Héél vroeg op om te vetrekken. Ik moest mij melden om 4:00 uur dus ben maar om 3:00 uur opgestaan. Laatste spullen gepakt en vetrokken. Toch weer raar om die kamer en dat gebouw achter te laten. Elder Santos was ook wakker en hielp mij met mijn spullen, ook al gaat hij pas morgen weg. Eenmaal bij het reisbureau in het hoofdgebouw hebben wij afscheid genomen.
Ik ben nog snel een kom cornflakes gaan halen in de kantine en heb mij daarna gemeld. Er waren een 30-tal zendelingen die ook vertrokken, maar naar andere bestemmingen. Toen wij stonden te wachten kwamen er opeens 2 Samoanen opdagen, Elder Sega en Elder Tausisi. Speciaal om afscheid van mij te nemen waren zij uit hun bed gekomen. Wat een aparte maar geweldige mensen zijn het toch.
In de bus zat ik naast mijn 2 vrienden die ook naar Suriname gaan. Voor hun was het wat emotioneel moeilijk want zij passeerden allebei hun huis op weg naar het vliegveld.
Ingecheckt en maar eens geprobeerd om naar huis te bellen. Dat bleek zelfs met een internationale belkaart onmogelijk te zijn.
De eerste vlucht was van Salt Lake City naar Chicago. Ik zat tussen twee vrouwen in en de rechter was lid. Lekker kunnen babbelen dus, want slapen lukte mij niet echt. Dit was een vlucht van 3 uur. Het was leuk om Chicago uit de lucht te zien, helaas kon ik het vliegveld niet verlaten. Ik ben wat te eten gaan halen bij de Mac en heb een andere internationale belkaart gekocht. En zowaar, het werkte! Even heerlijk met mijn ouders gebeld (alle Amerikanen hingen ook al aan de lijn). Het was fijn om hen even te spreken.
Tijdens de vlucht van Chicago naar Miami zat ik naast 2 andere zendelingen. Ik zat aan het raampje, dus dat was wel genieten. Achter ons zat een vrouw waarmee wij aan de praat zijn geraakt. Wij hebben haar een pass-along kaart meegegeven. Het was weer een vlucht van ongeveer 3 uur.
Op het vliegveld van Miami gelijk wat eten gehaald, een paar stukken, best goede, pizza. Ik kon toen niet gelijk nog een keer bellen, en moest op mijn beurt wachten aangezien al de andere zendelingen al aan de telefoon hingen. Maar toch nog kunnen bellen, waarschijnlijk de laatste keer dat dit kon.
Tijdens de laatste vlucht van Miami naar Port of Spain (Trinidad & Tobago) geprobeerd wat te slapen. Helaas werd ik brakker wakker dan dat ik al was. Deze vlucht duurde zo een 3.45 uur en was dus de langste vandaag. Geprobeerd met de mensen achter ons te praten wat niet helemaal lukte dus maar onze informatie op kostzakjes achtergelaten. Ik zat weer naast dezelfde zendelingen als bij de vorige vlucht. Het aanvliegen naar Trinidad was apart, heel stil eigenlijk, het leek alsof ze de motoren uitzetten en een paar scherpe bochten maakten. Waarschijnlijk omdat het nacht is moeten zij het stilletjes aandoen.
Port of Spain was apart. Gewoon een raar gevoel. De immigration was geen probleem, maar bij customs moest ik opeens naar de “something to declare” balie van een Douanier. Wat blijkt nou, in Trinidad & Tobago is het illegaal om camouflage materiaal in te voeren. Zij namen echt alles in beslag, petjes, topjes van meisjes enz. En mijn tas is er een van de Nederlandse landmacht ..; Ik heb maar heel lief gelachen (zo een groot probleem zou het toch niet zijn, ik ben hier maar voor 2 dagen) en toch vriendelijk gevraagd of wij niet iets konden regelen. Het is een tas, ik kan mij er niet in verstoppen en er zit verder niets met camouflage kleuren in. Het duurde 20 minuten en de hoogste baas moest erbij komen, maar uiteindelijk kreeg ik mijn tas mee het land in.
Iedereen stond al op mij te wachten en ik kreeg een heel warm welkom van pres. Gamiette, de zendingspresident van de West-Indisch. Hij en 2 zendelingen (zijn assistenten) waren met een busje ons op komen halen. Echt een warme en hartelijke man. Daarna met zijn 12-en het busje in en naar onze slaapplaatsen gereden. Onderweg kregen wij wat te eten en drinken, heerlijk dus.
Alle zendelingen, behalve 2 anderen en ik die naar Suriname doorgingen, sliepen in een huis dat was omgetoverd tot bed en breakfast. Wij sliepen met z’n drieën bij de Meyers thuis. Een senior zendingskoppel met een groot appartement (3 badkamers). Maar zo snel mogelijk mijn bed ingedoken, het was onderhand al weer 3 uur ’s nachts en rond 7 uur moesten wij weer opstaan.
Mijn eerste gevoelens bij Trinidad zijn … warm. De hele vochtige warmte waar ik al voor gewaarschuwd was. Verder doet het mij denken aan Italië, ik weet niet echt waarom… , gewoon de manier waarop de huizen gebouwd zijn. Ach ja, morgen zal ik het wel bij daglicht zien.
Ik ben nog snel een kom cornflakes gaan halen in de kantine en heb mij daarna gemeld. Er waren een 30-tal zendelingen die ook vertrokken, maar naar andere bestemmingen. Toen wij stonden te wachten kwamen er opeens 2 Samoanen opdagen, Elder Sega en Elder Tausisi. Speciaal om afscheid van mij te nemen waren zij uit hun bed gekomen. Wat een aparte maar geweldige mensen zijn het toch.
In de bus zat ik naast mijn 2 vrienden die ook naar Suriname gaan. Voor hun was het wat emotioneel moeilijk want zij passeerden allebei hun huis op weg naar het vliegveld.
Ingecheckt en maar eens geprobeerd om naar huis te bellen. Dat bleek zelfs met een internationale belkaart onmogelijk te zijn.
De eerste vlucht was van Salt Lake City naar Chicago. Ik zat tussen twee vrouwen in en de rechter was lid. Lekker kunnen babbelen dus, want slapen lukte mij niet echt. Dit was een vlucht van 3 uur. Het was leuk om Chicago uit de lucht te zien, helaas kon ik het vliegveld niet verlaten. Ik ben wat te eten gaan halen bij de Mac en heb een andere internationale belkaart gekocht. En zowaar, het werkte! Even heerlijk met mijn ouders gebeld (alle Amerikanen hingen ook al aan de lijn). Het was fijn om hen even te spreken.
Tijdens de vlucht van Chicago naar Miami zat ik naast 2 andere zendelingen. Ik zat aan het raampje, dus dat was wel genieten. Achter ons zat een vrouw waarmee wij aan de praat zijn geraakt. Wij hebben haar een pass-along kaart meegegeven. Het was weer een vlucht van ongeveer 3 uur.
Op het vliegveld van Miami gelijk wat eten gehaald, een paar stukken, best goede, pizza. Ik kon toen niet gelijk nog een keer bellen, en moest op mijn beurt wachten aangezien al de andere zendelingen al aan de telefoon hingen. Maar toch nog kunnen bellen, waarschijnlijk de laatste keer dat dit kon.
Tijdens de laatste vlucht van Miami naar Port of Spain (Trinidad & Tobago) geprobeerd wat te slapen. Helaas werd ik brakker wakker dan dat ik al was. Deze vlucht duurde zo een 3.45 uur en was dus de langste vandaag. Geprobeerd met de mensen achter ons te praten wat niet helemaal lukte dus maar onze informatie op kostzakjes achtergelaten. Ik zat weer naast dezelfde zendelingen als bij de vorige vlucht. Het aanvliegen naar Trinidad was apart, heel stil eigenlijk, het leek alsof ze de motoren uitzetten en een paar scherpe bochten maakten. Waarschijnlijk omdat het nacht is moeten zij het stilletjes aandoen.
Port of Spain was apart. Gewoon een raar gevoel. De immigration was geen probleem, maar bij customs moest ik opeens naar de “something to declare” balie van een Douanier. Wat blijkt nou, in Trinidad & Tobago is het illegaal om camouflage materiaal in te voeren. Zij namen echt alles in beslag, petjes, topjes van meisjes enz. En mijn tas is er een van de Nederlandse landmacht ..; Ik heb maar heel lief gelachen (zo een groot probleem zou het toch niet zijn, ik ben hier maar voor 2 dagen) en toch vriendelijk gevraagd of wij niet iets konden regelen. Het is een tas, ik kan mij er niet in verstoppen en er zit verder niets met camouflage kleuren in. Het duurde 20 minuten en de hoogste baas moest erbij komen, maar uiteindelijk kreeg ik mijn tas mee het land in.
Iedereen stond al op mij te wachten en ik kreeg een heel warm welkom van pres. Gamiette, de zendingspresident van de West-Indisch. Hij en 2 zendelingen (zijn assistenten) waren met een busje ons op komen halen. Echt een warme en hartelijke man. Daarna met zijn 12-en het busje in en naar onze slaapplaatsen gereden. Onderweg kregen wij wat te eten en drinken, heerlijk dus.
Alle zendelingen, behalve 2 anderen en ik die naar Suriname doorgingen, sliepen in een huis dat was omgetoverd tot bed en breakfast. Wij sliepen met z’n drieën bij de Meyers thuis. Een senior zendingskoppel met een groot appartement (3 badkamers). Maar zo snel mogelijk mijn bed ingedoken, het was onderhand al weer 3 uur ’s nachts en rond 7 uur moesten wij weer opstaan.
Mijn eerste gevoelens bij Trinidad zijn … warm. De hele vochtige warmte waar ik al voor gewaarschuwd was. Verder doet het mij denken aan Italië, ik weet niet echt waarom… , gewoon de manier waarop de huizen gebouwd zijn. Ach ja, morgen zal ik het wel bij daglicht zien.
