Redelijk vroeg op, helemaal gezien gisteren zo’n verschrikkelijke lange dag was, veel te weinig kunnen slapen. Maar de Meyers moesten vroeg op het zendingskantoor zijn en wij moesten mee. Zij maakten wel heerlijke pannenkoekjes voor ons. Op het zendingskantoor kregen wij een warm welkom en konden wij vast in de ruimte gaan zitten waar een presentatie gegeven zou worden over de zending. De andere zendelingen zouden pas om 9 uur komen dus wij moesten ruim een uur wachten. Ik ben dus spontaan op mijn Boek van Mormon in slaap gevallen.
Wij kregen de presentatie, Elder Meyers vertelde ons over de financiële middelen die wij als zendeling hebben. Daarna een zuster over de medische dingen en zuster Meyers over de visa, best interessant en informatief aangezien mijn visa nog niet helemaal in orde is.
Daarna even met de groep bijgekletst terwijl pres. Gamiette één voor één iedereen even interviewde. Uiteindelijk was ik aan de beurt en ik heb de president zo beter leren kennen. Wij konden even wat ervaringen delen en ik kon vertellen waarom ik hier was en wat ik heb meegemaakt in het MTC.
Het was een diep en emotioneel gesprek. Pres. Gamiette is echt een geweldige man, ben echt blij dat hij mijn zendingspresident is. Iemand met zijn denkbeelden en kwaliteiten maakt het een stuk gemakkelijker hier.
Na het gesprek geluncht. Een of ander heerlijk scherp iets waarmee ze dachten mij te hebben, maar ik heb het met smaak opgegeten.
Daarna voor het eerst echt veld zendingswerk gaan doen. Wij gingen “vindwerk” doen in Trinidad, in het Engels. Bof ik even, dat mijn hele MTC training in het Engels was J
Elder Lake (die ook naar Suriname gaat, komt uit Salt Lake City) en Elder Tholen (Ja, hij is Amerikaan, maar zijn voorouders komen uit Nederland, nml. Uit het plaatsje Tholen naast Bergen op Zoom J [eigenlijk komt hij uit Zweden]) waren samen met mij op stap. Elder Tholen is het grootste gedeelte van zijn zending in Suriname geweest en heeft Ruben nog gekend. Hij is nu klaar met zijn zending maar blijft nog even om mensen te bezoeken.
Echt grappig hoe dat gaat hier in Trinidad. Er zijn geen deurbellen en de mensen spreken een soort van Engels. Als je iemand uit zijn huis wilt krijgen roep je “Hello inside” of “Afternoon inside”. Elder Tholen leerde ons dat je iedereen sowieso uitnodigt om naar de kerk te komen op zondag, naast het uitnodigen om naar onze boodschap te luisteren natuurlijk.
Wij hebben met een paar mensen lessen kunnen delen waaronder een zwerver die HIV van zijn vrouw had gekregen.
Tegen het eind van de dag een half uur met een man staan praten die wel geïnteresseerd leek. Was best een discussie omdat hij een hoop dingen van ons aan de kaak stelde. Maar omdat wij het complete herstelde evangelie van Jezus Christus hebben konden wij al zijn vragen goed beantwoorden. Hij had een biertje bij zich en hij wilde heel graag een Boek van Mormon. Onze voorwaarde was dus dat hij zijn bier leeg zou gooien om een Boek van Mormon te krijgen. En zowaar, na een heftige discussie over het woord van wijsheid en keuzevrijheid gooide hij het flesje leeg en kreeg hij van ons een Boek van Mormon.
Zo maak je nog eens wat mee. Trinidad is trouwens prachtig. Heel heuvelachtig en tropisch. Er is een bizar verschil tussen arm en rijk. Het ene moment stonden wij te praten met een man in een krot zonder ramen, het andere moment lopen wij langs een Mazda RX7 twin turbo, bij een hele dikke villa, nog geen straat verderop.
Na het tracten (het vindwerk = langs de deuren gaan), zijn wij opgehaald door de AP’s (assistenten van de president, 2 zendelingen die de president met van alles en nog wat helpen) en naar het huis van pres. Gamiette gereden. Het verkeer is zo ongeveer chaos hier, en ze rijden links, dat is ook wel even wennen.
Wij bleven eten bij de president en zijn familie. Het zijn echt aardige, Franse mensen. De kinderen spreken nog geen Engels, maar leren het nu van een kindermeisje die ook een administratieve functie op het zendingskantoor heeft. Wij noemen haar zuster Mimi en zij is ook redelijk nieuw hier. Het is een kleine vrouw met een hele grote mond. Zij zegt precies wat ze denkt en het houdt maar niet op. Maar zij is wel heel aardig, echt tof dus.
Na het eten hadden wij nog een haardvuuravond, maar ik had moeite mijn ogen open te houden, aangezien de laatste 2 nachten heel kort waren.
In het originele plan zou ik morgen pas vertrekken, en donderdag nacht aankomen, maar ze hebben tickets voor ons geregeld om vanavond al te vertrekken.
Wij moesten dus gelijk na de haardvuuravond terug naar het huis van de Meyers om onze spullen te pakken en naar het vliegveld te gaan. Inchecken begon om 20:15 uur, en wij vertrokken toen pas van het huis van pres. Gamiette J. Op de een of andere wonderbaarlijke manier toch op tijd op het vliegveld aangekomen en ingecheckt.
Inchecken was ook nog wat. Op deze vlucht mag je maar 1 tas van maximaal 20 kilo inchecken en 1 tas handbagage van maximaal 7 kilo meenemen. Als je daar overheen zit is het flink bijbetalen. Normaal zou het wel goed zijn met mijn spul, ik wist hier al vooraf van af. Maar in het MTC heb ik ongeveer 10 kg extra aan boeken en materiaal gekregen. Dit had ik in een extra handbagage tas gedaan. Twee stuks dus die zeker over de 7 kg waren. Mijn 2 reisgenoten hadden precies hetzelfde probleem. Op het vliegveld ben ik dus op een bankje gaan zitten met al mijn bagage en de extra handbagage van mijn collega’s. Ik heb hen eerst in laten checken en toen zij terug waren heb ik mijn extra handbagage achter gelaten en ben ik gaan inchecken.
Verder zonder problemen door security en het vliegtuig in gekomen. De vlucht was maar 1.5 uur en was heel rustig.
Suriname inkomen was ook geen probleem. Gelijk wat geld gewisseld. Buiten stond er een hele groep zendelingen op ons te wachten. Elder Swart en ik hebben elkaar even hartelijk begroet (ik ken hem van de Jonge Mannen kampen met de ring Rotterdam) en daarna ieder naar ons appartement gebracht.
Ik was één van de laatste aan de beurt en daar ontmoette ik mijn collega en trainer, Elder Harding. Best een goeie gozer, een Amerikaan uit Idaho. Het lijkt erop dat wij redelijk dezelfde interesses hebben en hetzelfde over dingen denken. Dat is dus wel goed. Het was onderhand 3 uur in de ochtend, heerlijk gaan slapen in een niet zo heerlijk bed en dan zien wij morgen wel hoe Suriname is.
Wij kregen de presentatie, Elder Meyers vertelde ons over de financiële middelen die wij als zendeling hebben. Daarna een zuster over de medische dingen en zuster Meyers over de visa, best interessant en informatief aangezien mijn visa nog niet helemaal in orde is.
Daarna even met de groep bijgekletst terwijl pres. Gamiette één voor één iedereen even interviewde. Uiteindelijk was ik aan de beurt en ik heb de president zo beter leren kennen. Wij konden even wat ervaringen delen en ik kon vertellen waarom ik hier was en wat ik heb meegemaakt in het MTC.
Het was een diep en emotioneel gesprek. Pres. Gamiette is echt een geweldige man, ben echt blij dat hij mijn zendingspresident is. Iemand met zijn denkbeelden en kwaliteiten maakt het een stuk gemakkelijker hier.
Na het gesprek geluncht. Een of ander heerlijk scherp iets waarmee ze dachten mij te hebben, maar ik heb het met smaak opgegeten.
Daarna voor het eerst echt veld zendingswerk gaan doen. Wij gingen “vindwerk” doen in Trinidad, in het Engels. Bof ik even, dat mijn hele MTC training in het Engels was J
Elder Lake (die ook naar Suriname gaat, komt uit Salt Lake City) en Elder Tholen (Ja, hij is Amerikaan, maar zijn voorouders komen uit Nederland, nml. Uit het plaatsje Tholen naast Bergen op Zoom J [eigenlijk komt hij uit Zweden]) waren samen met mij op stap. Elder Tholen is het grootste gedeelte van zijn zending in Suriname geweest en heeft Ruben nog gekend. Hij is nu klaar met zijn zending maar blijft nog even om mensen te bezoeken.
Echt grappig hoe dat gaat hier in Trinidad. Er zijn geen deurbellen en de mensen spreken een soort van Engels. Als je iemand uit zijn huis wilt krijgen roep je “Hello inside” of “Afternoon inside”. Elder Tholen leerde ons dat je iedereen sowieso uitnodigt om naar de kerk te komen op zondag, naast het uitnodigen om naar onze boodschap te luisteren natuurlijk.
Wij hebben met een paar mensen lessen kunnen delen waaronder een zwerver die HIV van zijn vrouw had gekregen.
Tegen het eind van de dag een half uur met een man staan praten die wel geïnteresseerd leek. Was best een discussie omdat hij een hoop dingen van ons aan de kaak stelde. Maar omdat wij het complete herstelde evangelie van Jezus Christus hebben konden wij al zijn vragen goed beantwoorden. Hij had een biertje bij zich en hij wilde heel graag een Boek van Mormon. Onze voorwaarde was dus dat hij zijn bier leeg zou gooien om een Boek van Mormon te krijgen. En zowaar, na een heftige discussie over het woord van wijsheid en keuzevrijheid gooide hij het flesje leeg en kreeg hij van ons een Boek van Mormon.
Zo maak je nog eens wat mee. Trinidad is trouwens prachtig. Heel heuvelachtig en tropisch. Er is een bizar verschil tussen arm en rijk. Het ene moment stonden wij te praten met een man in een krot zonder ramen, het andere moment lopen wij langs een Mazda RX7 twin turbo, bij een hele dikke villa, nog geen straat verderop.
Na het tracten (het vindwerk = langs de deuren gaan), zijn wij opgehaald door de AP’s (assistenten van de president, 2 zendelingen die de president met van alles en nog wat helpen) en naar het huis van pres. Gamiette gereden. Het verkeer is zo ongeveer chaos hier, en ze rijden links, dat is ook wel even wennen.
Wij bleven eten bij de president en zijn familie. Het zijn echt aardige, Franse mensen. De kinderen spreken nog geen Engels, maar leren het nu van een kindermeisje die ook een administratieve functie op het zendingskantoor heeft. Wij noemen haar zuster Mimi en zij is ook redelijk nieuw hier. Het is een kleine vrouw met een hele grote mond. Zij zegt precies wat ze denkt en het houdt maar niet op. Maar zij is wel heel aardig, echt tof dus.
Na het eten hadden wij nog een haardvuuravond, maar ik had moeite mijn ogen open te houden, aangezien de laatste 2 nachten heel kort waren.
In het originele plan zou ik morgen pas vertrekken, en donderdag nacht aankomen, maar ze hebben tickets voor ons geregeld om vanavond al te vertrekken.
Wij moesten dus gelijk na de haardvuuravond terug naar het huis van de Meyers om onze spullen te pakken en naar het vliegveld te gaan. Inchecken begon om 20:15 uur, en wij vertrokken toen pas van het huis van pres. Gamiette J. Op de een of andere wonderbaarlijke manier toch op tijd op het vliegveld aangekomen en ingecheckt.
Inchecken was ook nog wat. Op deze vlucht mag je maar 1 tas van maximaal 20 kilo inchecken en 1 tas handbagage van maximaal 7 kilo meenemen. Als je daar overheen zit is het flink bijbetalen. Normaal zou het wel goed zijn met mijn spul, ik wist hier al vooraf van af. Maar in het MTC heb ik ongeveer 10 kg extra aan boeken en materiaal gekregen. Dit had ik in een extra handbagage tas gedaan. Twee stuks dus die zeker over de 7 kg waren. Mijn 2 reisgenoten hadden precies hetzelfde probleem. Op het vliegveld ben ik dus op een bankje gaan zitten met al mijn bagage en de extra handbagage van mijn collega’s. Ik heb hen eerst in laten checken en toen zij terug waren heb ik mijn extra handbagage achter gelaten en ben ik gaan inchecken.
Verder zonder problemen door security en het vliegtuig in gekomen. De vlucht was maar 1.5 uur en was heel rustig.
Suriname inkomen was ook geen probleem. Gelijk wat geld gewisseld. Buiten stond er een hele groep zendelingen op ons te wachten. Elder Swart en ik hebben elkaar even hartelijk begroet (ik ken hem van de Jonge Mannen kampen met de ring Rotterdam) en daarna ieder naar ons appartement gebracht.
Ik was één van de laatste aan de beurt en daar ontmoette ik mijn collega en trainer, Elder Harding. Best een goeie gozer, een Amerikaan uit Idaho. Het lijkt erop dat wij redelijk dezelfde interesses hebben en hetzelfde over dingen denken. Dat is dus wel goed. Het was onderhand 3 uur in de ochtend, heerlijk gaan slapen in een niet zo heerlijk bed en dan zien wij morgen wel hoe Suriname is.
