vroegtijdig sterven onschuldig zijn en dus de hoogste heerlijkheid kunnen beërven. Ik maakte duidelijk dat door dat plan van God iedereen op aarde moet komen om een lichaam te krijgen en vele van ons om getest te worden om te kijken of wij sterk genoeg zijn om weer terug bij de Heer te kunnen komen. Soms zijn er geesten/zielen die zo sterk waren voor hun leven op aarde, dat zij die proeftijd over mogen slaan en alleen op aarde komen om een lichaam van vlees en beenderen te krijgen.
Dit sterkte haar al en zij luisterde aandachtig. Ik denk dat zij begon te beseffen hoe bijzonder haar kind dan wel niet was voor de Heer, en zij vond het bijzonder dat zij uitgekozen was als moeder voor dit kind.
Ik voelde mij heel speciaal toen ik daar stond. Ik voelde mij een beetje als de zendelingen vanouds die regelmatig voor grote groepen met vreemden stonden om het evangelie te verkondigen. De Geest legde mij de woorden letterlijk in de mond, wat ongelooflijk bijzonder was.
Na onze woorden hebben wij haar apart genomen omdat zij graag gezegend wilde worden. Wij hebben haar uitgelegd over het priesterschap en hoe dat werkt. Ik vroeg of zij geloof had in Christus en dat had ze, dus wij besloten het te doen. Wij hebben een zegen van troost en leiding gegeven aan haar. Het moment dat ik mijn handen op haar hoofd legde voelde ik zo een sterke emotie van de liefde van God voor deze vrouw door mij heen gaan, dat was echt een hele bijzondere ervaring. Morgen gaan wij er weer heen om meer over het Plan van onze Heer met haar te delen.
De dag zelf begon eigenlijk niet zo heel goed. Een afspraak om dienstbetoon te doen ging niet door waardoor wij met een gat van 2 uur zaten. Maar alles is goed gekomen en wij zijn even bij een lieve zuster geweest om haar wat op te bouwen.
Na de lunch ging er weer een afspraak niet door waardoor wij wat tijd hadden om mensen te contacteren. Wij zijn langs Marion (=Susan), Jenny, Nelda en Pamela geweest. Marion is klaar om gedoopt te worden, zij wil best graag. Wij moeten alleen even kijken precies hoe en wat, want zij is hier tijdelijk en waar zij normaal woont, woont zij best ver van de kerk af.
Wij hebben gegeten bij Br. En Zr. Poll . Was heel gezellig en even goed kunnen praten en elkaar opgebouwd.
’s Avonds toch wel iets bijzonders meegemaakt. Een tijdje geleden fietsten wij ergens heen toen wij opeens “Hey” hoorden. Bleek dat er 2 meisjes stonden (ongeveer 9 en 13 jaar oud) die Elder Harding in een ander gebied had gedoopt. Zij logeerden hier bij hun tante voor de vakantie. Gisterochtend hadden wij ze even opgezocht om een geestelijke boodschap te delen toen zij ons vertelden over een vrouw in de buurt die haar 1 jarig kind had verloren.
Deze vrouw was Hindoestaan maar had gevraagd of er “Christenen” langs konden komen om iets te zeggen en voor haar te bidden. Een van die meisjes (Jennifer, de oudste) was daar gelijk op ingegaan en vertelde die vrouw over ons. En zo werden wij dus uitgenodigd om langs te komen.
Bij hindoes is het traditie dat als er iemand sterft, er 7 dagen lang vrienden en familie elke avond langskomen om hun steun te betuigen. Dat hadden wij even over het hoofd gezien toen wij hier deze avond aankwamen met die meisjes en hun tante. Er zat dus een groep van 30 mensen doodstil op de stoelen daar. Elder Harding en ik deden snel een schietgebedje voor hulp en inspiratie en gingen daar naar binnen. Wij hebben ons voorgesteld aan de moeder in kwestie en het was goed dat wij enkele woorden spraken. Deze mensen spraken trouwens Engels. Omdat het zo stil was, en ondanks de vele mensen, voelden wij de Geest zo sterk. Elder Harding begon te spreken en hij vertelde dat God ons kende voordat wij hier kwamen, hij kent ons terwijl wij hier zijn en hij zal ons kennen na dit leven. Elder Harding sprak ook over de liefde die God voor ons allemaal heeft en het Plan van Zaligheid dat Hij voor ons heeft bereid. Ik haakte daarop in door te vertellen dat kinderen puur in de ogen van Christus zijn en dat zij als zij vroegtijdig sterven onschuldig zijn en dus de hoogste heerlijkheid kunnen beërven. Ik maakte duidelijk dat door dat plan van God iedereen op aarde moet komen om een lichaam te krijgen en vele van ons om getest te worden om te kijken of wij sterk genoeg zijn om weer terug bij de Heer te kunnen komen. Soms zijn er geesten/zielen die zo sterk waren voor hun leven op aarde, dat zij die proeftijd over mogen slaan en alleen op aarde komen om een lichaam van vlees en beenderen te krijgen.
Dit sterkte haar al en zij luisterde aandachtig. Ik denk dat zij begon te beseffen hoe bijzonder haar kind dan wel niet was voor de Heer, en zij vond het bijzonder dat zij uitgekozen was als moeder voor dit kind.
Ik voelde mij heel speciaal toen ik daar stond. Ik voelde mij een beetje als de zendelingen vanouds die regelmatig voor grote groepen met vreemden stonden om het evangelie te verkondigen. De Geest legde mij de woorden letterlijk in de mond, wat ongelooflijk bijzonder was.
Na onze woorden hebben wij haar apart genomen omdat zij graag gezegend wilde worden. Wij hebben haar uitgelegd over het priesterschap en hoe dat werkt. Ik vroeg of zij geloof had in Christus en dat had ze, dus wij besloten het te doen. Wij hebben een zegen van troost en leiding gegeven aan haar. Het moment dat ik mijn handen op haar hoofd legde voelde ik zo een sterke emotie van de liefde van God voor deze vrouw door mij heen gaan, dat was echt een hele bijzondere ervaring. Morgen gaan wij er weer heen om meer over het Plan van onze Heer met haar te delen.
