Vroeg mijn bed uit, ondanks de hele late nacht.
Als zoneleider moest ik om 7:20 al een vergadering bijwonen met de branchpresident. Wel een goede mogelijkheid om even over gisteravond te praten. President Earl en broeder Grey (Br. Rampton was op vakantie) zijn echt geweldige mannen. De geest en de motivatie om het goede te doen zijn echt heel sterk aanwezig bij hen.
Direct na de leidersvergadering hadden wij avondmaalsvergadering met de Branch. Vlak voor dat het begon schudde ik President Smith de hand, wij babbelden even en het drong pas later tot mij door dat hij de president van het MTC is! Een man die direct door de profeet geroepen is!. Ik vroeg mij af wat hij bij de avondmaalsvergadering van onze Branch te zoeken had.
Later werd het duidelijk. Onze Branch, no.56, werd samengevoegd met no.57. Dat betekent dubbel zoveel personen waarvan het merendeel allemaal eilanders zijn L. Na gisteravond echt mijn ergste nachtmerrie. En totaal niet het antwoord op mijn gebeden. Ik zat daar dus te hopen dat zij een andere zoneleider zouden kiezen.
Toch voelde ik mij op de een of andere manier niet compleet ontmoedigd. De Elder die mij gisteravond aanvloog deed het openingsgebed en hij huilde. Hij vroeg om vergeving en een kans op een frisse start. In de eerste instantie twijfelde ik aan zijn oprechtheid, met die Samoanen weet je het maar nooit. Maar toen ik (na het avondmaal ingezegend te hebben) van het podium terug op mijn plek ging zitten zat hij achter mij en legde hij zijn hand op mijn schouder. Ik draaide mij om en hij huilde nog steeds en bood echt oprecht zijn excuses aan. Wat mij betreft was alles dus gelijk vergeten en vergeven. Ik heb later nog even met hem gepraat en hij heeft echt een ommekeer in zijn houding gemaakt. Hij heeft beloofd gehoorzaam te zijn en echt een voorbeeld te worden voor de andere “eilanders”.
En dat was echt precies wat ik nodig had, want later hadden wij een vergadering met de leiders van de nieuwe Branch en die vertelde mij dat ik zulk goed werk deed, dat ik zoneleider bleef van de nieuwe branch 56. President Earl en zijn raadgevers zijn ontheven. (Pres. Earl gaat met zijn vrouw op een zending) En de nieuwe president is Pres. Price. Best een gave man. Hij is zendingspresident geweest op Samoa. Dus hij weet precies hoe die eilanders in elkaar zitten en hij heeft altijd een lach op zijn gezicht en weet iets positiefs te zeggen. Na de leiderschapsvergadering hadden wij een Zonemeeting. Ofwel iedereen in de nieuwe Branch was samen om even kennis te maken met de nieuwe leiders. Als zoneleider moest ik dus gelijk na het nieuwe presidium naar voren om mij voor te stellen en even 5 minuten lang een toespraak te geven.
Dat is dus één van die keren dat je als zendeling zomaar je mond open moet doen. Ik heb mij voorgesteld en papa’s voorbeeld gebruikt van hoe wij hier leren om “ruwe diamanten” te herkennen. Ik heb liefdevol maar toch duidelijk gehamerd op gehoorzaamheid en de belangrijkheid ervan.
Op de een of andere manier krijg ik opeens alleen maar echte gemeende glimlachen van de eilanders en wordt ik opeens met respect behandeld. Wat vanochtend beloofde een verschrikkelijke dag te worden is uiteindelijk een van de beste dagen hier in het MTC geworden. Mijn gebeden zijn dus toch verhoord!
Er is nog meer, Elder Augustijn is niet meer mijn collega. Door de samenvoeging moesten wij een beetje puzzelen en Elder Santos is nu mijn collega. Elder Santos komt uit de Filippijnen maar heeft al een aantal jaren in de VS gewoond. Hij is een enorme goede collega, en als je zijn verhaal hoort zal je echt merken dat de Heer hem op zending wilde hebben. Zijn verhaal is te toevallig om nog toeval te zijn. Heel speciaal om hem als collega te hebben, het helpt mij om de geest weer constant bij mij te kunnen hebben en om mij veel meer te kunnen focussen op mijn studie en taak als zoneleider in deze laatste week.
De Heer verhoort dus echt wel gebeden ;-) Ik voel mij eigenlijk schuldig dat ik er vanochtend aan twijfelde. Sommige dingen gebeuren gewoon om je sterker te maken. Het leven zou wel erg makkelijk zijn als wij niet om de zoveel tijd een beproeving hebben, en soms is de ene zwaarder dan de andere.
Ook nog naar de Tempel gelopen en daar met Elder (Killian) Croese wat foto’s gemaakt. Is leuk want hij is de enige andere Nederlander hier.
Als zoneleider moest ik om 7:20 al een vergadering bijwonen met de branchpresident. Wel een goede mogelijkheid om even over gisteravond te praten. President Earl en broeder Grey (Br. Rampton was op vakantie) zijn echt geweldige mannen. De geest en de motivatie om het goede te doen zijn echt heel sterk aanwezig bij hen.
Direct na de leidersvergadering hadden wij avondmaalsvergadering met de Branch. Vlak voor dat het begon schudde ik President Smith de hand, wij babbelden even en het drong pas later tot mij door dat hij de president van het MTC is! Een man die direct door de profeet geroepen is!. Ik vroeg mij af wat hij bij de avondmaalsvergadering van onze Branch te zoeken had.
Later werd het duidelijk. Onze Branch, no.56, werd samengevoegd met no.57. Dat betekent dubbel zoveel personen waarvan het merendeel allemaal eilanders zijn L. Na gisteravond echt mijn ergste nachtmerrie. En totaal niet het antwoord op mijn gebeden. Ik zat daar dus te hopen dat zij een andere zoneleider zouden kiezen.
Toch voelde ik mij op de een of andere manier niet compleet ontmoedigd. De Elder die mij gisteravond aanvloog deed het openingsgebed en hij huilde. Hij vroeg om vergeving en een kans op een frisse start. In de eerste instantie twijfelde ik aan zijn oprechtheid, met die Samoanen weet je het maar nooit. Maar toen ik (na het avondmaal ingezegend te hebben) van het podium terug op mijn plek ging zitten zat hij achter mij en legde hij zijn hand op mijn schouder. Ik draaide mij om en hij huilde nog steeds en bood echt oprecht zijn excuses aan. Wat mij betreft was alles dus gelijk vergeten en vergeven. Ik heb later nog even met hem gepraat en hij heeft echt een ommekeer in zijn houding gemaakt. Hij heeft beloofd gehoorzaam te zijn en echt een voorbeeld te worden voor de andere “eilanders”.
En dat was echt precies wat ik nodig had, want later hadden wij een vergadering met de leiders van de nieuwe Branch en die vertelde mij dat ik zulk goed werk deed, dat ik zoneleider bleef van de nieuwe branch 56. President Earl en zijn raadgevers zijn ontheven. (Pres. Earl gaat met zijn vrouw op een zending) En de nieuwe president is Pres. Price. Best een gave man. Hij is zendingspresident geweest op Samoa. Dus hij weet precies hoe die eilanders in elkaar zitten en hij heeft altijd een lach op zijn gezicht en weet iets positiefs te zeggen. Na de leiderschapsvergadering hadden wij een Zonemeeting. Ofwel iedereen in de nieuwe Branch was samen om even kennis te maken met de nieuwe leiders. Als zoneleider moest ik dus gelijk na het nieuwe presidium naar voren om mij voor te stellen en even 5 minuten lang een toespraak te geven.
Dat is dus één van die keren dat je als zendeling zomaar je mond open moet doen. Ik heb mij voorgesteld en papa’s voorbeeld gebruikt van hoe wij hier leren om “ruwe diamanten” te herkennen. Ik heb liefdevol maar toch duidelijk gehamerd op gehoorzaamheid en de belangrijkheid ervan.
Op de een of andere manier krijg ik opeens alleen maar echte gemeende glimlachen van de eilanders en wordt ik opeens met respect behandeld. Wat vanochtend beloofde een verschrikkelijke dag te worden is uiteindelijk een van de beste dagen hier in het MTC geworden. Mijn gebeden zijn dus toch verhoord!
Er is nog meer, Elder Augustijn is niet meer mijn collega. Door de samenvoeging moesten wij een beetje puzzelen en Elder Santos is nu mijn collega. Elder Santos komt uit de Filippijnen maar heeft al een aantal jaren in de VS gewoond. Hij is een enorme goede collega, en als je zijn verhaal hoort zal je echt merken dat de Heer hem op zending wilde hebben. Zijn verhaal is te toevallig om nog toeval te zijn. Heel speciaal om hem als collega te hebben, het helpt mij om de geest weer constant bij mij te kunnen hebben en om mij veel meer te kunnen focussen op mijn studie en taak als zoneleider in deze laatste week.
De Heer verhoort dus echt wel gebeden ;-) Ik voel mij eigenlijk schuldig dat ik er vanochtend aan twijfelde. Sommige dingen gebeuren gewoon om je sterker te maken. Het leven zou wel erg makkelijk zijn als wij niet om de zoveel tijd een beproeving hebben, en soms is de ene zwaarder dan de andere.
Ook nog naar de Tempel gelopen en daar met Elder (Killian) Croese wat foto’s gemaakt. Is leuk want hij is de enige andere Nederlander hier.
