De dag begon niet zo goed. Onze eerste afspraken waren niet aanwezig. Zelfs niet een gozer die ons maar blijft bellen dat wij langs moeten komen. Maar er schoot een naam bij Elder Harding naar binnen, nml. Jermaine. Jermaine was thuis en best een goede les gedeeld. Hij beloofde morgen naar de kerk te komen.
Na de lunch naar Steven geweest. Het is grappig, wij hadden eerst zijn moeder gecontacteerd, maar die is er nooit en nu geven wij haar zoon les. Hij is best geïnteresseerd en beloofde morgen ook naar de kerk te komen. Wij zullen zien!
In de avonduren nog bij Pamela, Jenny, Nelda en Suzan langs geweest. Echt heel geestelijk kunnen praten met hen. Het voelde zo goed, zij hebben zulke sterke antwoorden ontvangen dat zij haast niet kunnen wachten om gedoopt te worden. Wij moeten even zien of dat wel zo snel kan, want waarschijnlijk moeten Pamela, Jenny en Nelda eerst …. Trouwen.
Ons gebied is nog steeds apart. Heel vaak wordt er nog “Sekte” geroepen, en soms zijn mensen gewoon ronduit agressief tegen ons. Het is grappig dat op zulke momenten een geest van rust over mij heen komt en dat ik precies weet wat ik moet doen. Dit gebied wordt “The Getto” genoemd, wat tot nu toe wel aardig klopt. Andere gebieden in Suriname zijn wat mooier en groener, hier is het gewoon een bende. Wij hebben een paar hele goede woonwijken in ons gebied maar ook een paar wijken waar mensen fel tegen ons zijn. Surinamers gaan dan dingen roepen in het Sranantongo omdat zij denken dat wij (de bakra’s) het toch niet verstaan. Op de een of andere manier roepen zij allemaal veelal dezelfde dingen, ik vraag mij soms af of ze dat afspreken met elkaar.
In het begin vond ik het wel grappig, maar nu heb ik dagen dat het mij op een gegeven moment toch wel raakt. Wij zijn hier voor hen, compleet vrijwillig. Wij willen hen niet enkel helpen dichter bij de Heer te brengen, maar ook helpen met dienstbetoon en andere dingen. Het zijn niet enkel kinderen die veel slechte dingen naar ons roepen, regelmatig ook gewoon volwassen mensen, en dan denk ik toch: “Hoe oud en volwassen ben je nou?”
Door de nieuwe contactregel spreken wij met veel mensen, verder proberen wij zoveel mogelijk te lachen en te groeten naar mensen. Het “smile and wave” principe begint al een beetje zijn vruchten af te werpen, hopelijk veranderd ons imago snel.
Na de lunch naar Steven geweest. Het is grappig, wij hadden eerst zijn moeder gecontacteerd, maar die is er nooit en nu geven wij haar zoon les. Hij is best geïnteresseerd en beloofde morgen ook naar de kerk te komen. Wij zullen zien!
In de avonduren nog bij Pamela, Jenny, Nelda en Suzan langs geweest. Echt heel geestelijk kunnen praten met hen. Het voelde zo goed, zij hebben zulke sterke antwoorden ontvangen dat zij haast niet kunnen wachten om gedoopt te worden. Wij moeten even zien of dat wel zo snel kan, want waarschijnlijk moeten Pamela, Jenny en Nelda eerst …. Trouwen.
Ons gebied is nog steeds apart. Heel vaak wordt er nog “Sekte” geroepen, en soms zijn mensen gewoon ronduit agressief tegen ons. Het is grappig dat op zulke momenten een geest van rust over mij heen komt en dat ik precies weet wat ik moet doen. Dit gebied wordt “The Getto” genoemd, wat tot nu toe wel aardig klopt. Andere gebieden in Suriname zijn wat mooier en groener, hier is het gewoon een bende. Wij hebben een paar hele goede woonwijken in ons gebied maar ook een paar wijken waar mensen fel tegen ons zijn. Surinamers gaan dan dingen roepen in het Sranantongo omdat zij denken dat wij (de bakra’s) het toch niet verstaan. Op de een of andere manier roepen zij allemaal veelal dezelfde dingen, ik vraag mij soms af of ze dat afspreken met elkaar.
In het begin vond ik het wel grappig, maar nu heb ik dagen dat het mij op een gegeven moment toch wel raakt. Wij zijn hier voor hen, compleet vrijwillig. Wij willen hen niet enkel helpen dichter bij de Heer te brengen, maar ook helpen met dienstbetoon en andere dingen. Het zijn niet enkel kinderen die veel slechte dingen naar ons roepen, regelmatig ook gewoon volwassen mensen, en dan denk ik toch: “Hoe oud en volwassen ben je nou?”
Door de nieuwe contactregel spreken wij met veel mensen, verder proberen wij zoveel mogelijk te lachen en te groeten naar mensen. Het “smile and wave” principe begint al een beetje zijn vruchten af te werpen, hopelijk veranderd ons imago snel.
