Met mij is alles goed, ik ben wat laat vandaag aangezien ik de middag naar Temple square ben geweest! echt gaaaaaf! ik heb er helaas wel de tempelsessie door gemist maar het was het wel waard.
Mijn vluchtnummers zijn
3 aug - Salt lake > Chicago = american airlines 374
3 aug - chicago > miami = american airlines 1896
3 aug - miami > trinidad = american airlines 1819
5 aug - trinidad > paramaribo = BWIA International 1483
Ik kan niet teveel schrijven voor andere mensen, de tijd is daar gewoon te kort voor, ik stuur wel een kaartje vanuit Suriname.
De regels op zending zijn strikt, en ik ben wel van plan om mij er aan te houden. het is de enige manier om constant op heel dichte voet met de Heilige Geest te kunnen werken en geloof me, dat is hier zeker wel nodig.
Ik heb mijn brief van vorige week nog steeds niet opgestuurd. Dat is omdat ik de hele tijd een paar dagen achterloop met mijn dagboek. Ik denk dat ik vandaag of morgen eindelijk bij ben en hem op kan sturen per normale post.
Er is heel veel gebeurd, veel meer dan ik hier kwijt kan en het heeft mij zeker weten op een hoger niveau gebracht. Zie hem dus tegemoet ;)
Het komt er op neer dat mijn Zone nu Dubbel zo groot is als vorige week (60 zusters en elders), en dat ik nog steeds Zone leider ben :P
vrijdag 31 juli 2009
vrijdag 24 juli 2009
E-Mails van Alwin
De Mexicaanse griep is hier helemaal weg, we mogen weer handen schudden en zo. Er zijn nog wel enkele veiligheidsmaatregelen maar dat is wel ok.
Over de toespraak van zondag, ik heb hem niet hoeven geven, maar je moet elke week eentje voorbereiden over een ander onderwerp. Deze week ik het iets in het plan van zaligheid, maar ik heb hem al af sinds maandag.
De droogte valt wel mee hier. President Hans Boom waarschuwde mij voor bloedneuzen en droge ellebogen, maar ik moet zeggen dat ik daar totaal geen last van heb gehad tot nu toe. Een paar anderen hebben er wel last van.
Het landschap is prachtig hier, je merkt nauwelijks dat je in een woestijn zit. Hier op ' the campus' is het vrij groen en alle gebouwen hebben airco. Alleen als we naar de tempel lopen moeten de elders hun jasje aanhouden en dat is echt heel erg verschrikkelijk warm.
Het is vandaag Pioneers day, maar voor zover ik weet gaan we niks speciaals doen. We kunnen niet naar de tempel, die is gesloten dus blijkbaar gaan we iets met onze wijk doen, wat dat is weet ik niet.Ik hoop echt niet dat we weggaan, want buiten het terrein moeten wij ons jasje aanhouden en dat is gewoon niet te harden. Maar er zitten 2500 zendelingen hier, het is onmogelijk om daarmee weg te gaan, naar Salt Lake bijvoorbeeld, logistiek gezien gewoon niet te doen. (het is niet bepaald om de hoek).
Ik heb mijn travel plan gekregen!
Ik vertrek op 3 augustus om 4 uur 's nachts hier van het MTC.
Ik vlieg van Salt Lake naar Chicago O’Hare, naar Miami, naar Trinidad Tobago en na daar een dag te zijn geweest ga ik door naar Suriname.
Het extra gewicht van die MTC boeken is geen probleem, ik heb er al een oplossing voor gevonden. Maak jullie daar niet druk over ;)
Ik heb 2 anderen ontmoet die daar ook heengaan, 2 Amerikanen die Nederlands spreken. We zitten op dezelfde vluchten dus dat is wel gaaf.
Er is een klas hier met zo'n 6 personen die Nederlands aan het leren zijn en ik ben er gister heen geweest om te helpen. Een proefles in het Nederlands gegeven en natuurlijk heb ik het ze lekker moeilijk gemaakt door vlot Nederlands te spreken.
Die jongens die ook naar Suriname gaan heb ik maar vast gewaarschuwd dat ze daar waarschijnlijk nog een taal gaan leren :P
Het is hier nog steeds wel leuk. Het eten begint te vervelen dus ik was zo blij met die cinnamon rolls! :D ze zijn echt heeerlijk. Doen me trouwens heel erg denken aan Zeeuwse bolussen.
Afgelopen week heel erg veel geleerd. Het lukt me aardig om alles te onthouden maar natuurlijk schrijf ik zoveel mogelijk op.
We hebben ook al een 'nep' onderzoeker onderwezen, tegen mijn verwachtingen in was het echt een geweldige ervaring. Hij had tranen in zijn ogen toen wij ons getuigenis gaven, dat kan je niet spelen.
Tijdens de persoonlijke studies probeer ik lesplannetjes te maken en zoveel mogelijk mijn schriftkennis op orde te krijgen.
Over de toespraak van zondag, ik heb hem niet hoeven geven, maar je moet elke week eentje voorbereiden over een ander onderwerp. Deze week ik het iets in het plan van zaligheid, maar ik heb hem al af sinds maandag.
De droogte valt wel mee hier. President Hans Boom waarschuwde mij voor bloedneuzen en droge ellebogen, maar ik moet zeggen dat ik daar totaal geen last van heb gehad tot nu toe. Een paar anderen hebben er wel last van.
Het landschap is prachtig hier, je merkt nauwelijks dat je in een woestijn zit. Hier op ' the campus' is het vrij groen en alle gebouwen hebben airco. Alleen als we naar de tempel lopen moeten de elders hun jasje aanhouden en dat is echt heel erg verschrikkelijk warm.
Het is vandaag Pioneers day, maar voor zover ik weet gaan we niks speciaals doen. We kunnen niet naar de tempel, die is gesloten dus blijkbaar gaan we iets met onze wijk doen, wat dat is weet ik niet.Ik hoop echt niet dat we weggaan, want buiten het terrein moeten wij ons jasje aanhouden en dat is gewoon niet te harden. Maar er zitten 2500 zendelingen hier, het is onmogelijk om daarmee weg te gaan, naar Salt Lake bijvoorbeeld, logistiek gezien gewoon niet te doen. (het is niet bepaald om de hoek).
Ik heb mijn travel plan gekregen!
Ik vertrek op 3 augustus om 4 uur 's nachts hier van het MTC.
Ik vlieg van Salt Lake naar Chicago O’Hare, naar Miami, naar Trinidad Tobago en na daar een dag te zijn geweest ga ik door naar Suriname.
Het extra gewicht van die MTC boeken is geen probleem, ik heb er al een oplossing voor gevonden. Maak jullie daar niet druk over ;)
Ik heb 2 anderen ontmoet die daar ook heengaan, 2 Amerikanen die Nederlands spreken. We zitten op dezelfde vluchten dus dat is wel gaaf.
Er is een klas hier met zo'n 6 personen die Nederlands aan het leren zijn en ik ben er gister heen geweest om te helpen. Een proefles in het Nederlands gegeven en natuurlijk heb ik het ze lekker moeilijk gemaakt door vlot Nederlands te spreken.
Die jongens die ook naar Suriname gaan heb ik maar vast gewaarschuwd dat ze daar waarschijnlijk nog een taal gaan leren :P
Het is hier nog steeds wel leuk. Het eten begint te vervelen dus ik was zo blij met die cinnamon rolls! :D ze zijn echt heeerlijk. Doen me trouwens heel erg denken aan Zeeuwse bolussen.
Afgelopen week heel erg veel geleerd. Het lukt me aardig om alles te onthouden maar natuurlijk schrijf ik zoveel mogelijk op.
We hebben ook al een 'nep' onderzoeker onderwezen, tegen mijn verwachtingen in was het echt een geweldige ervaring. Hij had tranen in zijn ogen toen wij ons getuigenis gaven, dat kan je niet spelen.
Tijdens de persoonlijke studies probeer ik lesplannetjes te maken en zoveel mogelijk mijn schriftkennis op orde te krijgen.
vrijdag 17 juli 2009
P-Day
Het is P-day!. Ik heb geen was om te doen dus lekker uitgebreid ontbeten en daarna een email naar mijn familie gestuurd. Ik heb maar 30 minuten e-mailtijd per week hier in het MTC, en ik kan geen bijlagen openen of meesturen.
Dat zal dus moeten wachten totdat ik in het veld ben. Dan kan ik wat langer mailen en heb ik “foto stuur rechten” J
Ik heb straks een “Large Group Meeting”. Wel balen dat ze die precies in onze P-day gepland hebben. Daarna voor het eerst naar de Provo Tempel.
Verder nog een training na het avondeten en dan is deze dag ook weer voorbij gevlogen.
Bedankt voor jullie steun, ik hoop dat deze brief op tijd aankomt. Die brieven en
die Brownie’s waren echt geweldig.
Dat zal dus moeten wachten totdat ik in het veld ben. Dan kan ik wat langer mailen en heb ik “foto stuur rechten” J
Ik heb straks een “Large Group Meeting”. Wel balen dat ze die precies in onze P-day gepland hebben. Daarna voor het eerst naar de Provo Tempel.
Verder nog een training na het avondeten en dan is deze dag ook weer voorbij gevlogen.
Bedankt voor jullie steun, ik hoop dat deze brief op tijd aankomt. Die brieven en
die Brownie’s waren echt geweldig.
donderdag 16 juli 2009
De Eerste echte dag
Vandaag was de eerste “echte” dag hier op het MTC. Elder Yan en ik zijn na het opstaan naar ons klasje gegaan waar wij een half uurtje Personal Study hadden. Ik ben dus opnieuw begonnen aan het Boek van Mormon en ga dit keer heel veel aantekeningen maken.
Daarna hadden wij ontbijt en zijn wij weer naar onze klas gegaan.
Dat is waar ook, Elder Yan en ik moesten splitsen want ik volg een andere klas dan hem. Alle zendelingen zijn onderverdeeld in Branches. Elke Branch heeft een aantal klaslokalen en de branch wordt dus opgesplitst in verschillende vaste klassen. Normaal gezien zit je met mensen die van dezelfde lichting zijn en die even lang in het MTC zitten als ik, en die naar het zelfde gebied gaan.
Dat laatste is hier niet het geval, want dit is de Advanced Language Class. Dit is dus een unieke klas waar iedereen vloeiend Engels spreekt en iedereen vloeiend de taal van zijn zending spreekt.
Is wel apart trouwens, merk nu al dat ik echt in het Engels denk en dat Nederlands spreken/schrijven moeilijker wordt. Ik doe echt alles hier in het Engels, ook mijn aantekeningen.
De klassen/trainingen worden dus gegeven door Zuster Tornar en Broeder Ivanov. Beide teruggekeerde zendelingen. Zr. Tornar komt uit Frankrijk, heeft in Salt Lake gediend, en woont nu op de BYU campus. Br. Ivanov komt uit Rusland, heeft in Salt Lake gediend en studeert nu aan het BYU. Het zijn twee zeer ervaren leraren van wie nog een hoop te leren valt.
Vandaag was nogal hectisch omdat er constant interviews gedaan werden en er tussendoor nog een “Large Group Meeting” was. Die was trouwens wel grappig want ze lieten een film zien die Real-Life was opgenomen. Een cameraploeg volgde een stel zendelingen en het was best interessant om te zien hoe het allemaal in zijn werk ging.
Wij hebben les 1 uit Preach My Gospel (Hoofdstuk 3) al behandeld en best een hoop geleerd.
Een leuke quote
“If you are a child of a horse, what are you going to become? …
(A Horse)
So what if you are a child of God ?!?!”
Ik heb niet veel tijd om te schrijven dus het meeste doe ik tussendoor. Officieel mag je geen brieven schrijven behalve op P-day. Dus houd ik dit bij als een dagboek. Bewaar ze alsjeblieft goed, want ik wil ze later weer terug.
Later deze week gaan wij naast de klassen ook trainingen krijgen waarin wij echt iemand moeten onderwijzen.
Dan zit je in een kamer met iemand die doet of ‘ie een onderzoeker is en word je door een camera in de gaten gehouden door de trainer. Best modern spul hier.
Morgen P-day!. Eindelijk een beetje vrije tijd: moet ook nog een toespraak voorbereiden voor zondag.
Iedereen van onze Branch moet voor elke zondag een toespraak voorbereiden. En dan kiest het Gemeente(Branch) Bestuur zondag ter plekke, wie hem moet geven.
Nu is het weer slaaptijd, tot morgen.
Daarna hadden wij ontbijt en zijn wij weer naar onze klas gegaan.
Dat is waar ook, Elder Yan en ik moesten splitsen want ik volg een andere klas dan hem. Alle zendelingen zijn onderverdeeld in Branches. Elke Branch heeft een aantal klaslokalen en de branch wordt dus opgesplitst in verschillende vaste klassen. Normaal gezien zit je met mensen die van dezelfde lichting zijn en die even lang in het MTC zitten als ik, en die naar het zelfde gebied gaan.
Dat laatste is hier niet het geval, want dit is de Advanced Language Class. Dit is dus een unieke klas waar iedereen vloeiend Engels spreekt en iedereen vloeiend de taal van zijn zending spreekt.
Is wel apart trouwens, merk nu al dat ik echt in het Engels denk en dat Nederlands spreken/schrijven moeilijker wordt. Ik doe echt alles hier in het Engels, ook mijn aantekeningen.
De klassen/trainingen worden dus gegeven door Zuster Tornar en Broeder Ivanov. Beide teruggekeerde zendelingen. Zr. Tornar komt uit Frankrijk, heeft in Salt Lake gediend, en woont nu op de BYU campus. Br. Ivanov komt uit Rusland, heeft in Salt Lake gediend en studeert nu aan het BYU. Het zijn twee zeer ervaren leraren van wie nog een hoop te leren valt.
Vandaag was nogal hectisch omdat er constant interviews gedaan werden en er tussendoor nog een “Large Group Meeting” was. Die was trouwens wel grappig want ze lieten een film zien die Real-Life was opgenomen. Een cameraploeg volgde een stel zendelingen en het was best interessant om te zien hoe het allemaal in zijn werk ging.
Wij hebben les 1 uit Preach My Gospel (Hoofdstuk 3) al behandeld en best een hoop geleerd.
Een leuke quote
“If you are a child of a horse, what are you going to become? …
(A Horse)
So what if you are a child of God ?!?!”
Ik heb niet veel tijd om te schrijven dus het meeste doe ik tussendoor. Officieel mag je geen brieven schrijven behalve op P-day. Dus houd ik dit bij als een dagboek. Bewaar ze alsjeblieft goed, want ik wil ze later weer terug.
Later deze week gaan wij naast de klassen ook trainingen krijgen waarin wij echt iemand moeten onderwijzen.
Dan zit je in een kamer met iemand die doet of ‘ie een onderzoeker is en word je door een camera in de gaten gehouden door de trainer. Best modern spul hier.
Morgen P-day!. Eindelijk een beetje vrije tijd: moet ook nog een toespraak voorbereiden voor zondag.
Iedereen van onze Branch moet voor elke zondag een toespraak voorbereiden. En dan kiest het Gemeente(Branch) Bestuur zondag ter plekke, wie hem moet geven.
Nu is het weer slaaptijd, tot morgen.
woensdag 15 juli 2009
De volgende dag
Wow, wat een dag! Ik heb echt het gevoel dat de dag voorbij gevlogen is, maar als ik terugdenk was het toch wel lang…
Vanmorgen heerlijk wakker geworden en geprobeerd een douche te nemen. Helaas was deze, in tegenstelling tot gisteren, zo heet dat ik er niet onder kon blijven staan. Echt raar, die dingen. Later heb ik er nog een paar getest en er waren maar 2 douches die goed werkten.
Vandaag was de dag dat de nieuwe zendelingen uit Amerika aankwamen. Zij hadden hier in het MTC dus nog 1 klas voor nieuwe zendelingen die al eerder (internationaal) aangekomen waren, en dan werden wij tussen de grote groep van 400 Amerikanen gegooid.
Na het heerlijke ontbijt (denk weer aan cereals, scrambled eggs, bacon, toast, salad, etc.etc.) naar die klas gegaan. Was dus gewoon een introductie over hoe dingen er aan toe gaan hier in het MTC. Moest er nog wel even tussenuit om mijn inentingspapieren te laten controleren, maar die waren allemaal in orde.
Daarna namen zij mij/ons (de internationale groep, nu zo een 15 mensen) mee naar de MTC Bookstore. Daar kun je echt alles krijgen, en met 40% korting!
Daar kreeg ik een pakket met Engelse en Nederlandse schriften (compleet), woordenboeken, Preach My Gospel in beide talen enz.enz.
Nu heb ik dus heel veel dubbel, en heel wat gewicht extra mee te nemen.
Grappig weet je: Men is hier echt paranoia over “The Swine Flu”. Overal hangen dingen om je handen te wassen en handen schudden is verboden!!
Geen handen schudden… in het MTC .. Lekker is dat. Maar het is wel effectief want er is al 2 weken geen besmetting meer geweest.
Nog wat papierwerk in moeten vullen en toen heb ik de sleutel van mijn nieuwe en permanente kamer gekregen. Daar een Amerikaans/Poolse Elder ontmoet. Met hem heb ik geluncht en zijn wij naar een training gegaan. Die training was met alle nieuwe zendelingen dus er zaten zo’n 400 man daar.
Na de training was er een oriëntatie van The MTC Presidency. Echt goede toespraken, met veel humor. Goede ontvangst voor nieuwe zendelingen, ook al waren een paar dingen voor mij al wel duidelijk omdat ik al 2 dagen hier rondloop en al een paar klassen heb gehad.
Ook nog zo iets.. Elke nieuwe zendeling heeft een rode stip op zijn naambordje. Al 2 dagen lang keek iedereen mij aan met zo een blik van “New Guy” Ik heb echt al 1000 keer moeten vertellen waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Maar zij zijn nog steeds allemaal wel aardig hoor.
Avondeten gehad, ook weer verschrikkelijk lekker. Je hebt altijd keus uit verschillende dingen. Ik probeer het gebalanceerd te houden, maar het is moeilijk J
Na het avondeten hadden wij een Branch Meeting. Eindelijk mijn complete branch ontmoet. Wij zijn met zo’n 15 elders/zusters en staan onder leiding van president Earl, broeder Rampton en broeder Grey. Deze hebben alle nieuwelingen, dus ook mij geïnterviewd. En hier komt de Bombshell: Ik ben gelijk geroepen als Zone Leider!!. De zone leider is de zendeling die de Branch (of de Zone) leidt. Onze Zone heeft 3 districten met 3 districtleiders die ik overzie. Dit was omdat de oude zoneleider op maandag vertrekt en blijkbaar zagen zij wat in mij.
Het is hier best bijzonder want wij zijn de meest speciale branch die er is, namelijk de internationale Branch. In het MTC met 2500+ zendelingen, zijn wij de enige Branch met zoveel verschillende nationaliteiten en bestemmingen. Ik heb zelfs een felicitatie ontvangen van de President van de hele MTC. Pr. Ralph W. Smith.
Ik heb trouwens jullie brieven ontvangen. Was best grappig want de districtleider deelt ze uit. (Daarom heb ik ze vandaag pas gehad), en ik had veruit de grootste stapel. Ik heb ze allemaal gelezen en ze hebben mij heel erg ontroerd. Bedankt, heel erg bedankt, weet dat ik heel veel van jullie hou en dat ik mijn best doe om iets terug te sturen. Het is moeilijk want ik heb nog nooit zo een strak schema gehad. Er is gewoon bijna geen vrije tijd, zelfs niet om brieven te lezen, maar ik doe mijn best.
Mijn collega is nu officieel Elder Yan, de huidige Zoneleider. Hij zal mij trainen totdat hij weggaat maandag. Elder Yan is echt een geweldige gozer, hij komt uit Hong Kong en gaat naar de New York Zuid zending. Hij spreekt goed Engels omdat hij in Hawaï heeft gewoond. Wij kunnen het zeer goed met elkaar vinden en hebben al veel goede ervaringen gedeeld.
Dankzij het gerommel met companions moest er weer heel wat verhuisd worden. Gelukkig kon ik op mijn kamer blijven en elder Yan is nu de enige die hier met mij op de kamer slaapt.
De nieuwe kamers zijn trouwens “Great”. Zij zijn voor 4 personen en mooi ingericht. Ik hoop snel foto’s te kunnen sturen.
Oh ja, wij hebben een perfect uitzicht op de Prove Tempel! Zo mooi!! De beste kamer van het MTC.
Nu is het weer slaaptijd, na een hele drukke dag. Wij hebben ons schema voor morgen ontvangen en die is zelfs nog drukker. Het leven op het MTC is echt niet normaal hoe vol, maar tot nu toe vind ik het een geweldige ervaring.
Vanmorgen heerlijk wakker geworden en geprobeerd een douche te nemen. Helaas was deze, in tegenstelling tot gisteren, zo heet dat ik er niet onder kon blijven staan. Echt raar, die dingen. Later heb ik er nog een paar getest en er waren maar 2 douches die goed werkten.
Vandaag was de dag dat de nieuwe zendelingen uit Amerika aankwamen. Zij hadden hier in het MTC dus nog 1 klas voor nieuwe zendelingen die al eerder (internationaal) aangekomen waren, en dan werden wij tussen de grote groep van 400 Amerikanen gegooid.
Na het heerlijke ontbijt (denk weer aan cereals, scrambled eggs, bacon, toast, salad, etc.etc.) naar die klas gegaan. Was dus gewoon een introductie over hoe dingen er aan toe gaan hier in het MTC. Moest er nog wel even tussenuit om mijn inentingspapieren te laten controleren, maar die waren allemaal in orde.
Daarna namen zij mij/ons (de internationale groep, nu zo een 15 mensen) mee naar de MTC Bookstore. Daar kun je echt alles krijgen, en met 40% korting!
Daar kreeg ik een pakket met Engelse en Nederlandse schriften (compleet), woordenboeken, Preach My Gospel in beide talen enz.enz.
Nu heb ik dus heel veel dubbel, en heel wat gewicht extra mee te nemen.
Grappig weet je: Men is hier echt paranoia over “The Swine Flu”. Overal hangen dingen om je handen te wassen en handen schudden is verboden!!
Geen handen schudden… in het MTC .. Lekker is dat. Maar het is wel effectief want er is al 2 weken geen besmetting meer geweest.
Nog wat papierwerk in moeten vullen en toen heb ik de sleutel van mijn nieuwe en permanente kamer gekregen. Daar een Amerikaans/Poolse Elder ontmoet. Met hem heb ik geluncht en zijn wij naar een training gegaan. Die training was met alle nieuwe zendelingen dus er zaten zo’n 400 man daar.
Na de training was er een oriëntatie van The MTC Presidency. Echt goede toespraken, met veel humor. Goede ontvangst voor nieuwe zendelingen, ook al waren een paar dingen voor mij al wel duidelijk omdat ik al 2 dagen hier rondloop en al een paar klassen heb gehad.
Ook nog zo iets.. Elke nieuwe zendeling heeft een rode stip op zijn naambordje. Al 2 dagen lang keek iedereen mij aan met zo een blik van “New Guy” Ik heb echt al 1000 keer moeten vertellen waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Maar zij zijn nog steeds allemaal wel aardig hoor.
Avondeten gehad, ook weer verschrikkelijk lekker. Je hebt altijd keus uit verschillende dingen. Ik probeer het gebalanceerd te houden, maar het is moeilijk J
Na het avondeten hadden wij een Branch Meeting. Eindelijk mijn complete branch ontmoet. Wij zijn met zo’n 15 elders/zusters en staan onder leiding van president Earl, broeder Rampton en broeder Grey. Deze hebben alle nieuwelingen, dus ook mij geïnterviewd. En hier komt de Bombshell: Ik ben gelijk geroepen als Zone Leider!!. De zone leider is de zendeling die de Branch (of de Zone) leidt. Onze Zone heeft 3 districten met 3 districtleiders die ik overzie. Dit was omdat de oude zoneleider op maandag vertrekt en blijkbaar zagen zij wat in mij.
Het is hier best bijzonder want wij zijn de meest speciale branch die er is, namelijk de internationale Branch. In het MTC met 2500+ zendelingen, zijn wij de enige Branch met zoveel verschillende nationaliteiten en bestemmingen. Ik heb zelfs een felicitatie ontvangen van de President van de hele MTC. Pr. Ralph W. Smith.
Ik heb trouwens jullie brieven ontvangen. Was best grappig want de districtleider deelt ze uit. (Daarom heb ik ze vandaag pas gehad), en ik had veruit de grootste stapel. Ik heb ze allemaal gelezen en ze hebben mij heel erg ontroerd. Bedankt, heel erg bedankt, weet dat ik heel veel van jullie hou en dat ik mijn best doe om iets terug te sturen. Het is moeilijk want ik heb nog nooit zo een strak schema gehad. Er is gewoon bijna geen vrije tijd, zelfs niet om brieven te lezen, maar ik doe mijn best.
Mijn collega is nu officieel Elder Yan, de huidige Zoneleider. Hij zal mij trainen totdat hij weggaat maandag. Elder Yan is echt een geweldige gozer, hij komt uit Hong Kong en gaat naar de New York Zuid zending. Hij spreekt goed Engels omdat hij in Hawaï heeft gewoond. Wij kunnen het zeer goed met elkaar vinden en hebben al veel goede ervaringen gedeeld.
Dankzij het gerommel met companions moest er weer heel wat verhuisd worden. Gelukkig kon ik op mijn kamer blijven en elder Yan is nu de enige die hier met mij op de kamer slaapt.
De nieuwe kamers zijn trouwens “Great”. Zij zijn voor 4 personen en mooi ingericht. Ik hoop snel foto’s te kunnen sturen.
Oh ja, wij hebben een perfect uitzicht op de Prove Tempel! Zo mooi!! De beste kamer van het MTC.
Nu is het weer slaaptijd, na een hele drukke dag. Wij hebben ons schema voor morgen ontvangen en die is zelfs nog drukker. Het leven op het MTC is echt niet normaal hoe vol, maar tot nu toe vind ik het een geweldige ervaring.
dinsdag 14 juli 2009
Eerste dag op het MTC
Zo, wat tijd om even wat te schrijven.
Wat was het leuk om jullie weer even te kunnen spreken.
Vanmorgen had ik mijn wekker op 6:30 am gezet. Ontbijt zou pas om 7:30 zijn maar ik wou nog even douchen en rustig aan doen. Gelijk uit mijn bed gerold zodra de wekker ging. (door het tijdsverschil best lekker uit kunnen rusten) en ook mijn kamergenoot maar even wakker gemaakt.
Terwijl ik onder de douche stap waarschuwde Elder Park mij direct al dat de douche nogal koud was. Nou had hij gisteravond gedoucht, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen… maar dat deed het niet. J. Gewoon IJSKOUD water! Ze willen hier zeker niet dat je te lang douchet of zo.
Nou ja, het is wel goed wakker worden zo, dus even tandjes op elkaar en boenen maar! Later checkte ik trouwens de andere douches en die vielen zeker weten wel mee. Het was gewoon die ene.
Daarna even gestudeerd en naar de kantine gegaan voor het buffet. Nou, het zou een hotel niet misstaan zeg! Van Bagels tot tosti’s tot cornflakes tot vers fruit. Heel veel keus aan eten. Ook het drinken is goed verzorgd, keuze uit van alles. Echt lekker.
Na het ontbijt moesten wij ons melden bij een kantoor in het hoofdgebouw. Gelijk even de kapotte op hol geslagen airco gemeld bij de balie.
In het kantoor werden alle net aangekomen internationale zendelingen verzameld. Paspoort werd gekopieerd, een pasfoto werd gemaakt en wij konden even naar huis bellen dat wij veilig aangekomen waren. Wij waren met z’n zessen.
Daarna naar een vaccinatiekantoor waar je een hele vragenlijst moest invullen m.b.t. TBC. Ondanks mijn recente test en inenting moest ik (en nog een paar anderen) toch nog een röntgenfoto laten maken. Dit werd gedaan op de BYU universiteit, die hier praktisch om de hoek ligt. Heb ik dat ook maar gezien. J
Na de (negatieve) TBC test mocht ik gaan doen wat ik wilde, maar mijn kamergenoot en de rest moest naar “the next station”.
Het blijkt dus zo te zijn dat ze controleren of je alles bij je hebt wat je nodig hebt op zending. Bij Europeanen hoeft dat blijkbaar niet want die hebben het over het algemeen wel op orde.
Ik heb dus nog even wat hier in mijn brief geschreven en ben toen gaan lunchen. Lunch was ook wel grappig. Ik was alleen en ging zomaar bij iemand zitten.
Maar je raakt zo aan de praat en op zich is iedereen wel even aardig.
Het is blijkbaar nogal een “big thing” dat ik uit Nederland kom en al helemaal dat ik naar “The West Indies” ga. ;-)
Na de lunch nog even op de kamer geweest en daarna was het tijd voor de eerste les. Het bleek een speciale les te zijn voor de pas aangekomen internationale zendelingen. 3 uur lang les, om maar te zorgen dat wij niet doelloos rondliepen.
Morgen komen de Amerikaanse zendelingen, zo’n 200 stuks, pas binnen dan kunnen er koppels gevormd worden en kan de echte introductie beginnen. De les was trouwens wel goed, er kwamen steeds meer internationale mensen binnen en de Broeder en Zuster die de les gaven deden het met heel veel overtuiging. En dit doen zij al elke dinsdag gedurende 6 jaar!
Ik werd nog even apart gezet om mijn Engels te testen, dat was natuurlijk geen probleem en ik word bij een “Branch” gestopt met mensen die Engels van nature of vloeiend spreken.
Na deze les volgde het avondeten. Wéér echt super goed en echt veel keus. Dit had ik echt niet verwacht en als ik ergens blij van wordt dan is het wel van eten. ;-)
Ondertussen zijn er 2 kamergenoten bijgekomen. De kamer zit nu dus vol. Nog een Zuid-Koreaan, Elder Yu, een eentje uit de Filipijnen.
Best een gezellige club zo, en met vertaalcomputers komen wij echt een heel eind.
De Filipijnse elder was apart gezet door immigration en heeft daardoor zijn aansluitende vlucht naar Salt Lake City gemist. Hij is dus gewoon al 2 dagen wakker omdat hij 12 uur moest wachten op zijn volgende vlucht. Tel daar dan nog eens een flinke jetlag bij op … Arme knul.
Na het avondeten elkaar wat beter leren kennen en daarna was er een Devotional: 2000 zendelingen in een grote conferentiezaal, compleet met TV camera’s en alles en een Algemene Autoriteit als spreker. Was best opbouwend en een paar goede aantekeningen gemaakt. De broeder was voorheen president in het 2de Quorum van Zeventig en nu Tempelpresident. Duidelijk een geïnspireerde man en hij heeft veel meegemaakt.
Je mag blijkbaar geen rugtassen en camera’s meenemen de conferentiezaal in, maar met mijn schoudertas kwam ik er wel door. “Zolang het maar was om mijn schriften te vervoeren”. Ik heb maar niet gezegd dat ik mijn camera ook in mijn tas had zitten. Mijn kamergenoten daarentegen werden wel teruggestuurd., maar toen zij terug waren, hebben wij een best goede plek gevonden (Gereserveerd voor mensen die vertaling nodig hadden, en daar hoorden mijn Koreaanse vrienden bij, ik ben er maar bij gaan zitten…
Hierna heb ik mijn “Branch” ontmoet. Hadden een klein vergaderingetje om de Devotional te evalueren. Morgen zullen zij mij verder inwerken.
Zit hier nu op bed, ga zo slapen. Voor mijn gevoel zou het nu 7:00 of zo moeten zijn. Maar ik moet zeggen dat ik heel erg weinig last heb van die jetlag. Zal wel door het eten komen J
Of omdat (volgens jullie) mijn dag- en nachtritme al praktisch omgedraaid was.
Wat was het leuk om jullie weer even te kunnen spreken.
Vanmorgen had ik mijn wekker op 6:30 am gezet. Ontbijt zou pas om 7:30 zijn maar ik wou nog even douchen en rustig aan doen. Gelijk uit mijn bed gerold zodra de wekker ging. (door het tijdsverschil best lekker uit kunnen rusten) en ook mijn kamergenoot maar even wakker gemaakt.
Terwijl ik onder de douche stap waarschuwde Elder Park mij direct al dat de douche nogal koud was. Nou had hij gisteravond gedoucht, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen… maar dat deed het niet. J. Gewoon IJSKOUD water! Ze willen hier zeker niet dat je te lang douchet of zo.
Nou ja, het is wel goed wakker worden zo, dus even tandjes op elkaar en boenen maar! Later checkte ik trouwens de andere douches en die vielen zeker weten wel mee. Het was gewoon die ene.
Daarna even gestudeerd en naar de kantine gegaan voor het buffet. Nou, het zou een hotel niet misstaan zeg! Van Bagels tot tosti’s tot cornflakes tot vers fruit. Heel veel keus aan eten. Ook het drinken is goed verzorgd, keuze uit van alles. Echt lekker.
Na het ontbijt moesten wij ons melden bij een kantoor in het hoofdgebouw. Gelijk even de kapotte op hol geslagen airco gemeld bij de balie.
In het kantoor werden alle net aangekomen internationale zendelingen verzameld. Paspoort werd gekopieerd, een pasfoto werd gemaakt en wij konden even naar huis bellen dat wij veilig aangekomen waren. Wij waren met z’n zessen.
Daarna naar een vaccinatiekantoor waar je een hele vragenlijst moest invullen m.b.t. TBC. Ondanks mijn recente test en inenting moest ik (en nog een paar anderen) toch nog een röntgenfoto laten maken. Dit werd gedaan op de BYU universiteit, die hier praktisch om de hoek ligt. Heb ik dat ook maar gezien. J
Na de (negatieve) TBC test mocht ik gaan doen wat ik wilde, maar mijn kamergenoot en de rest moest naar “the next station”.
Het blijkt dus zo te zijn dat ze controleren of je alles bij je hebt wat je nodig hebt op zending. Bij Europeanen hoeft dat blijkbaar niet want die hebben het over het algemeen wel op orde.
Ik heb dus nog even wat hier in mijn brief geschreven en ben toen gaan lunchen. Lunch was ook wel grappig. Ik was alleen en ging zomaar bij iemand zitten.
Maar je raakt zo aan de praat en op zich is iedereen wel even aardig.
Het is blijkbaar nogal een “big thing” dat ik uit Nederland kom en al helemaal dat ik naar “The West Indies” ga. ;-)
Na de lunch nog even op de kamer geweest en daarna was het tijd voor de eerste les. Het bleek een speciale les te zijn voor de pas aangekomen internationale zendelingen. 3 uur lang les, om maar te zorgen dat wij niet doelloos rondliepen.
Morgen komen de Amerikaanse zendelingen, zo’n 200 stuks, pas binnen dan kunnen er koppels gevormd worden en kan de echte introductie beginnen. De les was trouwens wel goed, er kwamen steeds meer internationale mensen binnen en de Broeder en Zuster die de les gaven deden het met heel veel overtuiging. En dit doen zij al elke dinsdag gedurende 6 jaar!
Ik werd nog even apart gezet om mijn Engels te testen, dat was natuurlijk geen probleem en ik word bij een “Branch” gestopt met mensen die Engels van nature of vloeiend spreken.
Na deze les volgde het avondeten. Wéér echt super goed en echt veel keus. Dit had ik echt niet verwacht en als ik ergens blij van wordt dan is het wel van eten. ;-)
Ondertussen zijn er 2 kamergenoten bijgekomen. De kamer zit nu dus vol. Nog een Zuid-Koreaan, Elder Yu, een eentje uit de Filipijnen.
Best een gezellige club zo, en met vertaalcomputers komen wij echt een heel eind.
De Filipijnse elder was apart gezet door immigration en heeft daardoor zijn aansluitende vlucht naar Salt Lake City gemist. Hij is dus gewoon al 2 dagen wakker omdat hij 12 uur moest wachten op zijn volgende vlucht. Tel daar dan nog eens een flinke jetlag bij op … Arme knul.
Na het avondeten elkaar wat beter leren kennen en daarna was er een Devotional: 2000 zendelingen in een grote conferentiezaal, compleet met TV camera’s en alles en een Algemene Autoriteit als spreker. Was best opbouwend en een paar goede aantekeningen gemaakt. De broeder was voorheen president in het 2de Quorum van Zeventig en nu Tempelpresident. Duidelijk een geïnspireerde man en hij heeft veel meegemaakt.
Je mag blijkbaar geen rugtassen en camera’s meenemen de conferentiezaal in, maar met mijn schoudertas kwam ik er wel door. “Zolang het maar was om mijn schriften te vervoeren”. Ik heb maar niet gezegd dat ik mijn camera ook in mijn tas had zitten. Mijn kamergenoten daarentegen werden wel teruggestuurd., maar toen zij terug waren, hebben wij een best goede plek gevonden (Gereserveerd voor mensen die vertaling nodig hadden, en daar hoorden mijn Koreaanse vrienden bij, ik ben er maar bij gaan zitten…
Hierna heb ik mijn “Branch” ontmoet. Hadden een klein vergaderingetje om de Devotional te evalueren. Morgen zullen zij mij verder inwerken.
Zit hier nu op bed, ga zo slapen. Voor mijn gevoel zou het nu 7:00 of zo moeten zijn. Maar ik moet zeggen dat ik heel erg weinig last heb van die jetlag. Zal wel door het eten komen J
Of omdat (volgens jullie) mijn dag- en nachtritme al praktisch omgedraaid was.
maandag 13 juli 2009
Vertrek
Doordat Alwin weinig/geen tijd heeft om op internet deze Blog bij te werken heeft hij ons, zijn ouders gevraagd dit voor hem te doen.
Uiteraard doen wij dit met alle liefde en gebruiken zijn brieven en e-mails om dit voor hem te doen.
Lieve familie en vrienden,
Afscheid nemen is nog nooit zo moeilijk geweest als vanmorgen.
Gelijk na de douane op Schiphol ben ik geld gaan wisselen en al vrij snel zat ik bij de gate te wachten. De security check was geen probleem en ik ben in het vliegtuig lekker op mijn exit-row plaatsje gaan zitten. Lekker, die beenruimte! Er zat een heel aardige Amerikaanse meneer naast mij met wie ik lekker kon babbelen en dat maakte de vlucht wel prettiger. Wel raar hoor, dat vliegen J
Het is gewoon massavervoer. Zo’n Boeing 757-300 (Delta Airlines) is maar een klein ding en je voelt goed dat je vliegt. Zelfs nog even turbulentie gehad, echt gaaf! Helaas was dat weer nét tijdens het eten, dus ik moest moeite doen om mijn drinken niet te verspillen. Het bleef ook maar bij voelen dat ik vloog want de deuren hebben helaas geen fatsoenlijk raampje om naar buiten te kijken.
De landing op Cincinatti ging goed en ik was als één van de eersten uit het vliegtuig. Immigration was next en ik zag er blijkbaar verdacht uit, want ik mocht samen met een paar anderen met mijn bagage in een wachtruimte wachten “omdat ze nog wat vragen wilden stellen”. De tijd begon te dringen, omdat ik pas als laatste aan de beurt kwam. Die vragen stelden natuurlijk gewoon niks voor en ik straalde letterlijk de rust zelve uit. Op een gegeven moment hadden we het zelfs over Michael Jackson :S
Het was dus allemaal geen probleem en ik had nog genoeg tijd over. Ben dus wat drinken gaan halen bij de Mac voordat ik ging wachten bij de gate.
Wel al een aparte ervaring gehad … Ik loop van de Mac naar de gate terug, mijn handen vol met drinken, klampt zich er opeens een vrouw aan mij vast. Met tranen in haar ogen vraagt ze mij (in het Engels, natuurlijk) “Are You a missionary?” Dus ik bevestig dat; geeft ze mij huilend een knuffel! Wat blijkt nou, haar zoon is pas overleden (32 jaar oud, vrouw, 3 dochters) en ik schijn nogal op hem te lijken (al heb ik wel grotere voeten!)….
Zij en haar man waren onderweg naar Salt Lake City om iets met familie te doen en ze zaten op dezelfde vlucht als ik. Natuurlijk even blijven praten en geprobeerd een zo groot mogelijke steun voor haar te zijn. Ook even adressen uitgewisseld en na de vlucht nog wat contact gehad. Hun namen zijn br. Ralph en zr. Ramona Withaker. Ook leden van de kerk.
De vlucht van Cincinatti naar Salt Lake was wel gaaf. Het was ‘maar’ 3.30 uur vliegen en ik had een mooie plek bij het raam. Helaas geen exit-row, dus weinig beenruimte. Wel een heel lieve vrouw naast mij die in Salt Lake woonde en net met haar familie/gezin naar een reünie was geweest. Ze was geen lid, maar wist me wel heel veel te vertellen over het gebied en was (natuurlijk) ook bekend met de kerk. Echt veel mensen zijn lid hier, en iedereen kent de kerk anders wel.
Ik bofte echt met die plek in het vliegtuig, want tijdens het aanvliegen had ik een perfecte view over de Salt Lake Valley en natuurlijk het enorme Salt Lake.
Ik heb dus ook meerdere tempels vanuit de lucht gezien waaronder de Salt Lake tempel zelf en Tempel Square.
Op het vliegveld aangekomen even geprobeerd een collect call (naar huis) te maken, maar volgens de operator bleek dat onmogelijk te zijn…
Dan maar doorgelopen naar de ‘bagage pickup’, waar een zendeling zuster stond, met een bord met mijn naam erop. (Daar ging mijn kans om nog een telefoonpoging te doen). Zij en haar man waren de zendelingen aan het opvangen en op de shuttle-taxi aan het zetten naar Provo. Daar waren ook br. en zr. Whithaker nog even bij.
Ik ben op de schuttle taxi gezet richting Provo. De chauffeur daarvan (waar ik naast zat) was ook een lid van de kerk en hij wees mij van alles aan. Best grappig: tijdens de rit van het vliegveld naar het MTC (45 minuten) kom je 6 tempels tegen. Op een bepaald punt kun je er zelfs 3 tegelijk zien. En overal waar je kijkt zie je spitsen van kerken boven de huizen uitsteken, allemaal van de kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Ook een leuk weetje is dat de meeste van die kerkgebouwen 3 of meer wijken onderdak geven. De kerk is best groot hier, geeft een goed gevoel om bij zoiets moois te horen.
Eenmaal in het MTC ben ik ingecheckt, mijn eerste naambordje ontvangen en (via de kantine!) naar mijn kamer geleid. Omdat ik vroeger ben dan de andere nieuwe zendelingen die woensdag pas komen, zit ik op een soort ‘doorvoerkamer’ voor twee nachten. Dan pas word ik bij de mensen van mijn ‘branch’ gezet. Ook een leuk weetje is, dat deze kamer een paar weken geleden behoorde tot de “quarantaine zone”… ofwel; hier werden alle zendelingen met de Mexicaanse griep opgesloten. De kamer is echt heel kaal en saai, maar het ergste is nog de airco die stuk is. Of eigenlijk is de thermostaat stuk, want dat ding blijft maar brullen! ’t Is ijskoud hier :S
Ik zit hier samen met nog iemand die vroeg is aangekomen en dat is Elder Park. Hij komt uit Zuid-Korea en is geroepen op een zending in Seoel-West. Jeweetwel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Hele aardige gozer. Zijn Engels is wel wat gebrekkig maar samen met zijn vertaal computertje komen wij we altijd uit.
En nu ga ik toch echt slapen, voor mijn gevoel is het nu 5:30 AM, en ik heb maar weinig geslapen in het vliegtuig.
Oh ja, bij het inchecken op het MTC gevraagd of ik even naar huis kon bellen, maar dit zou morgen pas mogelijk zijn.
Uiteraard doen wij dit met alle liefde en gebruiken zijn brieven en e-mails om dit voor hem te doen.
Lieve familie en vrienden,
Afscheid nemen is nog nooit zo moeilijk geweest als vanmorgen.
Gelijk na de douane op Schiphol ben ik geld gaan wisselen en al vrij snel zat ik bij de gate te wachten. De security check was geen probleem en ik ben in het vliegtuig lekker op mijn exit-row plaatsje gaan zitten. Lekker, die beenruimte! Er zat een heel aardige Amerikaanse meneer naast mij met wie ik lekker kon babbelen en dat maakte de vlucht wel prettiger. Wel raar hoor, dat vliegen J
Het is gewoon massavervoer. Zo’n Boeing 757-300 (Delta Airlines) is maar een klein ding en je voelt goed dat je vliegt. Zelfs nog even turbulentie gehad, echt gaaf! Helaas was dat weer nét tijdens het eten, dus ik moest moeite doen om mijn drinken niet te verspillen. Het bleef ook maar bij voelen dat ik vloog want de deuren hebben helaas geen fatsoenlijk raampje om naar buiten te kijken.
De landing op Cincinatti ging goed en ik was als één van de eersten uit het vliegtuig. Immigration was next en ik zag er blijkbaar verdacht uit, want ik mocht samen met een paar anderen met mijn bagage in een wachtruimte wachten “omdat ze nog wat vragen wilden stellen”. De tijd begon te dringen, omdat ik pas als laatste aan de beurt kwam. Die vragen stelden natuurlijk gewoon niks voor en ik straalde letterlijk de rust zelve uit. Op een gegeven moment hadden we het zelfs over Michael Jackson :S
Het was dus allemaal geen probleem en ik had nog genoeg tijd over. Ben dus wat drinken gaan halen bij de Mac voordat ik ging wachten bij de gate.
Wel al een aparte ervaring gehad … Ik loop van de Mac naar de gate terug, mijn handen vol met drinken, klampt zich er opeens een vrouw aan mij vast. Met tranen in haar ogen vraagt ze mij (in het Engels, natuurlijk) “Are You a missionary?” Dus ik bevestig dat; geeft ze mij huilend een knuffel! Wat blijkt nou, haar zoon is pas overleden (32 jaar oud, vrouw, 3 dochters) en ik schijn nogal op hem te lijken (al heb ik wel grotere voeten!)….
Zij en haar man waren onderweg naar Salt Lake City om iets met familie te doen en ze zaten op dezelfde vlucht als ik. Natuurlijk even blijven praten en geprobeerd een zo groot mogelijke steun voor haar te zijn. Ook even adressen uitgewisseld en na de vlucht nog wat contact gehad. Hun namen zijn br. Ralph en zr. Ramona Withaker. Ook leden van de kerk.
De vlucht van Cincinatti naar Salt Lake was wel gaaf. Het was ‘maar’ 3.30 uur vliegen en ik had een mooie plek bij het raam. Helaas geen exit-row, dus weinig beenruimte. Wel een heel lieve vrouw naast mij die in Salt Lake woonde en net met haar familie/gezin naar een reünie was geweest. Ze was geen lid, maar wist me wel heel veel te vertellen over het gebied en was (natuurlijk) ook bekend met de kerk. Echt veel mensen zijn lid hier, en iedereen kent de kerk anders wel.
Ik bofte echt met die plek in het vliegtuig, want tijdens het aanvliegen had ik een perfecte view over de Salt Lake Valley en natuurlijk het enorme Salt Lake.
Ik heb dus ook meerdere tempels vanuit de lucht gezien waaronder de Salt Lake tempel zelf en Tempel Square.
Op het vliegveld aangekomen even geprobeerd een collect call (naar huis) te maken, maar volgens de operator bleek dat onmogelijk te zijn…
Dan maar doorgelopen naar de ‘bagage pickup’, waar een zendeling zuster stond, met een bord met mijn naam erop. (Daar ging mijn kans om nog een telefoonpoging te doen). Zij en haar man waren de zendelingen aan het opvangen en op de shuttle-taxi aan het zetten naar Provo. Daar waren ook br. en zr. Whithaker nog even bij.
Ik ben op de schuttle taxi gezet richting Provo. De chauffeur daarvan (waar ik naast zat) was ook een lid van de kerk en hij wees mij van alles aan. Best grappig: tijdens de rit van het vliegveld naar het MTC (45 minuten) kom je 6 tempels tegen. Op een bepaald punt kun je er zelfs 3 tegelijk zien. En overal waar je kijkt zie je spitsen van kerken boven de huizen uitsteken, allemaal van de kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Ook een leuk weetje is dat de meeste van die kerkgebouwen 3 of meer wijken onderdak geven. De kerk is best groot hier, geeft een goed gevoel om bij zoiets moois te horen.
Eenmaal in het MTC ben ik ingecheckt, mijn eerste naambordje ontvangen en (via de kantine!) naar mijn kamer geleid. Omdat ik vroeger ben dan de andere nieuwe zendelingen die woensdag pas komen, zit ik op een soort ‘doorvoerkamer’ voor twee nachten. Dan pas word ik bij de mensen van mijn ‘branch’ gezet. Ook een leuk weetje is, dat deze kamer een paar weken geleden behoorde tot de “quarantaine zone”… ofwel; hier werden alle zendelingen met de Mexicaanse griep opgesloten. De kamer is echt heel kaal en saai, maar het ergste is nog de airco die stuk is. Of eigenlijk is de thermostaat stuk, want dat ding blijft maar brullen! ’t Is ijskoud hier :S
Ik zit hier samen met nog iemand die vroeg is aangekomen en dat is Elder Park. Hij komt uit Zuid-Korea en is geroepen op een zending in Seoel-West. Jeweetwel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Hele aardige gozer. Zijn Engels is wel wat gebrekkig maar samen met zijn vertaal computertje komen wij we altijd uit.
En nu ga ik toch echt slapen, voor mijn gevoel is het nu 5:30 AM, en ik heb maar weinig geslapen in het vliegtuig.
Oh ja, bij het inchecken op het MTC gevraagd of ik even naar huis kon bellen, maar dit zou morgen pas mogelijk zijn.
vrijdag 10 juli 2009
De voorbereidingen
Lieve Vrienden en Famillie,
Na mijn vorige berichten over Waarom? en Wat? zal ik nu eens vertellen wat ik het afgelopen jaar nou zoal heb gedaan voor mijn zending. Zoals velen van jullie wel weten heb ik het al tijden over mijn vertrek. Mijn originele plan was om in Januari of Februari dit jaar te vertrekken, maar dat is allemaal wat vertraagd geweest (mede mijn eigen schuld hoor...).
Er komt best wel wat bij kijken om op zending te gaan. Na het afronden van mijn opleiding ongeveer een jaar geleden gaf ik aan bij de Bisschop van onze wijk dat ik graag op zending zou willen gaan. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, maar na een paar goede gesprekken kreeg ik dan toch de 'de zendings papieren'.
Die zendingspapieren zijn in principe het aanvraagformulier voor een Zending. Het bestaat uit verschillende delen waarion je ongeveer je hele leven invult. Persoonsgegevens, Medische gegevens, Verzekeringsgegevens maken er deel van uit maar je moet ook naar de dokter voor een uitgebreid medisch onderzoek (oa. bloedprikken en bekertje plassen), alvast een aantal inentingen en naar de Tandarts om je hele gebit te laten keuren en evtw. oplappen.
Er komt dus heel wat bij kijken om alleen al de aanvraag in te vullen en alle handtekeningen te verzamelen van artsen enz. enz. en je weet nog niet eens waar je heen gaat.
Na dat ik vorig jaar met een stel vrienden een hele gave Eurotrip heb gemaakt ben ik nog een tijdje gaan werken. Ik wou eigenlijk in januari of februari 2009 al vertrekken op zending, maar mede door een stel tegenslagen lukte het niet om op tijd mijn papieren af te krijgen. Onder andre een dode Auto (die mijn spaargeld een klap gaf), een hartritmestoornis en een werkgever waar tegen ik nu een rechtzaak tegen loopt gaven wat vertraging en ook wel wat ontmoediging.
Maar achter de wolken schijnt altijd de zon en alle problemen zijn overwinnelijk, natuurlijk probeert 'iets' mij tegen te houden en te ontmoedigen omdat ik twee jaar alleen maar goed werk wil gaan doen. Wat later dan gepland heb ik in Februari dan toch eindelijk mijn papieren op de post gedaan waarna het wachten op een Zendings Oproep begon.
Een zendingsaanvraag gaat eerst naar het regiokantoor van de kerk waar alles gecontroleerd en vertaald wordt. Alles wordt ingescand en er wordt een samengevat pakketje met informatie over de persoon (en een foto) naar het hoofdkantoor van de kerk in Salt Lake City gestuurd. Daar komen elke week enkele Apostelen en Zeventigers (belangrijke leiders van de kerk) bijeen die alle zendingsaanvragen persoonlijk behandelen en door middel van inspiratie elke zendeling aan een gebied toewijzen. Daarna wordt die beslissing nog eens gecontroleerd door de Profeet zelf, President Thomas S. Monson en wordt de Zendingsoproep terug gestuurd.
Drie weken na het opsturen van mijn papieren, op 18 maart, werd mijn wachten beloond. Ik was niet bepaald zenuwachtig ofzo, ik lag zeker niet onder de brievenbus te slapen. Ik zat op de bank TV te kijken toen ik de postbode langs zag lopen, ik stond op en liep naar de brievenbus met de gedachte 'Mijn oproep is binnen'... En daar was ie dan ook, een week te vroeg.
Ik heb tot de avond gewacht om het pakketje open te maken, maar natuurlijk kon ik mijn nieuwschierigheid niet lang bedwingen. Binnenin zat de brief met mijn oproep om in het nederlandstalige gedeelte van de West-Indies Mission te dienen, ondertekend door de levende profeet Thomas S. Monson zelf. Een bijzonder stukje papier voor een lid van de Kerk ;-)
Bij de oproep zat ook een boekwerk met informatie over de zending, to-do lijstjes, paklijsten, vereiste inentingen enz. enz. Natuurlijk kreeg ik ook de datum dat ik mij moest melden in het MTC in Provo, maar de tickets en informatie over Visa's zou mij later toegestuurd worden.
Hier na volgde een lange periode van heel veel Prikken, heel veel shoppen en ook wel wat zorgen. =) Vooral toen mijn vertrekdatum naderde en ik nog steeds geen informatie over visa's, noch tickets had gekregen besloot ik de Kerk te contacteren aangezien ik op de website van het Surinaamse Consulaat had vernomen dat ik gedetailleerde informatie en vooral ook tijd nodig had om in aanmerking te komen voor een visa.
Niet lang hierna kreeg ik nogmaals een pakketje van de kerk, dit keer met tickets naar de VS, heel veel informatie over het reizen en wat infromatie om een visa aan te vragen voor Suriname.
Een paar weken geleden ben ik naar het Consulaat van Suriname gegaan om een Visa te krijgen, wat een bedoeling is dat zeg... In een dubbele garage van een ouwe kantoorvilla in Amsterdam hebben hebben ze een aantal loketten gepropt, een paar computers in de hoek gestuwd en zoveel mogelijk zeer ongemakkelijke wachtbankjes neergezet. Ik had al vernomen dat ik het best zo vroeg mogelijk daarheen kon gaan aangezien de wachttijden verschikkelijk lang zijn. Ik om 5 uur uit me nest, met het OV daar heen gereist met een paar goede boeken in me tas om de tijd te doden. Daar aangekomen een nummertje getrokken en buiten gaan zitten lezen aangezien het binnen in dat hok niet om uit te houden was. Na 'maar' een uurtje te hebben gewacht was ik aan de beurt. Bleek dat er één cijfertje verkeerd was op mijn aanvraag... Of ik even opnieuw een aanvraag in kon vullen (op zo'n stoffig computertje in de hoek, waar ook een rij voor stond) en dan weer terug kon komen (weer een uur wachten)... Dat was ik dus absoluut niet van plan en met mijn vriendelijkste glimlach heb ik die rasechte ambtenaar tóch zover gekregen om mijn aanvraag (met een correctie in pen en een extra handtekening) te accepteren.
Ik heb dus een Multiple Entry Visa voor 12 maanden, dwz dat ik voor twaalf maanden het land in en uit mag voor periodes van max. 3 maanden. Terwijl ik in Suriname ben zal dit visa omgezet worden in een visa voor twéé jaar.
Al met al, ik ben nu 'ready to go'. Voor zover ik weet heb ik alles aangekocht wat ik aan moest kopen. Ik heb mijn kamer zoveel mogelijk onderhouds vriendelijk gemaakt, dingen in dozen gestopt en zes vuilniszakken met afval afgevoerd.
Zondag ochtend heb ik nog een toespraak in de kerk en zal ik ook daar afscheid nemen. Zondag avond vertrek ik met mijn gezin naar een hotel dichtbij Schiphol zodat we zeker weten op tijd zijn voor mijn vlucht de volgende dag.
En hoe voel ik mij nu hierbij?... Eerlijk gezegd ben ik daar zelf ook nog niet helemaal achter. Ik heb nog steeds niet helemaal door dat ik nog maar twee nachtjes in mijn eigen bedje slaap en daarna voor twee jaar dit thuis niet meer zal zien. Ik denk dat ik wat teveel heb gereisd in mijn leven om nog zenuwachtig te zijn voor een vertrek. Wat wel een beetje raar voelde was toen ik mijn kamer leeg aan het ruimen was en als ik nu zo rondkijk weet besef ik wel wat meer dat er wat te gebeuren staat. :-)
Natuurlijk ga ik mijn famillie en mijn vrienden met wie ik zoveel leuke dingen doe missen. Ook mij grootste hobby, de schietsport, zal ik voor twee jaar niet meer kunnen beoefenen en dat doet ook pijn. Maar ik ben geboren voor het avontuur! Wat dat betreft denk ik dat ik op geen betere zending geroepen had kunnen worden. Twee jaar zal ik mijn leven in het teken van de Heer zetten, wonderen, hoogtepunten en dieptepunten mee maken. Ik kijk er heel erg naar uit om dit werk te gaan doen en ik hoop van harte dat jullie mij hierin steunen en dat ik jullie over twee jaar allemaal gezond en wel weer terug zie!
Veel liefs,
Elder Alwin Roepers
De Plannen
Lieve Vrienden en Famillie,
Na mijn lange vorige bericht waarin ik (hopelijk) duidelijk heb kunnen maken waarom ik voor twee jaar weg ga, zal ik nu eens beschrijven waar ik nou precies heen ga en wat de plannen zoal zijn.
Ik ben door de kerk geroepen om in het 'West-Indies' gebied te dienen. De West-Indies Mission is een groot gebied, het landoppervlak is meer dan 480.000 km2 (daar past Nederland 11 keer in). Het gebied bevind zich in het noorden van Zuid-Amerika en bestaat uit de landen Frans Guiana, Suriname, Guyana en een rits eilanden noord-west daarvan, waaronder Trinidad & Tobago.
Ik ben geroepen op een Nederlandstalige zending, dat wil zeggen dat ik waarschijnlijk grotendeels in Suriname zal zijn (aangezien de andere (ei)landen Engels, Frans en Spaans sprekend zijn).
Het plan is als volgt: Aanstaande maandag 13 juli 2009 vlieg ik om 11.45 uur naar de VS. Ik moet overstappen in Cincinatti (helemaal in het noorden van Kentucky) en dan vlieg ik door naar Salt Lake City. Op het vliegveld in Salt Lake City zal ik een Shuttle-Bus moeten pakken naar het MTC in Provo.
Het MTC is het 'Missionairy Training Center'. Een van de plekken op deze wereld die onze Kerk heeft om zendelingen op te leiden. Het MTC in Provo waar ik heen ga is de grootste ter wereld omdat deze de enige is waar zendelingen een andere taal kunnen leren.
Ik zal geen nieuwe taal hoeven leren en daarom zal ik waarschijnlijk maar 3 weken in het MTC zijn om getraind te worden in het zendingswerk en de taken die ik ga vervullen. Na deze 3 weken zal ik doorvliegen richting Suriname, maar daar horen jullie ongetwijfeld meer over aangezien ik die planning nog niet heb. ;-)
donderdag 9 juli 2009
Een Zending Vervullen
Lieve Famillie en Vrienden.
Aanstaande maandag 13 juli 2009 is het dan zover... na er maanden over gepraat te hebben vertrek ik eindelijk op zending richting Suriname. Ik zal regelmatig mijn activiteiten bijhouden in dit Blog zodat jullie een idee kunnen krijgen van wat ik allemaal daar doe.
Ik ga dus op Zending voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen. Dat wil zeggen dat ik voor twee jaar als vrijwillige vertegenwoordiger van de kerk, 24 uur per dag, 7 dagen per week, ga helpen om de kerk op te bouwen in een ander land. Het is iets wat veel jongens (en zeker ook meisjes hoor) in de kerk doen omdat ze het zien als hun plicht om de Hestelling van het Evangelie te verkondigen in de wereld.
Dat zit zo: Toen Jezus Christus hier op aarde was verkondigde hij een boodschap van liefde. Naastenliefde was zo belangrijk voor hem dat hij zelfs de mensen die hem kruizigden ter plekke heeft vergeven. Na zijn dood gingen zijn apostelen de wereld in om het evangelie te verkondigen, maar ook zij vonden één voor één de dood. Na een tijd is de Kerk van Jezus Christus uit elkaar gevallen en brak er een periode van duisternis aan die wij 'de afval' noemen. In die periode waren er vele twisten, conflicten en zelfs oorlogen tussen groepen die allemaal hoopten dat zij het ware geloof hadden.
Op een dag in 1820 was er een jonge man genaamd Joseph Smith in Palmyra in de staat New York in de VS die niet wist bij welke kerk hij zich aan moest sluiten. Hij besloot om naar een afgelegen stuk bos te gaan om daar tot de Hemelse Vader te bidden en te vragen bij welke kerk hij zich aan moest sluiten. Tot zijn grote schrik en verbazing verschenen God de Vader en zijn zoon Jezus Christus recht voor hem. Zij vertelden hem dat hij zich bij geen van de kerken aan moest sluiten omdat zij allen stukken van de waarheid hadden maar geen de complete. Er was een grotere roeping voor hem weggelegd. Joseph Smith werd geleid naar een verslag geschreven op gouden platen wat verstopt was in een heuvel en kreeg de taak deze te vertalen en te drukken.
Dit vertaalde verslag is het Boek van Mormon, net als de Bijbel een testament aangaande Jezus Christus. Het Boek van Mormon is een verslag wat per overlevering van generatie op generatie is bijgehouden en beschrijft het verhaal van twee famillies die het goddeloze (Bijbelse) Jaruzalem ontvluchten en per boot aanlandden op het Amerikaanse vasteland (+-600 vC). Deze famillies groeien uit tot twee volken compleet met oorlogen, voorspoedige tijden en rampspoed. Na zijn leven (en kruiziging) op het oosterlijk halfrond bezoekt Jezus Christus ook dit continent en organiseerd er zijn kerk. Na een tijd gaat het alsnog mis (denk aan de duistere tijden en 'de afval') en ongeveer 400 jaar na Christus begraaft de laaste rechtvaardige man op het continent de samenvatting van de geschiedenis van dit volk, geschreven op gouden platen, op de plek waar het 1400 jaar later weer opgegraven wordt door Joseph Smith.
Het bijzondere aan dit boek is dat, omdat het redelijk 'recent' vertaald is, het volledig compleet is. Er zijn geen stukken meer uitgehaald, hervertaald of aangepast na de vondst en 1e vertaling. Hierdoor bevat het Boek van Mormon vele dingen die in de Bijbel weggeraakt zijn en is het dus nóg een testament aangaande Jezus Christus.
Joseph Smith heeft de bijzondere roeping van Profeet gekregen, en de taak gekregen om onder leiding van Jezus Christus de Kerk van Jezus Christus met het herstelde evangelie opnieuw op aarde te organiseren. Dit om de aarde voor te bereiden op de tweede komst van Christus. Joseph Smith heeft hier geen makkelijke klus aan gehad, de kerk is zeer zwaar vervolgd, de leden moesten constant verkassen omdat ze opgejaagd werden door tegenstanders van de kerk, velen hebben het met de dood moeten bekopen en uiteindelijk heeft ook Joseph Smith zijn getuigenis bezegeld toen hij op 27 juni 1844 op 38 jarige leeftijd in de gevangenis van Carthage (samen met zijn broer) dood werd geschoten door een boze menigte met vijanden van de kerk.
Maar zoals Joseph Smith heeft gezegd: 'No unhollowed hand can stop this work', is de kerk blijven groeien, hebben we nu nog steeds een levende profeet die de kerk leidt en hebben we nu zo'n 15 Miljoen leden over de hele wereld.
Waarom ik dit heb verteld: (geloof me, dit was nog de korte versie...) Niks geeft meer vreugde in het leven als weten waar wij vandaan komen, waar wij heen gaan, dat wij eeuwige gezinnen en famillies kunnen vormen, dat wij ons kunnen bekeren van onze fouten en dat Jezus Christus dat voor ons mogelijk heeft gemaakt. Als we nou nog eens terug gaan naar het begin van dit verhaaltje en de belangrijkste wet van Christus nemen, namelijk Naastenliefde. 'Hebt uw naaste lief als uzelf'. Waarom zou ik dan deze prachtige boodschap van vreugde en blijdschap voor mijzelf willen houden? En dat is de reden dat ik (en 60.000 andere jong volwassenen) een zending ga vervullen voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
