Dinsdag 01-09-09

Wij hebben vandaag een goede zone/districtvergadering gehad. Veel gesproken over doelen stellen en ze echt proberen te halen.

Ik heb mijn brieven kunnen posten, een hele stapel. Het koste 23 Srd (5 euro) en dat is best veel in dit land.

Verder een hele goede dag gehad waarin al onze afspraken voor de verandering eens doorgingen.

Lloyd moest flink aangespoord worden om te bidden over onze boodschap. Het is grappig omdat hij zegt dat hij echt weet dat onze boodschap waar is maar dat hij de discipline niet heeft om de dingen te doen die nodig zijn.

Bij zuster Williams hebben wij nu ook haar dochter, vorige keer haar zoon, kunnen onderwijzen en dat werd ook goed ontvangen. Zr. Williams heeft nu wel al 3x dezelfde boodschap gehoord, maar misschien is dat wel juist goed.

’s Avonds ging Angelo mee naar de laatste paar afspraken. Wij konden Janette, de zus van Michael, een les geven en zij is heel enthousiast. Wij konden er maar kort heen en toch was de Geest heel sterk aanwezig.

Ook weer langs Irene geweest en nu even met haar en haar man samen gezeten. Zij is echt enthousiast en wil echt weten of het Boek van Mormon waar is. Haar man vind het prachtig hoe onze boodschap op gezinnen is gericht en wil ook graag meer leren.
Al met al, dit waren nog niet eens alle afspraken, een uitstekende dag die mij echt een goed gevoel heeft gegeven.

Maandag 31-08-09

Het was weer P-day vandaag. Eigenlijk best rustig aan gedaan. Paar wasjes gedraaid, een goede lunch met Brabantse knakworsten gemaakt.
Heel veel geschreven, er zat een gat van een week in mijn dagboek, en even wezen e-mailen. Ik had in dat internetcafé na 30 minuten net mijn wekelijkse e-mail naar de zendingspresident af toen het internet uitviel en ik die email dus kwijtraakte. Ik heb hem dus niet kunnen verzenden en toen het internet weer terug opkwam, had ik nog maar 15 minuten over die ik dus maar voor mijn familie heb gebruikt.

’s Avonds bij Pamela, Jenny, Nelda en Susan langs geweest. Pamela was jarig maar wij hadden niets gekocht omdat het keihard regende en wij geen zin hadden om nog ergens te stoppen. Wij waren zo ongeveer door en door nat, de kinderen waren weer heel erg druk en de Geest was dus niet echt voelbaar. Toch wilden zij dat wij morgen direct weer langs zouden komen.

Een hele korte les bij Irene gegeven, zij is een nieuwe onderzoekster die eigenlijk wel bijzonder is.
Toen ik vorige week met Elder Croese en zijn lekke band naar een afspraak toe liepen zag ik een grote poort een stukje open staan en een gezin die daar buiten een auto uitzwaaiden. Toen ik hen zag kreeg ik een sterke ingeving dat ik met hen moest gaan praten. Wij liepen er dus op af maar ondertussen reed de auto al weg en ging dat gezin weer terug de poort in en sloten hem af. Ik kan nu wel een beetje onderscheid maken tussen mijn eigen ingevingen en die van de Geest en ik wist dat deze van die laatste was. Ik deed snel een gebed in mij hart dat de poort weer open mocht gaan zodat ik met hen zou kunnen spreken. Toen wij dichterbij kwamen, de weg waarover wij liepen voerde er langs, begon ik de hoop al op te geven toen de poort alsnog weer open ging en de vrouw direct ons aankeek. Ik stapte er op af en sprak een beetje met haar, legde uit wat wij hier doen en nodigde haar uit om naar onze boodschap te luisteren. Die uitnodiging nam zij met open armen aan. Wij gaven haar alvast een boek over de “Herstelling” en spraken af om haar later te bellen om een afspraak te maken.

Vandaag dus even langs geweest en dit is waarom zij zo bijzonder is, Irene is waarschijnlijk de eerste Surinaamse in de geschiedenis die zonder verdere aansporing dat boekje heeft gelezen en er over heeft gebeden. Zij had vragen voor ons over het Boek van Mormon en vertelde ons dat zij zich heel goed voelde over onze boodschap en als ze bad. Morgen komen wij weer terug om een wat uitgebreidere les te geven.

Verder nog gezinsavond gevierd bij de Dunants, wat natuurlijk heel gezellig was. Een les gedeeld over schriftstudie en wat vragen beantwoord.
Al met al een goede dag want wij hebben precies onze doelen gehaald. Helaas niet onze contacten doel gehaald. Door de regen en lessen die wij gaven hadden wij te weinig tijd en mogelijkheden om het te doen. Toch was het mogelijk geweest als wij maar harder geprobeerd hadden

Zaterdag 29-08-09

De dag begon niet zo goed. Onze eerste afspraken waren niet aanwezig. Zelfs niet een gozer die ons maar blijft bellen dat wij langs moeten komen. Maar er schoot een naam bij Elder Harding naar binnen, nml. Jermaine. Jermaine was thuis en best een goede les gedeeld. Hij beloofde morgen naar de kerk te komen.

Na de lunch naar Steven geweest. Het is grappig, wij hadden eerst zijn moeder gecontacteerd, maar die is er nooit en nu geven wij haar zoon les. Hij is best geïnteresseerd en beloofde morgen ook naar de kerk te komen. Wij zullen zien!

In de avonduren nog bij Pamela, Jenny, Nelda en Suzan langs geweest. Echt heel geestelijk kunnen praten met hen. Het voelde zo goed, zij hebben zulke sterke antwoorden ontvangen dat zij haast niet kunnen wachten om gedoopt te worden. Wij moeten even zien of dat wel zo snel kan, want waarschijnlijk moeten Pamela, Jenny en Nelda eerst …. Trouwen.

Ons gebied is nog steeds apart. Heel vaak wordt er nog “Sekte” geroepen, en soms zijn mensen gewoon ronduit agressief tegen ons. Het is grappig dat op zulke momenten een geest van rust over mij heen komt en dat ik precies weet wat ik moet doen. Dit gebied wordt “The Getto” genoemd, wat tot nu toe wel aardig klopt. Andere gebieden in Suriname zijn wat mooier en groener, hier is het gewoon een bende. Wij hebben een paar hele goede woonwijken in ons gebied maar ook een paar wijken waar mensen fel tegen ons zijn. Surinamers gaan dan dingen roepen in het Sranantongo omdat zij denken dat wij (de bakra’s) het toch niet verstaan. Op de een of andere manier roepen zij allemaal veelal dezelfde dingen, ik vraag mij soms af of ze dat afspreken met elkaar.
In het begin vond ik het wel grappig, maar nu heb ik dagen dat het mij op een gegeven moment toch wel raakt. Wij zijn hier voor hen, compleet vrijwillig. Wij willen hen niet enkel helpen dichter bij de Heer te brengen, maar ook helpen met dienstbetoon en andere dingen. Het zijn niet enkel kinderen die veel slechte dingen naar ons roepen, regelmatig ook gewoon volwassen mensen, en dan denk ik toch: “Hoe oud en volwassen ben je nou?”

Door de nieuwe contactregel spreken wij met veel mensen, verder proberen wij zoveel mogelijk te lachen en te groeten naar mensen. Het “smile and wave” principe begint al een beetje zijn vruchten af te werpen, hopelijk veranderd ons imago snel.

Zondag 30-08-09

7 onderzoekers in de kerk vandaag!
De Fonkels, Pamela, Jenny, Suzan en nog 2 die meegebracht waren door een zuster. Zij deden erg goed mee en vonden het achteraf heel erg leuk. Pamela stond erop dat wij vandaag nog langs zouden komen. Zij voelen heel sterk de Geest en willen heel graag meer leren.

Vandaag ook weer onze contacten gehaald. Dat betekend 7 dagen op rij en daarmee hebben wij ons doel gehaald. Onze wekelijkse doelen hebben wij ook allemaal gehaald, echt gaaf dus. J

Helaas besloot mijn fiets om na de lunch een lekke band te krijgen. Wij hadden net 5 minuten gefietst en moesten 15 minuten teruglopen om het te fixen. Thuis kwam ik erachter dat het gat een beetje te groot was om te repareren. Gelukkig kwam Elder Kinghorn (koning toeter) een nieuwe binnenband brengen. Gelijk ook maar een andere buitenband omgelegd want de oude was nogal versleten.

Door die band hebben wij 2 afspraken gemist, maar ach ja soms zit het mee en soms zit het tegen, toch?
Wel nog een les kunnen delen met Pamela, Jenny, Nelda en Suzan. De kinderen waren echt aan het klieren, maar ondanks dat werden er wel goede vragen gesteld en als zendelingen houden wij echt van vragen.

Vrijdag 28-08-09

Vanochtend werden wij, tegen onze plannen in, gebeld door zuster Shawn, die vroeg of wij dienstbetoon konden komen doen. Dienstbetoon bij zr. Shawn wordt altijd beloond met een bord vol eten, dus natuurlijk hebben wij daar tijd voor vrijgemaakt.

Vandaag moest de zijkant van haar huis schoon worden gemaakt. Met een levensgevaarlijke ladder stond ik bovenaan, met een emmer water en een lap op een stok te schrobben. Maar het eten daarna maakte het weer meer dan waard.

Thuis even gedoucht en ons weer omgekleed. Een les gedeeld bij Esmeralda. Met haar is het nog even aanzien hoe het zal gaan. Wij zijn even bij zr. Anna geweest om bij te praten. Het schijnt dus dat zij inactief was en dat de zendelingen ongeveer alles hadden gedaan om haar weer naar de kerk te laten komen. Maar toen ik hier was, in mijn eerste week, zei Elder Harding “Use you’re Dutch” om haar te boeien of zoiets, desalniettemin deelde ik een lesje over het belang van de zondag en nodigde ik haar uit om weer naar de kerk te komen. Sindsdien is zij elke week weer geweest. Ik vind het zo een lieve vrouw. Ik moet altijd glimlachen als ik haar zie, gewoon door haar uitstraling.

Verder bij de familie Fonkel een hele goede les gedeeld. Humpry, de man des huizes voelt echt iets heel speciaals en heeft toegezegd “ons te willen volgen”. Natuurlijk volgt hij niet ons, maar Jezus Christus. Zijn vrouw is nog niet helemaal overtuigd, omdat zij van geboorte af aan RK is en die stap nog niet durft te maken. Toch voelt ook zij zich heel goed over onze boodschap, dus wij hebben aan hen beiden gevraagd om erover te bidden.

Bij Jenny, Pamela en Nelda hebben wij nu 5 mensen die gedoopt willen worden. Er logeert wat familie bij hen, één paar uit Suriname en één paar uit Frans Guyana. De familie uit Frans Guyana gaat morgen weer terug en één van hen heeft nu 3 lessen van ons ontvangen en wil echt graag gedoopt worden. Die hebben wij dus doorgegeven als referral aan de zendelingen daar. Dan is er nog Suzan, die hier nog een maand blijft logeren. Zij is echt een “bal van vuur” en heel erg gemotiveerd en helder.
Echt super, (ik blijf dit maar zeggen) om te zien hoe diegenen die echt oprecht bidden zo een duidelijk antwoord krijgen zodat zij er niet meer omheen kunnen. Zouden meer mensen dat maar doen, het is zo simpel ..

Donderdag 27-08-09

Vanochtend allereerst mijn fiets gerepareerd. Elder Harding wilde ondanks mijn advies, al om 7:30 de deur uit om naar de fietsenwinkel te gaan. Ik zei hem dat die nog gesloten zou zijn. En zowaar, hij was inderdaad nog gesloten. Die winkel is vlak bij de kerk, dus hebben wij vandaag maar onze taak gedaan om het doopvont schoon te maken. Terwijl die weer aan het vullen was, teruggegaan naar de winkel, een nieuwe ketting, binnen en buitenband gehaald en om mijn fiets gelegd. Die zou het nu dus wel weer even moeten volhouden. Het zendingsechtpaar de Dirkmaats kwamen nog even langs en gaven ons een niet Chinese fietsketting van veel betere kwaliteit, maar die bewaar ik voor een volgende keer.

Na de lunch een hele goede les met Naomi gedeeld. Zij voelt zich echt goed over deze boodschap en wil graag naar de kerk komen op zondag.

Veel mensen waren niet thuis en misten hun afspraken. Ik voelde mij best een beetje hopeloos op het midden van de dag. Gelukkig belde Jordan ons op om een paar uurtjes mee te komen helpen. Lloyd weer opgezocht en met hem een afspraak gemaakt om naar de kerk te komen. Elder Harding en Jordan gaven echt een uitstekende les bij Jenny, Pamela en Nelda, die nu die hele familie bij zich hebben en die allemaal geïnteresseerd zijn. Zij hebben beloofd allemaal naar de kerk te komen op zondag, dus dat zal een drukke bedoeling worden J.

Na de lessen hebben Elder Harding en ik onze contacten afgemaakt en daarmee dus vandaag weer ons doel gehaald.

Aan het eind dus wel een goede dag geweest. Helaas bijna een uur verloren toen wij moesten schuilen voor de regen. ’s Ochtends en ’s middags is het meestal echt heel erg warm, maar de afgelopen dagen betrok het tegen de avond en begin het gewoon een paar keer te hozen. Die regen is grappig, echt super hard. De meeste straten staan dan ook gelijk blank. Ik ben benieuwd hoe dat in het regenseizoen zal zijn.

Woensdag 26-08-09

Druk, maar heel voldaan. In de ochtend mijn fiets achterwiel laten repareren want die was zo krom dat het onmogelijk werd om ermee te rijden. Het is grappig, alle spullen zijn vervangen en het koste maar 35 Srd (ong. 8 euro), niet duur dus, maar het is wel allemaal Chinese rotzooi, dus maar zien hoelang de fiets het uithoud.

Tijdens het wachten een nieuwe onderzoekster gevonden, zuster Williams en een mooie les over de herstelling met haar gedeeld. Verder de kinderen bij de Seling familie geleerd hoe zij een zandkasteel kunnen maken door emmers te vullen en ze ondersteboven neer te zetten.

Na de lunch, om 3 uur kwam Angelo (lid) met ons mee. Veel ledenlessen kunnen doen dus. (Ik bedoel daarmee lessen waar een lid bij aanwezig is. Een Frans Boek van Mormon weggeven bij Jenny, Pamela en Nelda. Zij hebben familie uit Frans Guyana bij zich te logeren, die ook Sranantongo spreken, en Elder Harding heeft hen onderwezen. Als het goed is kunnen zij als zij terug zijn in Frans Guyana gewoon verder onderwezen worden.

Al met al weer alle doelen gehaald vandaag. Tegen 20:45 moest Elder Harding nog 1 iemand contacteren maar er was echt niemand. Toen gingen wij een bocht om en brak weer mijn ketting …
Echt niets dan problemen met die fiets. Maar goed, terug naar huis lopend wees ik iemand aan voor Elder Harding die hij direct contacteerde en een afspraak maakte voor morgen.

Echt gaaf, al 3 dagen al onze doelen ruim gehaald.

Dit waren ze voor vandaag:

Doel Gehaald
Lessen met een lid erbij 4 5
Andere lessen 2 2
Verwijzingen ontvangen 1 2
Mensen gecontacteerd 1 2
Nieuwe onderzoekers 2 5
Minder actieve/pas gedoopte
Leden - 1

Dinsdag 25-08-09

Na gisteren een record dag te hebben gehaald qua doelen waren wij vastbesloten om ze vandaag ook te halen.

Helaas ging mijn fiets 6x kapot voordat wij ’s ochtends bij het kerkgebouw in de stad aankwamen. Eenmaal daar gingen wij met z’n allen (zendelingen) weer op de hoeken van de straat met borden mensen contacteren. Ik was vast besloten om in deze 40 minuten mijn 10 adressen te halen, en het lukte J. Er zaten een paar hele leuke mensen tussen waarmee ik even goed kon praten. Helaas woonde niet iedereen in mijn gebied.

Districtvergadering gehad die snel in een zonevergadering omgetoverd was omdat de districtleiders zondag een training van 5 uur hadden gehad en zij wilden die informatie aan ons overbrengen. De contactregel is wéér veranderd, het doel is nu om per collega-schap 10 geïnteresseerde contacten te krijgen.

Met ons allen in de Mac geluncht en op de weg terug naar huis mijn fiets gefixed.

Het is grappig, om de seconde loopt mijn ketting eraf. De voorband is lek en zo versleten dat ik op de binnenband rij, en het zadel is zo slecht dat ik niet meer achterover kan zitten dankzij een blaar op mijn stuitje en het achterwiel mist 8 spaken, dus dat schudt lekker.

Onderweg naar Naomi een les kunnen delen met de zoon van een onderzoekster. Maar op een gegeven moment regende het zo hard dat praten onmogelijk was, dus hebben wij maar een vervolgafspraak gemaakt. Door de regen naar Naomi gefietst en een goede les over het Boek van Mormon met haar gedeeld. Natuurlijk er ook een bij haar achtergelaten.

Helemaal naar het zuiden van de stad gefietst om Sherbert op te zoeken, maar die was weer niet thuis. Even naar zuster Otlien (zonder afspraak) geweest maar die was er ook niet. Wel aan een huis geklopt daar in de buurt en een les kunnen delen met een hele lieve vrouw, die aandachtig luisterde naar de boodschap van de herstelling.

Helemaal naar het noorden gefietst naar Jenny, Pamela en Nelda. Er logeerde wat Franssprekende familie bij hen, die ook Sranantongo spreken en die luisterden heel aandachtig mee met de les van Elder Harding.
Jenny, en Nelda (Pamela bleek er niet te zijn) hielpen heel enthousiast mee met die les, en wij hebben beloofd de volgende keer Frans materiaal mee te nemen voor hen.
Een les gedeeld met de familie Fonkel. Ik hoop dat het met hen de goede kant op gaat, maar misschien verhuizen zij terug naar het binnenland L

Wij gingen even langs bij Michael uit Ghana, hij stelde ons voor aan 2 vrouwen die wij konden onderwijzen. Bij 1 had hij een pakje sigaretten afgepakt om haar met roken te laten stoppen, zij was dus helemaal gek van de zenuwen.

Al met al nog veel meer gedaan, maar de tijd is te kort om alles op te schrijven.
Dit waren de resultaten van vandaag:

Doel Gehaald
Lessen met een lid erbij 3 3
Andere lessen 3 6
Verwijzingen ontvangen 2 6
Mensen gecontacteerd 1 1
Nieuwe onderzoekers 2 4

Maandag 24-08-09

P-day, maar helaas er weinig van gemerkt. ’s Ochtends moesten wij even dienstbetoon doen voor de Dirkmaats (Zendingsechtpaar). Daarna zijn wij samen met Elder Pence en Elder Lake naar de stad gegaan om te e-mailen, wat te shoppen en pizza te eten. Een nieuwe binnen- en buitenband gekocht voor Elder Harding zijn fiets en met de taxi terug naar huis gegaan. Het was al laat en er moest nog schoongemaakt en gewassen worden, dus ben ik helemaal niet toe gekomen aan de brieven die ik nog wilde schrijven. Best frustrerend.

Na P-day hadden wij 3 uur om onze doelen te halen. 1 les met een lid erbij, 2 andere lessen, 1 nieuwe onderzoeker en 20 nieuwe adressen van mensen. Normaal gezien bijna onmogelijk, helemaal toen er een afspraak niet doorging. Maar wij hebben onze ledenles bij Angelo kunnen geven, langs Diana en August geweest, daar een les gegeven aan August, die ook gelijk een nieuwe onderzoeker was, daarna ongeveer iedereen op straat aangesproken en ons doel gehaald J
Er zaten een paar hele goeie tussen mijn contacten, dus ik ben zeker benieuwd waar het heen zal gaan.

Wij kwamen rond 21:20 uur terug in het appartement, echt super voldaan. Want wat wij vandaag hebben gedaan werd als onmogelijk geacht. De Heer was zeker met ons, en dan is alles mogelijk.

Zondag 23-08-09

Het spijt mij dat ik sinds het MTC een beetje van schrijfstijl veranderd ben. Tijd is zoveel korter dan dat ik dacht en ik wil me echt kunnen concentreren op het zendeling zijn. Ik schrijf dus nu in de ochtend gedurende 20-30 minuutjes.

Vandaag was echt gaaf. Allereerst districtconferentie gehad. Heel de kerk zat echt overvol, niet de kerk in de stad waar wij normaal heen gaan, maar de grote kerk vlakbij ons appartement, waar wij elke woensdag en vrijdag heengaan om het doopvont schoon te maken. Tijdens de conferentie zat ik naast één van onze onderzoekers, een aparte man die tijdens een gebed om een luchtbombardement op het huis van zijn buurman bad, compleet met coördinaten erbij.
Vooral de toespraak van Pres. Gamiette was echt heel erg goed. Ik wou echt dat er meer onderzoekers zouden zijn gekomen. Veel wilden wel, maar dit kerkgebouw was gewoonweg te ver weg voor hen.

Na de conferentie geluncht in ons appartement. Weer samen met Elder Koenen en Croese. Echt grappig, zij zijn allebei Nederlanders maar spreken heel erg versimpeld Nederlands met een Amerikaans accent. Terwijl Elder Swart (ook een Nederlander) gewoon keihard overdreven Nederlands is blijven praten, dat is ook zijn filosofie. Ik denk eerlijk gezegd dat ik mij ook automatisch aanpas aan de taal hier en dus nogal anders Nederlands zal spreken als ik terugkom. Bereid jullie dus maar voor!

Elder Harding en Elder Koenen kregen een training voor districtleiders van Pres. Gamiette die 5 uur zou duren, dus Elder Croese en ik gingen op pad in mijn gebied. Elder Croese had hier nog nooit gewerkt dus het zou op mij neerkomen om de weg te vinden, en ik werk hier nog maar 2.5 weken. Maar op de één of andere manier is dat perfect gegaan en heb ik redelijk foutloos de weg overal kunnen vinden, zonder kaart!

Wij hadden afgesproken om samen met Niles (een lid) les te geven en op pad te gaan. Wij reden net de straat in van onze eerste afspraak en de achterband van Elder Croese (op Elder Harding zijn fiets) ging lek. De eerste afspraak (Sherbert) was er helaas niet, maar gelukkig woonde Niles heel dichtbij en konden wij naar zijn huis lopen om de band te plakken.

Na de band geplakt te hebben werd het duidelijk waarom er een lek in zat, er zat een scheur in de buitenband waar de binnenband gewoon door naar buiten kwam. Wij baden dus dat wij naar de stad konden komen waar al onze volgende afspraken zouden zijn.

Dat lukte zelfs op tijd, helaas waren Diana en August niet thuis.
Even de familie Fonkel gecheckt, de man had beloofd naar de kerk te komen maar hij was niet komen opdagen. Ik had zo een vermoeden dat hij het niet kon vinden. Helaas was daar ook niemand thuis. Dan maar naar Jenny, Pamela en Nelda gegaan. Niles en Elder Croese gaven een uitstekende les in het Surinaams, ik kom nog niet veel verder dan groeten, afscheid nemen en vragen wie wil bidden. Wij hebben hen een doopdatum gegeven die zij alle 3 accepteerden. De 19e gaan zij gedoopt worden.

Onderweg naar Lloyd ontplofte de achterband van Elder Croese. Dat werd dus de rest van de dag lopen. Niles moest weer naar huis, het was onderhand 17:30 uur. Het was niet ver lopen naar Lloyd en onderweg hebben wij nog mensen gecontacteerd.

Lloyd gaf ons weer een hartelijk welkom. Wij hebben zijn vragen beantwoord en over de herstelling gepraat. Hij vertelde ons dat hij al een getuigenis van Joseph Smith had en wist dat hij een profeet was. Hij vertelde ons dat hij wist dat deze kerk waar is maar dat hij het te moeilijk vond om de geboden te onderhouden. Ik voelde echt heel sterk de Geest bij mij en heb heel sterk kunnen getuigen dat wij hem niet voor niets 2x op 1 dag ontmoet hebben, de Heer wil hem heel graag dichter bij Hem hebben en hij mag niet langer dralen en het uitstellen omdat hij het te moeilijk vindt. Wij hebben hem ook een datum gegeven om gedoopt te worden, ook de 19e, en beloofd dat als hij zich voor zou bereiden voor die dag, dat de Heer hem echt zal helpen de moeilijkheden te overwinnen.

Wij hadden een afspraak met Michael aan de andere kant van ons gebied, en hadden nog 2.5 uur voordat wij binnen moesten zijn. Wij zijn dus naar Michael gelopen en hebben onderweg iedereen aangesproken. Na 1.5 uur kwamen wij daar aan en wij moesten nog 4 mensen contacteren om ons doel te halen voor vandaag. Michael bleek niet thuis te zijn maar wij zijn wel aan de praat geraakt met zijn broer, schoonzus, zus en neef die zijn buren zijn. Zij vonden het geweldig wat wij deden en dat wij een uur omliepen om Michael te bezoeken. Zij gingen ermee akkoord dat wij hun kwamen onderwijzen en daarmee was ons doel behaald!

Ik weet dat als de Heer ons een gebod geeft dat Hij ook een weg klaarmaakt om het te halen. Wij moeten alleen maar willen, en echt ons best ervoor doen. Vandaag zijn mijn gebeden wederom beantwoord, die band was geen pech, want wij hebben met veel mensen kunnen spreken. Wij waren op tijd thuis en daarmee was het een van de beste dagen tot nu toe! Ons doel van 20 nieuwe adressen gehaald en lekker vermoeide benen van 2.5 uur lopen.
Ik hou van deze zending!

Zaterdag 22-08-09

Zaterdag in het weekend van de districtconferentie. Dat word dus druk. Ik heb gehoord dat er morgen een vergadering van 5 uur is voor zone- en districtleiders, daar behoort mijn collega bij, dus ik zal morgen op pad gaan met Elder Croese.

Wij hadden onze wekelijkse afspraak met Dest, die ex-voorganger van de EBG kerk is. Normaal is hij super stipt en wordt hij boos als wij te laat zijn maar vandaag was hij niet thuis op zijn afspraak. Geen goed teken dus. Het probleem met Dest was dat hij er niet echt voor wilde bidden. En als je dat niet doet dan zijn het gewoon twee 20-jarige snotneuzen die tegen je aan staan te babbelen. Ik denk dat hij er (nog) niet klaar voor is om nog dichter bij de Heer te komen, of dat hij bang is om zijn oude kerk te verlaten. Maar we zullen zien, dit was niet de laatste keer dat wij hem zullen bezoeken.

Wij kregen weer een hartelijk welkom bij de Fonkels. Deze keer was het droog, dus hebben wij kunnen zitten en een les gegeven. Zij hadden de boekjes echt gelezen en hadden vragen over het Boek van Mormon. Die hebben wij dus aan hun gegeven en er een les over gedeeld.

Het Boek van Mormon is zo belangrijk. Het is echt de sleutel tot de waarheid, aangezien het getuigt dat wat er in de Bijbel staat waar is en Jezus Christus echt heeft bestaan, evenals profeten die het woord van God verkondigen.

Wij hebben heerlijk geluncht in een restaurantje, voor omgerekend 6 euro had ik: een groot bord met friet, een kroket, een ham/kaas tosti en een heerlijke grote milkshake. Wat dat betreft is het dus zeker niet duur hier. Er is ook een tent waar wij voor 10 Srd, ong 2.50 euro, een enorm bord met Surinaams eten kunnen krijgen. In theorie zouden wij daar elke avond kunnen eten en nog geld overhouden aan het einde van de week, maar dat doen wij niet hoor.

Met Naomi een uitstekende 2e les gehad. Wij moesten het kort houden omdat wij naar de priesterschapvergadering in de kerk moesten, maar heel sterk kunnen getuigen en zij beloofde om morgen naar de kerk te komen om de conferentie bij te kunnen wonen.

De priesterschapvergadering was echt goed. De priesterschapdragers werden echt aangespoord om elkaar te helpen om naar diensten te komen en om actief te blijven. Pres. Gamiette sprak trouwens. Maar het is echt nodig voor de leden hier om elkaar te helpen. Zodra iemand gedoopt is, is het de verantwoordelijkheid van de gemeente of wijk, om die persoon verder op te bouwen. Hier in Suriname vallen veel mensen weg omdat dat niet goed gebeurt.

Na de priesterschapvergadering was er een haardvuuravond. Weer sprak Pres. Gamiette de leden toe, en nog wat andere sprekers, en nu werden de leden echt aangespoord om zendingswerk te doen, en hij benadrukte dat de zendelingen alleen maar een hulpmiddel zijn om de leden te helpen.

Elder Croese en Elder Koenen verblijven nu in ons appartement, grappig want het is nu 3 Nederlanders tegen 1 Amerikaan. Ook grappig is dat Elder Croese zijn broer met mij in het MTC zat en dat ik ze nu dus allebei heb ontmoet op mijn zending.

Vrijdag 21-08-09

Op vrijdag doen wij, bijna, altijd dienstbetoon bij zuster Shawn. Helaas brak mijn fietsketting weer voordat ik er was, maar ik heb het ter plekke kunnen repareren en hij heeft het uitgehouden tot ik weer thuis was.

Dienstbetoon bij zuster Shawn was grappig. Zij doet mij heel erg denken aan Oma Roepers. Echt geweldig. Wij moesten wat dingen rondzeulen en 2 bomen snoeien met machetes en een oude gevaarlijke ladder. Tijdens het snoeien kwam er een enorme vleermuis uit die boom, die ons maar lastig bleef vallen. Die beesten zijn snel zeg. Zr. Shawn beloonde ons rijkelijk voor ons werk met een heerlijke maaltijd, dat was dus goed J

Wij zijn even bij zuster Otlien en haar schoondochter geweest, die konden ons weer even als praatpaal gebruiken en hun hart uitstorten.

Een nieuwe onderzoeker gevonden, zijn naam is Sherbert. Hij is een beetje traag van begrip en ik heb het idee dat hij een boxer of vechter voor geld is geweest. Maar hij luisterde wel goed en deed goed mee. Wij kwamen erachter dat de Jehova Getuigen hem ook bezoeken dus we zien wel wat er gebeurd.

Even bij familie Fonkel geweest, wij wilden een les geven maar het begon keihard te regenen, in 99% van de gevallen zitten wij buiten, dus een gebed en een vervolgafspraak achter gelaten.

Jenny, Pamela en Nelda zijn echt verbazingwekkend goed bezig. Zij hebben gebeden over de doop en zij hebben alle 3 een antwoord op hun eigen manier gehad. Maar zij kwamen er helemaal zelf mee dat ze weten dat dit de ware kerk is en dat de Heer wil dat zij gedoopt worden. Denk er over wat je wil, maar ik ben hier en ik zeg dat het een wondertje is.

Lloyd bezocht, interessante gesprekken gehad want hij had een boekje uit 1951 met alle religies er in, dus hij vuurde 1000 vragen op ons af. Niet alles klopte in dat boekje en gelukkig nam hij onze antwoorden aan. Hij kent de 3 heerlijkheden al, maar zegt dat de hoogste te moeilijk voor hem is en dat hij tevreden is als hij telestiaal wordt. Dat gaan wij dus even veranderen J. Wij hebben hem niet voor niets 2x op 1 dag ontmoet, de Heer wil hem bij Zich hebben, en dat zal best lukken.

De filmavond ging door, “Best 2 years”, maar Elder Harding had het gevoel dat het niet goed was dat wij zouden blijven. Hij belde pres. Gamiette en die stuurde ons de straat op aangezien geen van onze onderzoekers konden komen.
Het is maar goed ook, want die film had mij echt heimwee gegeven.
Michael opgezocht en heel sterk kunnen getuigen met het visioen van Lehi (Boom des levens) als voorbeeld. Het raakte hem wel en hopelijk spoort het hem aan want hij heeft niet echt het verlangen om het woord van wijsheid na te leven.

Onderzoekers die niet bidden en de Heer vragen of onze woorden waar zijn, zijn moeilijk te onderwijzen. Het bekeringsproces gaat dan meer op basis van logica dan op gevoel. Als ze gewoon die simpele stap zouden nemen en met een oprecht hart tot de Hemelse Vader in de naam van Jezus Christus zouden bidden en vragen of onze woorden waar zijn, of dit de ware kerk van Jezus Christus is en of Joseph Smith een profeet is, dan zouden zij in 100% van de gevallen een antwoord krijgen. Kijk maar naar Jenny, Pamela en Nelda, en vergeet Ronald niet.

Donderdag 20-08-09

Vergeleken met vorige week is deze week weinig vooruit te branden. Veel mensen zeggen hun afspraken af of zijn er gewoon niet. Best frustrerend af en toe, maar zo zijn Surinamers nou eenmaal.

De zendelingen hebben nog steeds niet zo een best imago hier in Paramaribo Zuid. In veel wijken roept iedereen nog steeds “Sekte, Sekte”. Maar ik probeer liefde voor ze te blijven voelen en dat uit te stralen. Af en toe ga ik erop af en leg ik uit dat onze kerk 30x zoveel leden telt als dat er mensen in Suriname wonen. Wij hebben er al een paar onderzoekers aan overgehouden en het heeft ons imago in een paar straten al goed opgekrikt.

Vandaag niet zo heel veel lessen gegeven, een stuk of 7 waarvan één aan een minder actief lid. Wel 3 nieuwe onderzoekers en een paar goede contacten gevonden.

Zondag is het districtconferentie en komen dus alle gemeentes bijeen. Pres.Gamiette zal o.a. spreken. Wij proberen dus zoveel mogelijk onderzoekers daarheen te krijgen.

Wij waren vandaag nog even bij Jenny, Pamela, en Nelda en zij hebben toegezegd om te komen. Lezen gaat niet zo vlot bij hen helaas. Jenny spreekt alleen maar Ningre dus Pamela of Nelda moeten alles vertalen.. Toch hebben zij allemaal een sterk antwoord ontvangen en weten zij dat wat wij hen vertellen waar is. Als dat niet zo zou zijn zouden zij er niets bij voelen toch?
Het is echt heel speciaal om zo een instrument in de handen van de Heer te zijn.

Ergens midden op de dag raakte Elder Harding zijn planner kwijt. Paniek natuurlijk want daar staan enorm veel adressen en telefoonnummers van mensen in. Na 15 minuten terugfietsen vonden wij hem gelukkig weer, midden op een fietspad.

Mijn ketting lag er ook weer eens af vandaag. Ter plekke strakker afgesteld om weer te kunnen rijden.

Woensdag 19-08-09

Woensdagochtend gelijk na het opstaan naar de kerk gegaan om onze wekelijkse doopvont taak weer te doen. Persoonlijke en gezamenlijke studie dus daar gedaan terwijl wij wachten op de pomp om het doopvont leeg te maken.

De taalstudie gebruik ik nu om Sranantongo (Suinaams) te leren. Ik ben zo enthousiast daarover. Als Elder Harding het spreekt kan ik het goed volgen waar het over gaat. Ik ben nu dingen aan het opschrijven in mijn planner die ik vaak zal gebruiken en thuis maak ik er een wat diepere studie van.

Na de studies, bij zuster “Tante Mieke” weer dienstbetoon gedaan, weer wat stoelen rood geverfd. Zo’n lieve zuster, wij zijn er echt helemaal thuis. Wij krijgen ook altijd eten van haar.

Wij zijn weer bij Jenny, Pamela en Nelda geweest. Nelda vertelde dat zij ook heel duidelijk een antwoord van de Heer heeft gehad. Zij zijn dus echt super enthousiast. Weinig mensen zoeken zo hard, en bidden echt om te vragen of onze woorden waar zijn. Ik weet zeker dat de Heer hen daarom heeft gezegend met een heel sterk antwoord.

Dinsdag 18-08-09

’s Ochtends district bijeenkomst gehad. Dat begint altijd met “op de hoeken” van de straat staan met borden en daarna mensen contacteren. Ik kreeg 3 adressen van mensen bij wie wij langs kunnen komen, best geslaagd dus weer.

Wij hebben een nieuwe regel, voorheen moest je per dag tenminste 10 mensen aanspreken / proberen te contacteren. Nu telt het pas als een “contact” als wij de adressen van de mensen krijgen. 10 per dag als doel! Dat is echt veel.

Na de districtbijeenkomst de straat opgegaan en onderzoekers bezocht. Ik heb 7 adressen weten te krijgen van mensen vandaag, dat is veel maar ik mag het dus niet tellen als een dag gecontacteerd

Verder een paar goede lessen gegeven. Veel vragen van Ronald beantwoord. Een uurlang voor keiharde regen geschuild bij Alfonso en Farita, die trouwens toegezegd heeft gedoopt te willen worden, en warm ontvangen door Jenny en Pamela. Toen wij daar aankwamen zat Jenny in het boekje over de herstelling te lezen. Tijdens de les vertelde Pamela dat zij had gebeden of deze kerk waar is en dat zij de Geest zo sterk voelde dat zij begon te beven. (Vergelijk 1 Nephi 17:55)
Wij legden dus nog wat uit over de Heilige Geest en hoe die werkt. Dat Hij inderdaad van de waarheid getuigt als je met een oprecht hart bidt en vraagt of deze woorden waar zijn. Wij hebben hun een Boek van Mormon gegeven en uitgelegd wat het is, daarna nog een opdracht om te lezen gegeven en ons getuigenis achtergelaten.

Dat is zo mooi aan dit werk. Wij zijn hier niet als zendeling om zelf mensen te beleren, wij getuigen alleen maar van wat wij zelf ervaren, geven mensen informatie, en sporen hen aan om zelf in gebed te gaan en te bidden over de dingen die wij hen hebben verteld.
Van die mensen die dit oprecht doen, ofwel écht willen weten of dit waar is en bereid zijn het antwoord te volgen, krijgt 100% een antwoord.

Maandag 17-08-09

Vandaag was het weer P-day. Om 8 uur naar de kerk hier in de buurt gelopen om met iedereen uit de zone te sporten. Lekker gevoetbald en ge-frisbeed.

Elder Fougler en Elder Swart waren er ook bij maar wonen erg ver weg, 1.5 met de bus, dus zij kwamen bij ons in het appartement douchen en omkleden.

Met z’n 4-en in het winkelcentrumpje gaan e-mailen naar onze familie en daarna naar een shoarma zaak gegaan om een heerlijke schotel te eten.

Elder Harding en ik hebben een knipbeurt gehad. Mijn haar is nog nooit zo kort geweest, maar ik denk dat het wel lekker is hier.

Natuurlijk wasjes gedraaid, wat weer erg slecht ging in die ton die een wasmachine voorstelt. Mijn shirts gaan er bruin in en komen er bruin uit. Wat ik ook doe, 3x meer waspoeder, een halve liter bleek en alle vlekken laten inweken met wasmiddel, het wordt er weinig beter op. Maar ik ben niet de enige die daar last van heeft.

’s Avonds nog de Fonkel familie een les gegeven. Zij leken niet al te enthousiast de vorige keer, maar de man heeft het nu gered, want hij stelde goede vragen en luisterde oprecht. Volgende keer gaan wij met hen over het Boek van Morman spreken.

Zondag 16-08-09

Een goede kerkvergadering gehad. Ronald was er en deed heel actief mee. Ik had de les in de priesterschap en ik heb het zo interessant mogelijk geprobeerd te houden.

Na de kerk geluncht bij de familie Wonga. Samen met onze collega’s van Mander. Heerlijk Surinaams gegeten natuurlijk.

Helaas miste wij onze onderzoekers Jenny en Pamela in de kerk maar toen wij ze opzochten bleek dat zij wel gegaan waren, maar verkeerd gelopen waren. Dus maar daar thuis een goede les gegeven.

Wij hadden een verwijzing gekregen van een vrouw genaamd Naomi. Toen wij daar aankwamen konden wij een korte les delen waar de Geest duidelijk aanwezig was. Toen Naomi het slotgebed uitsprak, dankte zij de Heer dat Hij twee van Zijn boodschappers op haar pad had gebracht om haar dichter bij Hem te brengen.

Het is heel mooi om te zien hoe de Heer mensen echt voorbereidt om ons te ontmoeten. Ik voel mij haast schuldig dat wij niet iedereen aan kunnen spreken overdag. Ik hou zoveel van deze mensen en het is echt zo mooi om te zien wat voor een verandering en geluk het evangelie in het leven van deze mensen brengt.

Zaterdag 15-08-09

Een drukke dag gepland maar helaas niet al teveel lessen kunnen geven. Wel met de gemeentepresident bij Ronald geweest, dat was goed voor Ronald zodat hij zag dat wij niet de enige zijn in de kerk J
Ik had hem van de week een foto van Vanessa en mij gegeven, en hij heeft daar een prachtige tekening van gemaakt.

Verder lunchte wij bij de zendelingen van het gebied “Mander”. Wij aten taco’s door Elder Lake gemaakt. Best lekker dus. Een paar andere zendelingen hadden een doopdienst en wij moesten de kerk voor hen openmaken. Toen wij daar rondhingen, wachtend op de mensen voor de doopdienst, kwam er opeens een gebiedszeventiger opdagen. Elder Aldorado van het 6e Quorum der Zeventig.
Ik stond lekker met hem te praten en ik zag mijn collega helemaal gek worden, die wordt blijkbaar nogal nerveus rond algemene autoriteiten. Maar het is altijd leuk om de hand van een autoriteit te schudden

Vrijdag 14-08-09

Gisteravond zijn wij opgehaald door het busje om op “uitwisseling” te gaan. Wij wisselden met de zoneleiders, dus ik ging met “koning toeter” (Elder Kinghorn) naar hun gebied (Kwatta) en Elder Harding bleef hier in Paramaribo Zuid met de andere zoneleider, Elder Riding.

Ik sliep dus in hun huis, waar trouwens nog 2 andere zendelingen zitten, Elder Ash en Elder Hotz. Rotnacht gehad op waarlijk het slechtste bed ooit. Zij zouden echt meer moeten investeren in matrassen in dit gebied, ik weet 100% zeker, dat de resultaten van het zendingswerk omhoog zullen schieten omdat iedereen veel uitgeruster zal zijn.

Ik liep dus mee met de zoneleider voor 1 dag. Zendingswerk begon pas om 2 uur ’s middags omdat wij de hele ochtend op zoek waren naar een nieuwe toner cassette voor de printer en van winkel naar winkel moesten rijden. Daarna maar dus gelijk geluncht.

Onze eerste afspraak was er niet, in dit gebied hebben ze dat dus ook…, maar wel een eerste les aan de een-benige buurman en zijn vrouw kunnen geven. Zij waren “bekeerd” van Hindoe naar Katholiek maar wisten verder maar weinig over het geloof. Een goed gesprek dus gehad over profeten en het belang ervan.

Na die les, in dezelfde straat, of langs dezelfde weg, 2 jongens aangesproken die wij samen met hun broer en moeder in het Engels hebben onderwezen. Zij kwamen ui Guyana. Zij namen heel actief deel aan de les en waren echt super gastvrij. Hindoes zijn, over het algemeen, echt gave mensen met wie je altijd kunt praten.

Daarna van hot naar her gereden voor doopgesprekken tot wel ’s avonds 8 uur. Arme zoneleiders, die gasten hebben het écht druk, en hebben zoveel minder tijd voor het zendingswerk, maar zij zijn wel belangrijk en nodig.

Oh ja, de fiets van Elder Riding besloot ook maar eens kapot te gaan met mij erop. Alweer de ketting, en voor de 2e keer deed ik mijn voet nogal pijn tegen de grond. Dat wordt moeilijk lopen de komende tijd!
Elder Kinghorn legde de ketting er weer om, hij raakte hem het eerst aan en ik wilde niet dat wij beide vuile handen zouden krijgen, en dat was maar goed ook, want 2 meter verder lag ie er weer af en kon ik met mijn schone handen aan de schouder van Elder Kinghorn voortgetrokken worden. Grappig dat wij toch van die kleine “toevallige” zegeningetjes krijgen waarmee wij toch thuis kunnen komen.

Na al die doopgesprekken nog 1 les gegeven aan een hele familie waarvan morgen iemand wordt gedoopt.

Daarna weer thuisgebracht in mijn normale appartement met Elder Harding en weer even lekker bij kunnen praten.

Donderdag 13-08-2009

Op donderdag hebben wij na persoonlijke, gezamenlijke en taalstudie, altijd wekelijkse planning. Dat is wel goed, helemaal nu wij vasten omdat het een paar uur duurt en ik dus niet hoefde te fietsen waarbij ik veel vocht zou verliezen.

Na de planning zijn wij naar Ronald gegaan, rond 1 uur, om ons vasten te beëindigen en nog een korte les te delen. Wij vertelden hem over zuster Carmelite en het internaat en hij kon niet wachten om haar zondag te ontmoeten. Ronald sprak het slotgebed uit en ik stond weer helemaal versteld. Hij is zo nederig en wil zo graag dichter bij de Heer komen. Ik kan mij niet anders voorstellen dan dat hij rijkelijk gezegend gaat worden.

Ronald is trouwens ook een uitstekend tekenaar. Hij tekent af en toe voor wat geld portretten en zo (15 Srd = 3.50 euro). Ik heb hem een foto van Vanessa en mij gegeven en hem 20 Srd geboden om die na te tekenen. Hij wilde dat graag doen want het was toch rustig, dus ik ben benieuwd.

Nadat wij bij Ronald weggingen, zijn wij naar een restaurantje gegaan en voor 16.50 Srd (4 euro) een complete maaltijd gehad. Ze weten hier trouwens ook wel wat scherp eten is. Natuurlijk ook gelijk 2.5 liter water gedronken om een beetje in te halen.

Familie Fonkel nog les gegeven, die staan heel erg open voor ons nadat wij, op hun verzoek, voor hun zoontje hadden gebeden dat hij wat rustiger zou worden en beter zou luisteren, en het echt werkte. Zij hebben beloofd zondag in de kerk te zijn, maar wij zullen hen zaterdag nog even bezoeken.

Verder een uitstekende dag gehad en 6 nieuwe onderzoekers gevonden. Elke keer als ik “Sekte” hoor, draai ik mij om en ga ik met die persoon spreken, en dat begint dus zijn vruchten af te werpen.

Het is zo gaaf, want toen ik in dit gebied aankwam waren er haast geen onderzoekers, nu hebben wij er heel veel, waaronder enkele veelbelovende mensen. Ik weet dat de Heer echt van Zijn kinderen houdt, ook hier, en dat Hij echt mensen voorbereidt om ons, zendelingen, tegen te komen.

Woensdag 12-08-09

Vandaag echt een slechte nacht gehad. Mijn matras is héél slecht, ik lig echt in een kommetje en de airco blies recht op mijn voeten. Het beloofde dus een slechte dag te worden.

’s Ochtends naar de kerk in Temegen (niet de onze) gegaan om het doopvont schoon te maken. Een klusje dat wij elke week mogen doen. Vandaag moest hij leeggepompt worden en dat duurt zo een 1.5 uur. Wij deden ondertussen onze persoonlijke en gezamenlijke studie dus in de kerk daar.

Nadat wij klaar met het doopvont waren, zijn wij naar zuster “Tante Mieke” gegaan. Een prachtvrouw met enorme christelijke eigenschappen. Zij heeft nu definitief een Indiaans meisje geadopteerd uit de sloppenwijken om haar een betere kans te geven. Wij hebben wat dienstbetoon, stoelen rood verven, voor deze zuster gedaan in ruil voor een overheerlijke lunch die gelijk een goed begin voor ons vasten was.

Nog even naar huis geweest om wat extra te drinken en onze werkkleren weg te brengen. Vlak voor het huis lag mijn ketting weer eens van mijn fiets. Ik legde hem er weer om, maar (stom) vond het niet nodig om hem te plekke strakker af te stellen, ik dacht hij het nog wel een dagje zou uithouden.
Onderweg naar Ronald lag de ketting er dus weer 3x af. Ergens terplekke een goedkope baco gekocht om hem wat strakker af te stellen en Ronald gebeld dat wij wat later zouden komen. Het werkte en ik kon weer fatsoenlijk fietsen.

Naar Ronald gegaan om ons vasten te beginnen. Hem verteld hoe machtig vasten kan zijn aan de hand van het verhaal van Esther. Met vasten laten wij echt aan de Heer zien dat wij gewillig zijn iets op te offeren voor ons doel, daarom zal Hij ons heel snel helpen. Ik hoop en bid echt dat Ronald snel een huisje/woning hier kan vinden. Hij wil het zo graag en hij heeft zichzelf zo nederig naar de Heer opgesteld, dat ik denk dat het wel goed komt. Ik hoop dat ik het overleef, 24 uur niet drinken met deze hitte J


Wij hebben nog een familie gevonden die wij onderwijzen. Echt grappig want er zit een vrouw in die 1000 vragen voor ons had, en nog steeds weten zie niet zeker of we wel of geen sekte zijn. Prisma woordenboek, wat zij erbij haalde, hielp ook niet echt; “Mormoon: een klein Noord-Amerikaanse sekte enz.”. Deze kerk heeft 30x zoveel leden als dat er mensen in Suriname wonen!.

’s Avonds nog naar zuster Carmelite geweest die misschien wel eens het antwoord op onze gebeden zou kunnen zijn. Zij wilde ons wat te drinken aanbieden, maar dat aanbod sloegen wij beleefd af vanwege ons vasten. Wij legden uit aan haar waarom wij aan het vasten waren en vertelden het verhaal van Ronald en zijn huisvestingsprobleem. Zij vuurde daarna 1000 vragen op ons af over Ronald en wat blijkt nou, zij werkt in een internaat waar studenten goedkoop kamers kunnen huren. Ronald is blijkbaar precies wat zij zoeken om daar te hebben. Dus wie weet, zij ontmoeten elkaar zondag in de kerk. Zuster Carmelite had ook nog een introducé voor ons, een rustige jongen uit het internaat die wel meer wou horen. Wij zullen hem dus de komende tijd af en toe opzoeken.

Helaas was net voor de afspraak met zuster Carmelite mijn ketting gebroken…, te strak afgesteld?!?! Of gewoon Chinese kwaliteit. Dus hebben wij de rest van de avond moeten lopen door ons gebied. Echt pech gehad met die fiets vandaag zeg.

Dinsdag 11-08-2009

Vandaag begon met een zone vergadering. Om 8:00 uur opgehaald door de zoneleiders en naar “onze” kerk gereden. Daar hebben wij met borden op de hoeken rond de kerk mensen aangesproken (gecontacteerd). Op de één of andere manier had ik, van alle zendelingen, de meeste adressen en telefoonnummers van mensen gekregen.

Een ervan was een man genaamd Lloyd. Hij vertelde mij dat hij Joseph Smith al kende en het Boek van Mormon thuis bestudeerde. Vroeger bezochten de zendelingen hem maar die hadden hem laten vallen omdat hij er “te lang” over deed L, typisch geval van zendelingen die hun “nummertjes” wilden halen. Ik heb zijn adres dus en wij gaan hem zeker bezoeken.

Na het contacteren een vergadering gehad. De zoneleiders legden er de nadruk op hoe belangrijk het is om samen met de leden te werken. Wij hebben daar grote problemen mee in onze regio aangezien de leden constant hun afspraken niet nakomen. Surinamers …..

Met de zone gaan lunchen bij de Burger King in de stad, waarschijnlijk het nieuwste gebouw in Suriname en daarna weer terug naar huis gereden.

Thuis nog heel even gestudeerd. Ik heb nog wat gebudgetteerd en mijn geld verdeeld over de komende weken.

Daarna de straat opgegaan. Ronald had ons gebeld of wij langs konden komen. Een goede les met hem gedeeld. Echt een fijne jongen die graag meer wil leren. Vandaag hadden wij het vooral over, waarom er zoveel ellende in de wereld is.
Een vraag die erg bij hem brandde. Morgen gaan wij samen met hem vasten.

Nog een aantal mensen bezocht, sommige waren niet thuis. Nog wat “vindwerk” gedaan en zie daar, Lloyd kwam langslopen. Dezelfde man als vanmorgen. Geen toeval dus en gelijk maar een afspraak met hem gemaakt.

Na het “vinden” hadden wij nog 3 afspraken waarvan er maar 1 doorging. Die Surinamers nemen hun afspraken echt niet serieus, dat is dus best frustrerend voor ons stipte westerlingen.

Maar Elder Harding heeft nog een goede les aan een pasgedoopte man gegeven in het Surinaams. Dat was zo’n beetje het eind van de dag.

Woensdag 05-08-2009 t/m Maandag 10-08-2009

Ok, ik geef het toe. Op dit punt loop ik bijna een week achter met mijn dagboek. Ik ga dus proberen de afgelopen eerste week een beetje samen te vatten om weer helemaal bij te zijn.

Het gebied waar ik in zit is Paramaribo Zuid. Men noemt het ook wel “The Ghetto”. Van alle gebieden is de houding van de inwoners tegenover zendelingen hier het slechts. Ze zeggen dat dit gebied je als zendeling kan maken of kraken. Mijn collega zit hier al 6 transfers (6x6 weken) en ik ben er nog niet helemaal uit of hij gemaakt of gekraakt is hier J

Maar het is dus best interessant om dit als eerste gebied te hebben, nu hopen dat ik sterk genoeg ben om het aan te kunnen. Ik zal eens beschrijven hoe het een beetje is hier:

Allereerst moet je door de hoge luchtvochtigheid alles goed droog houden en zeker niet nat opbergen want er zit binnen no-time een laag schimmel op. Toen ik hier aankwam zat er overal in de badkamer een vingerdikke laag schimmel, ik wilde dat ik er foto’s van had gemaakt (ik heb het nu schoongemaakt). Verder liggen er dode kakkerlakken (geen grap, ter grootte van een duim) in de keukenkastjes en zijn er overal mieren. Ik heb dit allemaal nu trouwens wel onder controle. De matras of eigenlijk de matrassen, waar ik op slaap lijken wel op het Himalaya gebergte, zoveel hellingen en dalen zitten er in. Mijn nachtrust is dus niet zo geweldig. Als wij de deur uit gaan moeten wij ons eerst door 5 hangsloten en nog meer deursloten heen worstelen voordat wij eenmaal onze fietsen hebben en de poort uit zijn. Mijn fiets is ook een verhaal apart. Constant ligt de ketting eraf, ook al is het een eenvoudige fiets met terugtraprem, en de ketting is ook al eens gebroken geweest. Lekke banden komen ook minstens 2x per week voor. Dat is niet zo heel erg gek als je ziet hoe de weg eruitziet hier. Ik zit nu in de stad en het meeste is wel geasfalteerd, maar als je even niet oplet lig je in een gat of een put zonder deksel. De wegen zijn verzakt tot het extreme aan toe, fietsen is dus een constante slalom. Er zijn ook veel zandweggetjes en wegen die opengebroken zijn en waarschijnlijk nooit meer geasfalteerd worden.
Omdat ik in de stad ben is er weinig natuur of jungle te vinden. Het meeste zie je huizen die zo’n 30 jaar niet meer geverfd zijn met rommelige erven. Veel afval langs de weg en de geur van een dode hond is mij ook niet vreemd meer.

Het lijkt een beetje, of eigenlijk heel erg, erop dat dit land gestopt is zich te ontwikkelen zodra zij zelfstandig werden en zich losmaakten van Nederland. De hekwerken van de legerkazerne zijn daar een mooi voorbeeld van, er zitten gaten van roest in waar een olifant nog doorheen zou kunnen lopen.

Als wij in ons gebied over straat rijden wordt er met grote regelmaat door kinderen en volwassenen “Sekte” geroepen. Een of andere pastoor heeft in juni in een TV show gezegd dat de “bakra’s” (de zendelingen) op de fiets ’s nachts hoofden van mensen afsnijden en rare dingen met kinderen doen. Blijkbaar geloven nogal veel mensen dat.

Honden zijn ook wel grappig, ik heb er al 3 gehad die in mijn schoenen beten. Het zijn gewoon onafgerichte onverzorgde beesten die alleen maar goed zijn als deurbel. Wij moeten er best mee oppassen dus.

Tegen de avonduren beginnen veel mensen hun afval te verbranden, wat voor veel rook en stank zorgt. Net als het verkeer overigens, roetfilters zijn hier nog niet uitgevonden en ze weten, denk ik, niet hoe ze een motor af moeten stellen. Veel auto’s, busjes en brommers laten een rookgordijn achter waar je U tegen zegt. Het verkeer is linksrijdend en ook gewoon een chaos, mensen gebruiken liever hun toeter dan hun rem. Weinig auto’s hebben dan ook géén deuk in de bumpers of deuren.

99% van de tijd dat wij met mensen een les delen zitten wij buiten.
Sommige mensen wonen in een hok van een paar planken en een golfplaten dak erop.

Dit alles doet mij beseffen, hoe goed wij het wel niet hebben in ons kikkerlandje. Al dat geklaag wat ik daar hoorde over een land dat best efficiënt draait en waar goed voor de mensen wordt gezorgd. Kom gewoon eens hierheen om te zien hoe het ook kan.

Oh, en over mijn zending:
Dankzij dit alles is dit waarlijk de beste zending in de wereld!!!

De mensen zijn wel grappig. Veel opener dan bijvoorbeeld in Nederland. 7 op de 10 mensen waarmee ik spreek geven ons een adres. Mensen geven liever een vals adres dan dat zij “niet geïnteresseerd” zeggen; enorm veel mensen (ook leden) missen hun afspraken. Daardoor staan wij vaak midden op de dag te brainstormen over “wat nu te doen”. Als wij een les delen is het vaak 3x iets uitleggen voordat het begrepen wordt. Maar de mensen zijn over het algemeen dus best warm en hartelijk, is leuk om mee te werken.

De kerkgemeente waar wij in zitten is niet zo groot. Paramaribo stad, deze gemeente is redelijk nieuw en zo’n 30 leden bezoeken de kerk op zondag. Ons appartement is best ver van ons gebied en ook van deze kerk vandaan. Dichtbij ons appartement is een andere gemeente van onze kerk, namelijk de gemeente Tamega. Dit wordt ook wel de hoofdgemeente genoemd omdat zij het grootste gebouw (best een mooie kerk) en de meeste leden hebben. Mijn collega en ik doen het onderhoud van het doopvont in dit kerkgebouw.

Het weer is over het algemeen zonnig en het is echt heel warm. Naar buiten gaan is alsof je in een oven met een deken om je heen stapt. Ik zweet echt héél erg veel. Ik probeer dus ook echt Ruben’s advies op te volgen en 6 liter water per dag te drinken, wat aardig lukt.

Er waren géén onderzoekers toen ik hier kwam. Het was net alsof dit gebied net geopend was, een frisse start dus. Ik vind het geweldig en ik ben er vol ingedoken. Ik heb één enorm voordeel, dat is dat ik de taal spreek. Tegen het eind van de week hadden wij 11 nieuwe onderzoekers die geïnteresseerd leken.

Een paar voorbeelden:
De familie Fonkel hebben wij gevonden toen wij aan de deur klopten. (Er zijn geen deurbellen, dus je loopt naar het hek en roept “klop klop”) De man des huizes liet ons gelijk binnen alsof hij ons al jaren kende en riep heel de familie bijeen om naar ons te luisteren. Een paar keer terug geweest en zij lijken wel geïnteresseerd. Wij worden elke keer hartelijk ontvangen en zij luisteren aandachtig.

Ronald is een jonge man van 22. Ik ben echt onder de indruk van hem. Hij is heel geïnteresseerd, heel rustig en gevoelig. Soms moeilijk te peilen, maar heel dankbaar dat wij altijd tijd voor hem hebben. Ik heb echt een goed gevoel over hem.

Michael ontvangt ons altijd heel erg warm. Hij is een man van middelbare leeftijd met een gezin dat hij onderhoudt met een baan in de houtzagerij. Hij luistert altijd aandachtig en stelt goede vragen. Helaas komt hij zijn toezeggingen en afspraken niet altijd na, maar dat kan nog veranderen.

Dit was een beetje het leven in Suriname. Het leven als een zendeling bevalt mij wel. Het is véél drukker dan ik dacht, en soms een beetje ondragelijk met die hitte. Maar het geeft zo veel voldoening om constant de hand van de Heer in het werk te zien en om zo geleid te worden naar hele bijzondere mensen. Ik ben dus super enthousiast en gemotiveerd om dit te doen hier!.

Dinsdag 04-08-2009

Redelijk vroeg op, helemaal gezien gisteren zo’n verschrikkelijke lange dag was, veel te weinig kunnen slapen. Maar de Meyers moesten vroeg op het zendingskantoor zijn en wij moesten mee. Zij maakten wel heerlijke pannenkoekjes voor ons. Op het zendingskantoor kregen wij een warm welkom en konden wij vast in de ruimte gaan zitten waar een presentatie gegeven zou worden over de zending. De andere zendelingen zouden pas om 9 uur komen dus wij moesten ruim een uur wachten. Ik ben dus spontaan op mijn Boek van Mormon in slaap gevallen.

Wij kregen de presentatie, Elder Meyers vertelde ons over de financiële middelen die wij als zendeling hebben. Daarna een zuster over de medische dingen en zuster Meyers over de visa, best interessant en informatief aangezien mijn visa nog niet helemaal in orde is.

Daarna even met de groep bijgekletst terwijl pres. Gamiette één voor één iedereen even interviewde. Uiteindelijk was ik aan de beurt en ik heb de president zo beter leren kennen. Wij konden even wat ervaringen delen en ik kon vertellen waarom ik hier was en wat ik heb meegemaakt in het MTC.
Het was een diep en emotioneel gesprek. Pres. Gamiette is echt een geweldige man, ben echt blij dat hij mijn zendingspresident is. Iemand met zijn denkbeelden en kwaliteiten maakt het een stuk gemakkelijker hier.

Na het gesprek geluncht. Een of ander heerlijk scherp iets waarmee ze dachten mij te hebben, maar ik heb het met smaak opgegeten.

Daarna voor het eerst echt veld zendingswerk gaan doen. Wij gingen “vindwerk” doen in Trinidad, in het Engels. Bof ik even, dat mijn hele MTC training in het Engels was J

Elder Lake (die ook naar Suriname gaat, komt uit Salt Lake City) en Elder Tholen (Ja, hij is Amerikaan, maar zijn voorouders komen uit Nederland, nml. Uit het plaatsje Tholen naast Bergen op Zoom J [eigenlijk komt hij uit Zweden]) waren samen met mij op stap. Elder Tholen is het grootste gedeelte van zijn zending in Suriname geweest en heeft Ruben nog gekend. Hij is nu klaar met zijn zending maar blijft nog even om mensen te bezoeken.

Echt grappig hoe dat gaat hier in Trinidad. Er zijn geen deurbellen en de mensen spreken een soort van Engels. Als je iemand uit zijn huis wilt krijgen roep je “Hello inside” of “Afternoon inside”. Elder Tholen leerde ons dat je iedereen sowieso uitnodigt om naar de kerk te komen op zondag, naast het uitnodigen om naar onze boodschap te luisteren natuurlijk.

Wij hebben met een paar mensen lessen kunnen delen waaronder een zwerver die HIV van zijn vrouw had gekregen.

Tegen het eind van de dag een half uur met een man staan praten die wel geïnteresseerd leek. Was best een discussie omdat hij een hoop dingen van ons aan de kaak stelde. Maar omdat wij het complete herstelde evangelie van Jezus Christus hebben konden wij al zijn vragen goed beantwoorden. Hij had een biertje bij zich en hij wilde heel graag een Boek van Mormon. Onze voorwaarde was dus dat hij zijn bier leeg zou gooien om een Boek van Mormon te krijgen. En zowaar, na een heftige discussie over het woord van wijsheid en keuzevrijheid gooide hij het flesje leeg en kreeg hij van ons een Boek van Mormon.

Zo maak je nog eens wat mee. Trinidad is trouwens prachtig. Heel heuvelachtig en tropisch. Er is een bizar verschil tussen arm en rijk. Het ene moment stonden wij te praten met een man in een krot zonder ramen, het andere moment lopen wij langs een Mazda RX7 twin turbo, bij een hele dikke villa, nog geen straat verderop.

Na het tracten (het vindwerk = langs de deuren gaan), zijn wij opgehaald door de AP’s (assistenten van de president, 2 zendelingen die de president met van alles en nog wat helpen) en naar het huis van pres. Gamiette gereden. Het verkeer is zo ongeveer chaos hier, en ze rijden links, dat is ook wel even wennen.

Wij bleven eten bij de president en zijn familie. Het zijn echt aardige, Franse mensen. De kinderen spreken nog geen Engels, maar leren het nu van een kindermeisje die ook een administratieve functie op het zendingskantoor heeft. Wij noemen haar zuster Mimi en zij is ook redelijk nieuw hier. Het is een kleine vrouw met een hele grote mond. Zij zegt precies wat ze denkt en het houdt maar niet op. Maar zij is wel heel aardig, echt tof dus.

Na het eten hadden wij nog een haardvuuravond, maar ik had moeite mijn ogen open te houden, aangezien de laatste 2 nachten heel kort waren.

In het originele plan zou ik morgen pas vertrekken, en donderdag nacht aankomen, maar ze hebben tickets voor ons geregeld om vanavond al te vertrekken.

Wij moesten dus gelijk na de haardvuuravond terug naar het huis van de Meyers om onze spullen te pakken en naar het vliegveld te gaan. Inchecken begon om 20:15 uur, en wij vertrokken toen pas van het huis van pres. Gamiette J. Op de een of andere wonderbaarlijke manier toch op tijd op het vliegveld aangekomen en ingecheckt.

Inchecken was ook nog wat. Op deze vlucht mag je maar 1 tas van maximaal 20 kilo inchecken en 1 tas handbagage van maximaal 7 kilo meenemen. Als je daar overheen zit is het flink bijbetalen. Normaal zou het wel goed zijn met mijn spul, ik wist hier al vooraf van af. Maar in het MTC heb ik ongeveer 10 kg extra aan boeken en materiaal gekregen. Dit had ik in een extra handbagage tas gedaan. Twee stuks dus die zeker over de 7 kg waren. Mijn 2 reisgenoten hadden precies hetzelfde probleem. Op het vliegveld ben ik dus op een bankje gaan zitten met al mijn bagage en de extra handbagage van mijn collega’s. Ik heb hen eerst in laten checken en toen zij terug waren heb ik mijn extra handbagage achter gelaten en ben ik gaan inchecken.

Verder zonder problemen door security en het vliegtuig in gekomen. De vlucht was maar 1.5 uur en was heel rustig.
Suriname inkomen was ook geen probleem. Gelijk wat geld gewisseld. Buiten stond er een hele groep zendelingen op ons te wachten. Elder Swart en ik hebben elkaar even hartelijk begroet (ik ken hem van de Jonge Mannen kampen met de ring Rotterdam) en daarna ieder naar ons appartement gebracht.

Ik was één van de laatste aan de beurt en daar ontmoette ik mijn collega en trainer, Elder Harding. Best een goeie gozer, een Amerikaan uit Idaho. Het lijkt erop dat wij redelijk dezelfde interesses hebben en hetzelfde over dingen denken. Dat is dus wel goed. Het was onderhand 3 uur in de ochtend, heerlijk gaan slapen in een niet zo heerlijk bed en dan zien wij morgen wel hoe Suriname is.

Maandag 03-08-2009

Héél vroeg op om te vetrekken. Ik moest mij melden om 4:00 uur dus ben maar om 3:00 uur opgestaan. Laatste spullen gepakt en vetrokken. Toch weer raar om die kamer en dat gebouw achter te laten. Elder Santos was ook wakker en hielp mij met mijn spullen, ook al gaat hij pas morgen weg. Eenmaal bij het reisbureau in het hoofdgebouw hebben wij afscheid genomen.

Ik ben nog snel een kom cornflakes gaan halen in de kantine en heb mij daarna gemeld. Er waren een 30-tal zendelingen die ook vertrokken, maar naar andere bestemmingen. Toen wij stonden te wachten kwamen er opeens 2 Samoanen opdagen, Elder Sega en Elder Tausisi. Speciaal om afscheid van mij te nemen waren zij uit hun bed gekomen. Wat een aparte maar geweldige mensen zijn het toch.

In de bus zat ik naast mijn 2 vrienden die ook naar Suriname gaan. Voor hun was het wat emotioneel moeilijk want zij passeerden allebei hun huis op weg naar het vliegveld.

Ingecheckt en maar eens geprobeerd om naar huis te bellen. Dat bleek zelfs met een internationale belkaart onmogelijk te zijn.

De eerste vlucht was van Salt Lake City naar Chicago. Ik zat tussen twee vrouwen in en de rechter was lid. Lekker kunnen babbelen dus, want slapen lukte mij niet echt. Dit was een vlucht van 3 uur. Het was leuk om Chicago uit de lucht te zien, helaas kon ik het vliegveld niet verlaten. Ik ben wat te eten gaan halen bij de Mac en heb een andere internationale belkaart gekocht. En zowaar, het werkte! Even heerlijk met mijn ouders gebeld (alle Amerikanen hingen ook al aan de lijn). Het was fijn om hen even te spreken.

Tijdens de vlucht van Chicago naar Miami zat ik naast 2 andere zendelingen. Ik zat aan het raampje, dus dat was wel genieten. Achter ons zat een vrouw waarmee wij aan de praat zijn geraakt. Wij hebben haar een pass-along kaart meegegeven. Het was weer een vlucht van ongeveer 3 uur.

Op het vliegveld van Miami gelijk wat eten gehaald, een paar stukken, best goede, pizza. Ik kon toen niet gelijk nog een keer bellen, en moest op mijn beurt wachten aangezien al de andere zendelingen al aan de telefoon hingen. Maar toch nog kunnen bellen, waarschijnlijk de laatste keer dat dit kon.

Tijdens de laatste vlucht van Miami naar Port of Spain (Trinidad & Tobago) geprobeerd wat te slapen. Helaas werd ik brakker wakker dan dat ik al was. Deze vlucht duurde zo een 3.45 uur en was dus de langste vandaag. Geprobeerd met de mensen achter ons te praten wat niet helemaal lukte dus maar onze informatie op kostzakjes achtergelaten. Ik zat weer naast dezelfde zendelingen als bij de vorige vlucht. Het aanvliegen naar Trinidad was apart, heel stil eigenlijk, het leek alsof ze de motoren uitzetten en een paar scherpe bochten maakten. Waarschijnlijk omdat het nacht is moeten zij het stilletjes aandoen.

Port of Spain was apart. Gewoon een raar gevoel. De immigration was geen probleem, maar bij customs moest ik opeens naar de “something to declare” balie van een Douanier. Wat blijkt nou, in Trinidad & Tobago is het illegaal om camouflage materiaal in te voeren. Zij namen echt alles in beslag, petjes, topjes van meisjes enz. En mijn tas is er een van de Nederlandse landmacht ..; Ik heb maar heel lief gelachen (zo een groot probleem zou het toch niet zijn, ik ben hier maar voor 2 dagen) en toch vriendelijk gevraagd of wij niet iets konden regelen. Het is een tas, ik kan mij er niet in verstoppen en er zit verder niets met camouflage kleuren in. Het duurde 20 minuten en de hoogste baas moest erbij komen, maar uiteindelijk kreeg ik mijn tas mee het land in.

Iedereen stond al op mij te wachten en ik kreeg een heel warm welkom van pres. Gamiette, de zendingspresident van de West-Indisch. Hij en 2 zendelingen (zijn assistenten) waren met een busje ons op komen halen. Echt een warme en hartelijke man. Daarna met zijn 12-en het busje in en naar onze slaapplaatsen gereden. Onderweg kregen wij wat te eten en drinken, heerlijk dus.

Alle zendelingen, behalve 2 anderen en ik die naar Suriname doorgingen, sliepen in een huis dat was omgetoverd tot bed en breakfast. Wij sliepen met z’n drieën bij de Meyers thuis. Een senior zendingskoppel met een groot appartement (3 badkamers). Maar zo snel mogelijk mijn bed ingedoken, het was onderhand al weer 3 uur ’s nachts en rond 7 uur moesten wij weer opstaan.

Mijn eerste gevoelens bij Trinidad zijn … warm. De hele vochtige warmte waar ik al voor gewaarschuwd was. Verder doet het mij denken aan Italië, ik weet niet echt waarom… , gewoon de manier waarop de huizen gebouwd zijn. Ach ja, morgen zal ik het wel bij daglicht zien.

Zondag 02-08-2009

Vroeg op om een douche te nemen en naar een vergadering met de branchpresident te gaan.

De vergadering was goed, natuurlijk hoorde ik dat ik in de avondmaalsvergadering ontheven zou worden aangezien ik morgen wegga.

De avondmaalsvergadering was goed, het was eigenlijk een getuigenisvergadering. Wij begonnen laat want alle mensen waren in de verkeerde kapel gaan zitten. Iedereen heeft nog zijn eigen oude rooster en wist niet precies waar ze moesten zijn met het nieuwe rooster.

Ik ben daar dus ontheven als zoneleider, daardoor hoefde ik niet naar al die andere vergadering en had ik wat tijd om te studeren en te pakken.

Omdat het vastenzondag was hadden wij een zendingsconferentie om 10:00 uur. Net als een Devotional/Haardvuuravond is dat in de grote conferentiezaal. Ik zat bijna helemaal vooraan samen met Elder Santos dus wij konden goed luisteren naar de sprekers, en ze goed bekijken natuurlijk.

Pres. Price heeft mij nog geïnterviewd omdat ik morgen wegga. Het was een goed gesprek, de president is een hele positieve man waar ik de afgelopen week veel energie uit heb kunnen putten.

Wij zijn met ons district voor de laatste keer naar de Provo tempel gelopen om foto’s te maken. Ik ga sommige mensen wel missen hoor.

Mijn laatste echte maaltijd in het MTC gehad. Aardappelpuree met bieflapjes en worteltjes. Smaakte alsof het recht uit de magnetron kwam. Maar ja, het was tenminste voedsel.

Na het avondeten was er een Departure Devotional. Het MTC presidency sprak alle vertrekkende zendelingen toe. Best een hoop trouwens, ze gebruikten een aantal zalen die tot achterin gevuld waren. Niet veel aantekeningen gemaakt. Het was meer de gebruikelijke motivatie voor zendelingen, en gemotiveerd ben ik wel :)

Nog een haardvuuravond gehad, weer terug de conferentiezaal in dus. Hier sprak het koppel wat alle MTC’s ter wereld financieel regelt. Het was gaaf want zij lieten foto’s van al die MTC’s zien en waren echt super enthousiast.

Na de haardvuuravond blijven zitten om de film Legacy te bekijken. Op zich een goede film, alleen al wat te vaak hier gezien.

Ik heb zo onderhand van de meeste mensen wel afscheid genomen. Veel adressen uitgewisseld. Ik kan mij niet voorstellen dat ik over een paar uur al wegga, ik heb hier zoveel geleerd. Maar daar staat mijn bagage, helemaal ingepakt. Ik zit perfect op gewicht. 1 tas van 19 kilo, een Carry-on van zo een 7 kilo en een persoonlijke tas van hetzelfde gewicht. Hier zou ik elk vliegtuig mee in moeten kunnen komen.

Nog een hele goede “Companship inventory” gehad met Elder Santos en even goed kunnen praten over onze sterke en zwakke (die er niet waren) punten. Wat ben ik gezegend geweest met deze collega in de laatste week zeg. Dankzij hem werd het mogelijk om altijd de Geest bij ons te hebben en om een hele goede laatste week te hebben.

Zaterdag 01-08-2009

Zaterdag begon met RC center. Telefoontjes plegen dus J. Echt geweldig om 3 mensen de zendelingen te laten ontvangen. Helaas de laatste keer dat ik dit kan doen, maar ach, vanaf maandag ben ik in het veld!

Voor de laatste keer ontbijt en lunch gehad. Morgen is het vasten dus dan is het cafetaria niet open. Maar zoals ik in mijn vorige bericht al zei, er zijn weer een hoop laatste keren dat ik hier iets doe.

Een spoedcursus deurkloppen gedaan. Elder Santos en ik kregen privéles van Br. Merril. Die speelde elke keer een andere persoon, en daar was hij echt goed in. Het was even wennen maar op een gegeven moment ging het wel goed. Heel veel van geleerd.

Nog wat klassen gehad, in het laatste lesuur ons afscheid gevierd met de brownie die paps en mams mij hadden gestuurd. Hij was heerlijk, maar zo groot dat hij (na iedereen een enorm stuk te hebben gegeven) nog maar half op was, gelukkig heb ik nog veel andere vrienden en ik kan zondagmiddag na het vasten mijn maag ermee vullen.

Verder al veel adressen aan het uitwisselen, en alvast wat spulletjes gepakt. Ik begin al afscheid te nemen van sommige mensen.

foto-3

foto-2

foto uit het mtc

Vrijdag 31-07-09

Vroeg op om naar Temple Square te gaan.

De kans die wij vandaag kregen was echt geweldig, ondanks dat wij onze halve P-day ervoor moesten opgeven.
Een toer rond Temple Square gekregen in 3 uur, die normaal 4 dagen zou duren. Alles dus een beetje fast-forward maar zeker niet minder interessant.

Allereerst naar het Joseph Smith Memorial building geweest. Een paar zaken bekeken en op de bovenste verdieping van de uitkijkpunten foto’s kunnen maken van de Salt Lake Tempel en zelfs het appartement van pres. Thomas S. Monson.

Daarna naar het Beehivehouse gegaan en een toer gekregen. Dat is het huis en kantoor geweest van Brigham Young en (aangezien hij een timmerman was) bijna alles door hem zelf is gemaakt. Geeft best een speciaal gevoel. Alles moest snel, snel, snel, en de russen in mijn groep maakten liever foto’s dan dat zij uitleg kregen. Ik daarin tegen wilde me niet alleen de achterkant van mijn camera herinneren dus ik heb eigenlijk niet 1 foto gemaakt, maar alleen geprobeerd naar alle informatie te luisteren en alles in mij op te nemen. Ik zal daar nog wel eens terugkomen om het goed te zien en om foto’s te maken.

Na het Beehive house even foto’s kunnen maken op een plein tussen het Church office building en de tempel. Hier kwam ik mijn allereerste kamergenoten tegen, elders Park en Yu. Dat moest natuurlijk ook op de foto.

Heel speciaal om de Salt Lake Tempel in het echt te zien. De opofferingen, doden en ontberingen voordat de “Mormoonse” pioniers hier aankwamen en dan nog eens 40 jaar aan de tempel bouwden. Een prachtig gebouw, dat zal blijven staan totdat Christus terug op aarde komt, dat gaf een speciaal gevoel.

Na die pauze een privé rondleiding gehad over temple square van 2 zendelingen zusters. (en ik was blijkbaar de enige Engelssprekende zendeling)
Ik geloof dat wij even in het East Visitor centre zijn geweest (degene met de geschiedenis van de bouw van de tempel en de spoorweg). Daarna het tabernakel van binnen gezien, best groot voor zo een oud gebouw.
Ook in de kapel geweest die gebouwd is van de reststenen van de tempel. Daarna naar het Conference Centre gegaan. Dat is groot zeg, en mooi. Wat van de kunstgalerijen bekeken maar helaas niet het dak opgekund. Er was te weinig tijd.

Terug op Temple Square kreeg ik de instructie om de straat over te steken om naar een museum te gaan waar de rest van de groep zou verzamelen. Terwijl ik wachtte op het stoplicht hoorde ik opeens iets heel bekends naast me: Nederlands! Daar stond een hele Nederlandse familie naast mij, duidelijk geen lid (1-Ik kende ze niet en 2-Sigaretten) die aan het toeristen (werkwoord) waren. Ik heb ze dus maar direct even aangesproken J
Even fijn met ze geconverseerd, gevraagd wat ze hier deden (gewoon, vakantie) en uitgelegd wat ik hier doe. Zij hadden nog nooit van de kerk gehoord in Nederland, en ik heb ze kunnen vertellen dat er één bij hun in de buurt zat. (Vucht of zo iets, ligt dichtbij Den Bosch). Helaas hadden zij (en ik ook, maar zendingswerk gaat voor) haast om een afspraak voor een toer te halen dus ik hoop van harte dat een andere zendeling het van mij over neemt.

Toch heb ik weer een zaadje kunnen planten. Zij waren zo positief. Ach ja, we zullen wel zien.

Het museum waar ik moest zijn was het Church History museum. Daar kreeg ik een rondleiding van degene die heeft gezorgd dat zendelingen die internationaal in het MTC zijn, deze halve dag in Salt Lake City kunnen besteden.
Een hele vriendelijke broeder die mijn vragen goed kon beantwoorden.
Geweldig (jajaja, ik ben wel heel erg positief) om al die relieken en dingen te zien uit die tijd en die Joseph Smith echt heeft aangeraakt. Het hoogtepunt was natuurlijk het “Pepperbox” pistool waarmee Joseph Smith poogde zijn leven te verdedigen vlak voordat vijanden van de kerk hem vermoorden.
Hij heeft zijn getuigenis van de waarheid van deze kerk met zijn leven bezegeld.
Elke man zou gevlucht zijn voor zijn leven als wat hij te vertellen had niet waar was. Joseph Smith verdedigde datgene waar hij voor stond tot het eind, en heeft het met zijn leven bezegeld.

Door het Boek van Mormon te lezen, kunnen wij weten dat dit waar is, dat Joseph Smith een profeet was, geroepen door God en dat het evangelie van Jezus Christus in zijn volheid op aarde is hersteld.

Terug in het MTC mijn wassen kunnen draaien (laatste keer voordat ik vertrek) en nog een klas gevolgd.

Daarna had ik een afspraak om les 2 in het Nederlands te geven in het TRC centre. Ik had in mijn eentje 3 onderzoekers, 2 ervan spraken Nederlands. Zij wilden al gedoopt worden maar hadden zo nog hun zorgen over het woord van wijsheid. Ik heb wat schriftteksten met hen gedeeld, uitgelegd dat het niet voor niets is en heel sterk mijn getuigenis over het woord van wijsheid met hen gedeeld.
Toen ik ze uitnodigde om het na te leven en ze de zegeningen beloofde die erbij komen kijken gingen zij direct akkoord. Ik heb het plan van zaligheid daarna met hen gedeeld, en ze uit kunnen leggen waar wij vandaan komen, waarom wij hier zijn en waar wij na dit leven heengaan. De Geest was zeer sterk aanwezig en weer werden er wat tranen gelaten, vooral toen ik mijn getuigenis van de waarheid hiervan gaf. Geweldige ervaring dus.

Ik heb vandaag weer een brownie ontvangen van mijn ouders. Echt een reusachtig ding en heerlijk lekker. Wij gaan hem morgen tijdens ons laatste lesuur als afscheid opeten. Het is veel teveel voor mij alleen en ik kan het niet meenemen. Dit was gelijk het laatste (samen met nog 1 brief) wat ik hier in het MTC zal ontvangen. Alweer een hoop “laatste” keren hier.

Het is grappig, thuis was ik zo gefixeerd op Suriname dat ik het MTC bijna vergat. Nu lijkt Suriname heel ver weg, best apart. Maar ik ga er toch echt heen. Maandag vertrek ik, het is nu dus tijd om dit dagboek/briefgeval af te ronden voor nu, en om het op te sturen.
Ik ben een beetje nerveus voor maandag, vraag mij af hoe alles zal gaan en zal zijn. Maar alles komt goed, het vervolg hierop zal wel over een paar weken komen.

Heel veel succes daar in dat kikkerlandje, ik hou van jullie en bid elke dag voor jullie.

Veel Liefs
Elder Roepers

Donderdag 30-07-09

Weer veel klassen gehad. Het eten hier begint mij nogal te vervelen. Het is allemaal zo zoet en vet, en heel vaak hetzelfde. Ben blij als ik wat normaler kan gaan eten. Heb echt medelijden met de mensen die hier 8 weken of langer moeten blijven.

Ik kom Elder Croese zo nu en dan tegen, hij heeft les in hetzelfde gebouw als ik en wij bezoeken allebei regelmatig de zendelingen die naar Nederland gaan. Vandaag nog een paar foto’s daar met elkaar gemaakt.

Er zijn twee anderen die naar de West-Indisch gaan en Nederlands leren. (Er zijn 6 anderen maar die spreken Frans). Vandaag moesten wij naar de Health Clinic voor een briefing over malaria en andere enge ziektes. Best nuttige informatie gekregen en gelukkig hoef ik geen pillen te slikken tegen malaria.

Op de terugweg naar de klas kwam ik Elder Santos en Elder Salas tegen. Aangezien Elder Santos mijn collega is moest ik meelopen. (De 2 West-Indisch zendelingen hadden mij opgehaald). Elder Salas moest naar de kliniek om zijn TBC test te laten bekijken. (zo een huidtest op je arm). Toen hij zijn mouw opstroopte werd er een rode plek zichtbaar van 2.5 cm in diameter. Das nie Goed.

Op naar de BYU Health Clinic dus, om zijn bloed te laten testen. Lekker om even uit het MTC te zijn. Elder Salas was doodsbang voor de prik. (En ze prikte nog 1x mis ook).
Elder Salas is zo een droge Mexicaan en zelfs als hij doodsbang is blijft hij hilarisch. Echt een geweldige gozer, ik mag hem echt heel graag. Hij was erg nerveus en onzeker toen hij hier kwam, maar hij heeft nu veel vrienden gemaakt en is zoveel blijer en positiever.

’s Avonds werd ik opeens door de receptie uit mijn klas geroepen. Er was een nieuwe zendeling aangekomen en er moesten dingen geregeld worden. Ik wist dat hij later dan normaal zou komen, maar toch kwam het onverwachts.
Toen ik bij de receptie aankwam zag ik hem zitten. Naast hem stond een koffertje niet groter dan de helft van mijn rugzak. Ik sprak hem aan en heette hem van harte welkom in het MTC. Hij komt uit Tonga en gaat op zending hier in de VS. Voordat ik hem de introductie zou geven, wilde ik eerst zorgen dat zijn bagage in zijn kamer zou zijn en dat hij een maaltijd had gehad. Dus ik vraag waar zijn bagage is, en hij wijst op dat piepkleine koffertje (Zijn Engels is nog niet zo heel goed).
Toen het tot mij doordrong dat dat koffertje en het vale versleten pak wat hij aan had letterlijk alles was wat hij bij zich had, sprongen de tranen letterlijk in mijn ogen. Deze jongen heeft letterlijk alles wat hij had in zijn thuisland achtergelaten om de Heer voor 2 jaar te dienen. Hij is letterlijk alleen met de kleren aan zijn lijf en zijn schriften onder zijn arm hierheen gekomen om zijn medemens, in een compleet ander land, het licht en de waarheid van Jezus Christus te brengen.
Het doordrong heel mijn binnenste dat ik echt nooit meer wat te klagen kan hebben, en dat ik alleen maar kan bidden dat ik maar half zo nederig kan zijn als deze Elder die zoveel overheeft voor mensen die wildvreemd voor hem zijn.

Morgen gaan wij ervoor zorgen dat hij alles krijgt wat hij nodig heeft voor zijn zending en dat hij tijdens zijn zending niets tekort zal komen.

Het is ontroerend, hij is een hele stille jongen, zijn Engels is niet erg goed, maar er schijnt een licht in zijn ogen, een licht zoals ik het nog nooit gezien heb. Een soort drijfveer, en liefde, een soort vastberadenheid die hem hier gebracht heeft.
Ik kan alleen maar nederig zijn en dankbaar zijn voor de kans om hem te dienen als zoneleider.

Allereerst heb ik een 3-tal Tonganen van onze branch uit hun klas getrokken, zodat wij een goede manier hadden om te vertalen en dat deze elder Hausia zich op zijn gemak zou voelen bij zijn landgenoten. Het was leuk om te zien dat zij elkaar kenden en Elder Hausia voelde zich gelijk een stuk beter op zijn gemak.

Ik heb ze neergezet in de executive conference room, en een lijst gegeven met dingen die zij moesten bespreken over het MTC als introductie. Ondertussen ben ik naar de receptie gegaan om Pres. Price te bellen.
Die stelde mijn telefoontje zeer op prijs en wij hebben besproken wie zijn nieuwe collega zou zijn. Wij waren het er beiden over eens dat het een van de Tonganen moest zijn en dat hij bij hen in moest trekken. Na de introductie hebben wij gezorgd dat hij eten had en naar zijn nieuwe kamer gebracht.
Dat was echt een ervaring die dat beetje hoogmoed wat ik had, de grond in heeft geboord.