Het was weer P-day vandaag. Eigenlijk best rustig aan gedaan. Paar wasjes gedraaid, een goede lunch met Brabantse knakworsten gemaakt.
Heel veel geschreven, er zat een gat van een week in mijn dagboek, en even wezen e-mailen. Ik had in dat internetcafé na 30 minuten net mijn wekelijkse e-mail naar de zendingspresident af toen het internet uitviel en ik die email dus kwijtraakte. Ik heb hem dus niet kunnen verzenden en toen het internet weer terug opkwam, had ik nog maar 15 minuten over die ik dus maar voor mijn familie heb gebruikt.
’s Avonds bij Pamela, Jenny, Nelda en Susan langs geweest. Pamela was jarig maar wij hadden niets gekocht omdat het keihard regende en wij geen zin hadden om nog ergens te stoppen. Wij waren zo ongeveer door en door nat, de kinderen waren weer heel erg druk en de Geest was dus niet echt voelbaar. Toch wilden zij dat wij morgen direct weer langs zouden komen.
Een hele korte les bij Irene gegeven, zij is een nieuwe onderzoekster die eigenlijk wel bijzonder is.
Toen ik vorige week met Elder Croese en zijn lekke band naar een afspraak toe liepen zag ik een grote poort een stukje open staan en een gezin die daar buiten een auto uitzwaaiden. Toen ik hen zag kreeg ik een sterke ingeving dat ik met hen moest gaan praten. Wij liepen er dus op af maar ondertussen reed de auto al weg en ging dat gezin weer terug de poort in en sloten hem af. Ik kan nu wel een beetje onderscheid maken tussen mijn eigen ingevingen en die van de Geest en ik wist dat deze van die laatste was. Ik deed snel een gebed in mij hart dat de poort weer open mocht gaan zodat ik met hen zou kunnen spreken. Toen wij dichterbij kwamen, de weg waarover wij liepen voerde er langs, begon ik de hoop al op te geven toen de poort alsnog weer open ging en de vrouw direct ons aankeek. Ik stapte er op af en sprak een beetje met haar, legde uit wat wij hier doen en nodigde haar uit om naar onze boodschap te luisteren. Die uitnodiging nam zij met open armen aan. Wij gaven haar alvast een boek over de “Herstelling” en spraken af om haar later te bellen om een afspraak te maken.
Vandaag dus even langs geweest en dit is waarom zij zo bijzonder is, Irene is waarschijnlijk de eerste Surinaamse in de geschiedenis die zonder verdere aansporing dat boekje heeft gelezen en er over heeft gebeden. Zij had vragen voor ons over het Boek van Mormon en vertelde ons dat zij zich heel goed voelde over onze boodschap en als ze bad. Morgen komen wij weer terug om een wat uitgebreidere les te geven.
Verder nog gezinsavond gevierd bij de Dunants, wat natuurlijk heel gezellig was. Een les gedeeld over schriftstudie en wat vragen beantwoord.
Al met al een goede dag want wij hebben precies onze doelen gehaald. Helaas niet onze contacten doel gehaald. Door de regen en lessen die wij gaven hadden wij te weinig tijd en mogelijkheden om het te doen. Toch was het mogelijk geweest als wij maar harder geprobeerd hadden
Heel veel geschreven, er zat een gat van een week in mijn dagboek, en even wezen e-mailen. Ik had in dat internetcafé na 30 minuten net mijn wekelijkse e-mail naar de zendingspresident af toen het internet uitviel en ik die email dus kwijtraakte. Ik heb hem dus niet kunnen verzenden en toen het internet weer terug opkwam, had ik nog maar 15 minuten over die ik dus maar voor mijn familie heb gebruikt.
’s Avonds bij Pamela, Jenny, Nelda en Susan langs geweest. Pamela was jarig maar wij hadden niets gekocht omdat het keihard regende en wij geen zin hadden om nog ergens te stoppen. Wij waren zo ongeveer door en door nat, de kinderen waren weer heel erg druk en de Geest was dus niet echt voelbaar. Toch wilden zij dat wij morgen direct weer langs zouden komen.
Een hele korte les bij Irene gegeven, zij is een nieuwe onderzoekster die eigenlijk wel bijzonder is.
Toen ik vorige week met Elder Croese en zijn lekke band naar een afspraak toe liepen zag ik een grote poort een stukje open staan en een gezin die daar buiten een auto uitzwaaiden. Toen ik hen zag kreeg ik een sterke ingeving dat ik met hen moest gaan praten. Wij liepen er dus op af maar ondertussen reed de auto al weg en ging dat gezin weer terug de poort in en sloten hem af. Ik kan nu wel een beetje onderscheid maken tussen mijn eigen ingevingen en die van de Geest en ik wist dat deze van die laatste was. Ik deed snel een gebed in mij hart dat de poort weer open mocht gaan zodat ik met hen zou kunnen spreken. Toen wij dichterbij kwamen, de weg waarover wij liepen voerde er langs, begon ik de hoop al op te geven toen de poort alsnog weer open ging en de vrouw direct ons aankeek. Ik stapte er op af en sprak een beetje met haar, legde uit wat wij hier doen en nodigde haar uit om naar onze boodschap te luisteren. Die uitnodiging nam zij met open armen aan. Wij gaven haar alvast een boek over de “Herstelling” en spraken af om haar later te bellen om een afspraak te maken.
Vandaag dus even langs geweest en dit is waarom zij zo bijzonder is, Irene is waarschijnlijk de eerste Surinaamse in de geschiedenis die zonder verdere aansporing dat boekje heeft gelezen en er over heeft gebeden. Zij had vragen voor ons over het Boek van Mormon en vertelde ons dat zij zich heel goed voelde over onze boodschap en als ze bad. Morgen komen wij weer terug om een wat uitgebreidere les te geven.
Verder nog gezinsavond gevierd bij de Dunants, wat natuurlijk heel gezellig was. Een les gedeeld over schriftstudie en wat vragen beantwoord.
Al met al een goede dag want wij hebben precies onze doelen gehaald. Helaas niet onze contacten doel gehaald. Door de regen en lessen die wij gaven hadden wij te weinig tijd en mogelijkheden om het te doen. Toch was het mogelijk geweest als wij maar harder geprobeerd hadden
