Zaterdag begon goed met een uurtje werken in het Referral Centre. Ik kreeg een vrouw aan de lijn die een DVD (Jesus the Christ) gratis toegezonden had gekregen en ik moest bevestigen of die was aangekomen. Dat was (natuurlijk) het geval en ik kwam er achter dat zij hem voor haar kinderen had besteld. Ik vertelde dat wij nog meer gratis DVD’s hebben en dat 2 vertegenwoordigers (zendelingen) die langs konden brengen. Het gesprek ging door en kwam uit op het Boek van Mormon. Ik vertelde wat er in stond en gaf mijn getuigenis over de waarheid en kracht ervan. Zij was zeer enthousiast en wilde dat de zendelingen langs zouden komen met het Boek van Mormon en haar vragen zouden beantwoorden.
Verder gym (weer dat gare Thaise oefeningsgedoe gedaan) en nog wat klassen gehad.
Helaas “took the night a turn for the worst”.
Na het laatste klasuur (om half 10 ‘s avonds) kwam Pres. Earl de klas binnen. Hij moest met een paar mensen praten, ik was er 1 van. Ik moest wachten tot het einde en toen ik eenmaal bij hem was stelde hij enkele zeer directe en gespecificeerde vragen over enkele mensen (waaronder mijn collega). Blijkbaar waren er vanuit verschillende richtingen klachten binnengekomen over enkele probleemgevallen in onze branch. Ik was al van plan om er met hem over te praten dus ik kon lekker even mijn hart luchten.
De president vond het ernstig genoeg om direct met enkele mensen te praten en hij heeft ze dus even goed aangemaand.
Helaas, zodra hij zijn rug toekeerde en terug naar huis ging, werden die eilanders (Tonganen en Samoanen) een beetje gek. Speculeren over wie hun “verraden” had en aan iedereen vragen of zij wat hadden gemeld. Zij begrepen blijkbaar niet dat zoveel mensen zich aan hen storen dat het letterlijk iedereen in dit gebouw kan zijn geweest.
Op een gegeven moment kwam er eentje ronduit agressief naar mij toe en beschuldigde mij en Elder Butel (de districtleider van district B) dat wij de verraders waren en hij vloog mij aan, letterlijk fysiek contact. Helaas was het voor hem heel snel over aangezien ik hem direct “controleerde” en zorgde dat hij mij niks kon doen. Ik keek hem direct aan en zei: “Don’t do this, it will end up bad for you in multiple ways”. Hierna droop hij af naar zijn kamer.
De andere zoneleider, Elder Butel en ik vonden de sfeer, agressie en dit incident ernstig genoeg om de branchepresident te bellen. (Hij had specifieke instructies gegeven om te bellen als zoiets zou gebeuren). Dus Elder Butel en ik in onze pyjama naar de receptie gelopen om een telefoontje te plegen. Samen met Security en de president aan de lijn een plan gemaakt om iedereen hun kamer in te krijgen en stil te houden tot morgen. Dan zou de president een paar mensen even goed onderhanden nemen. Hij twijfelde zelfs of enkele mensen konden blijven. (Daar was ik het op dat moment roerend mee eens).
Eenmaal terug in mijn kamer heb ik 2 uur op mijn knieën gezeten en gebeden of ik alsjeblieft de geest weer bij mij kon hebben en dat ik liefde kon voelen voor die mensen in plaats van irritatie.
Ik vond het echt verschrikkelijk want ik ben hier om te leren, niet om constant politieagentje te spelen en een stel ongeleide projectielen proberen in hun baan te houden. Op dat moment “vervloekte” ik mijn roeping als zoneleider en ik wou gewoon een “normale” zendeling zijn en veel meer tijd aan mijn studie kunnen besteden. Het is echt moeilijk om te zien hoe anderen een compleet andere motivatie hebben (of geen) en/of gewoon op zending gestuurd zijn om een beter persoon te worden of zo. En helaas vertragen zij mijn vooruitgang hier verschrikkelijk.
Maar vreemd genoeg, zodra ik “amen” zei, veranderde de gevoelens van irritatie naar liefde. Wie ben ik om hun te oordelen? Ik ben op zending gegaan omdat de Heer ons heeft geboden “Hebt Uw naasten lief als uzelf” en het is erg hypocriet als ik hier mensen ga haten.
Dankzij dat gebed kon ik de geest weer voelen en was het mogelijk om weer liefde te voelen voor de “eilanders”. Ook weer een speciale ervaring dus.
Verder gym (weer dat gare Thaise oefeningsgedoe gedaan) en nog wat klassen gehad.
Helaas “took the night a turn for the worst”.
Na het laatste klasuur (om half 10 ‘s avonds) kwam Pres. Earl de klas binnen. Hij moest met een paar mensen praten, ik was er 1 van. Ik moest wachten tot het einde en toen ik eenmaal bij hem was stelde hij enkele zeer directe en gespecificeerde vragen over enkele mensen (waaronder mijn collega). Blijkbaar waren er vanuit verschillende richtingen klachten binnengekomen over enkele probleemgevallen in onze branch. Ik was al van plan om er met hem over te praten dus ik kon lekker even mijn hart luchten.
De president vond het ernstig genoeg om direct met enkele mensen te praten en hij heeft ze dus even goed aangemaand.
Helaas, zodra hij zijn rug toekeerde en terug naar huis ging, werden die eilanders (Tonganen en Samoanen) een beetje gek. Speculeren over wie hun “verraden” had en aan iedereen vragen of zij wat hadden gemeld. Zij begrepen blijkbaar niet dat zoveel mensen zich aan hen storen dat het letterlijk iedereen in dit gebouw kan zijn geweest.
Op een gegeven moment kwam er eentje ronduit agressief naar mij toe en beschuldigde mij en Elder Butel (de districtleider van district B) dat wij de verraders waren en hij vloog mij aan, letterlijk fysiek contact. Helaas was het voor hem heel snel over aangezien ik hem direct “controleerde” en zorgde dat hij mij niks kon doen. Ik keek hem direct aan en zei: “Don’t do this, it will end up bad for you in multiple ways”. Hierna droop hij af naar zijn kamer.
De andere zoneleider, Elder Butel en ik vonden de sfeer, agressie en dit incident ernstig genoeg om de branchepresident te bellen. (Hij had specifieke instructies gegeven om te bellen als zoiets zou gebeuren). Dus Elder Butel en ik in onze pyjama naar de receptie gelopen om een telefoontje te plegen. Samen met Security en de president aan de lijn een plan gemaakt om iedereen hun kamer in te krijgen en stil te houden tot morgen. Dan zou de president een paar mensen even goed onderhanden nemen. Hij twijfelde zelfs of enkele mensen konden blijven. (Daar was ik het op dat moment roerend mee eens).
Eenmaal terug in mijn kamer heb ik 2 uur op mijn knieën gezeten en gebeden of ik alsjeblieft de geest weer bij mij kon hebben en dat ik liefde kon voelen voor die mensen in plaats van irritatie.
Ik vond het echt verschrikkelijk want ik ben hier om te leren, niet om constant politieagentje te spelen en een stel ongeleide projectielen proberen in hun baan te houden. Op dat moment “vervloekte” ik mijn roeping als zoneleider en ik wou gewoon een “normale” zendeling zijn en veel meer tijd aan mijn studie kunnen besteden. Het is echt moeilijk om te zien hoe anderen een compleet andere motivatie hebben (of geen) en/of gewoon op zending gestuurd zijn om een beter persoon te worden of zo. En helaas vertragen zij mijn vooruitgang hier verschrikkelijk.
Maar vreemd genoeg, zodra ik “amen” zei, veranderde de gevoelens van irritatie naar liefde. Wie ben ik om hun te oordelen? Ik ben op zending gegaan omdat de Heer ons heeft geboden “Hebt Uw naasten lief als uzelf” en het is erg hypocriet als ik hier mensen ga haten.
Dankzij dat gebed kon ik de geest weer voelen en was het mogelijk om weer liefde te voelen voor de “eilanders”. Ook weer een speciale ervaring dus.
