Doordat Alwin weinig/geen tijd heeft om op internet deze Blog bij te werken heeft hij ons, zijn ouders gevraagd dit voor hem te doen.
Uiteraard doen wij dit met alle liefde en gebruiken zijn brieven en e-mails om dit voor hem te doen.
Lieve familie en vrienden,
Afscheid nemen is nog nooit zo moeilijk geweest als vanmorgen.
Gelijk na de douane op Schiphol ben ik geld gaan wisselen en al vrij snel zat ik bij de gate te wachten. De security check was geen probleem en ik ben in het vliegtuig lekker op mijn exit-row plaatsje gaan zitten. Lekker, die beenruimte! Er zat een heel aardige Amerikaanse meneer naast mij met wie ik lekker kon babbelen en dat maakte de vlucht wel prettiger. Wel raar hoor, dat vliegen J
Het is gewoon massavervoer. Zo’n Boeing 757-300 (Delta Airlines) is maar een klein ding en je voelt goed dat je vliegt. Zelfs nog even turbulentie gehad, echt gaaf! Helaas was dat weer nét tijdens het eten, dus ik moest moeite doen om mijn drinken niet te verspillen. Het bleef ook maar bij voelen dat ik vloog want de deuren hebben helaas geen fatsoenlijk raampje om naar buiten te kijken.
De landing op Cincinatti ging goed en ik was als één van de eersten uit het vliegtuig. Immigration was next en ik zag er blijkbaar verdacht uit, want ik mocht samen met een paar anderen met mijn bagage in een wachtruimte wachten “omdat ze nog wat vragen wilden stellen”. De tijd begon te dringen, omdat ik pas als laatste aan de beurt kwam. Die vragen stelden natuurlijk gewoon niks voor en ik straalde letterlijk de rust zelve uit. Op een gegeven moment hadden we het zelfs over Michael Jackson :S
Het was dus allemaal geen probleem en ik had nog genoeg tijd over. Ben dus wat drinken gaan halen bij de Mac voordat ik ging wachten bij de gate.
Wel al een aparte ervaring gehad … Ik loop van de Mac naar de gate terug, mijn handen vol met drinken, klampt zich er opeens een vrouw aan mij vast. Met tranen in haar ogen vraagt ze mij (in het Engels, natuurlijk) “Are You a missionary?” Dus ik bevestig dat; geeft ze mij huilend een knuffel! Wat blijkt nou, haar zoon is pas overleden (32 jaar oud, vrouw, 3 dochters) en ik schijn nogal op hem te lijken (al heb ik wel grotere voeten!)….
Zij en haar man waren onderweg naar Salt Lake City om iets met familie te doen en ze zaten op dezelfde vlucht als ik. Natuurlijk even blijven praten en geprobeerd een zo groot mogelijke steun voor haar te zijn. Ook even adressen uitgewisseld en na de vlucht nog wat contact gehad. Hun namen zijn br. Ralph en zr. Ramona Withaker. Ook leden van de kerk.
De vlucht van Cincinatti naar Salt Lake was wel gaaf. Het was ‘maar’ 3.30 uur vliegen en ik had een mooie plek bij het raam. Helaas geen exit-row, dus weinig beenruimte. Wel een heel lieve vrouw naast mij die in Salt Lake woonde en net met haar familie/gezin naar een reünie was geweest. Ze was geen lid, maar wist me wel heel veel te vertellen over het gebied en was (natuurlijk) ook bekend met de kerk. Echt veel mensen zijn lid hier, en iedereen kent de kerk anders wel.
Ik bofte echt met die plek in het vliegtuig, want tijdens het aanvliegen had ik een perfecte view over de Salt Lake Valley en natuurlijk het enorme Salt Lake.
Ik heb dus ook meerdere tempels vanuit de lucht gezien waaronder de Salt Lake tempel zelf en Tempel Square.
Op het vliegveld aangekomen even geprobeerd een collect call (naar huis) te maken, maar volgens de operator bleek dat onmogelijk te zijn…
Dan maar doorgelopen naar de ‘bagage pickup’, waar een zendeling zuster stond, met een bord met mijn naam erop. (Daar ging mijn kans om nog een telefoonpoging te doen). Zij en haar man waren de zendelingen aan het opvangen en op de shuttle-taxi aan het zetten naar Provo. Daar waren ook br. en zr. Whithaker nog even bij.
Ik ben op de schuttle taxi gezet richting Provo. De chauffeur daarvan (waar ik naast zat) was ook een lid van de kerk en hij wees mij van alles aan. Best grappig: tijdens de rit van het vliegveld naar het MTC (45 minuten) kom je 6 tempels tegen. Op een bepaald punt kun je er zelfs 3 tegelijk zien. En overal waar je kijkt zie je spitsen van kerken boven de huizen uitsteken, allemaal van de kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Ook een leuk weetje is dat de meeste van die kerkgebouwen 3 of meer wijken onderdak geven. De kerk is best groot hier, geeft een goed gevoel om bij zoiets moois te horen.
Eenmaal in het MTC ben ik ingecheckt, mijn eerste naambordje ontvangen en (via de kantine!) naar mijn kamer geleid. Omdat ik vroeger ben dan de andere nieuwe zendelingen die woensdag pas komen, zit ik op een soort ‘doorvoerkamer’ voor twee nachten. Dan pas word ik bij de mensen van mijn ‘branch’ gezet. Ook een leuk weetje is, dat deze kamer een paar weken geleden behoorde tot de “quarantaine zone”… ofwel; hier werden alle zendelingen met de Mexicaanse griep opgesloten. De kamer is echt heel kaal en saai, maar het ergste is nog de airco die stuk is. Of eigenlijk is de thermostaat stuk, want dat ding blijft maar brullen! ’t Is ijskoud hier :S
Ik zit hier samen met nog iemand die vroeg is aangekomen en dat is Elder Park. Hij komt uit Zuid-Korea en is geroepen op een zending in Seoel-West. Jeweetwel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Hele aardige gozer. Zijn Engels is wel wat gebrekkig maar samen met zijn vertaal computertje komen wij we altijd uit.
En nu ga ik toch echt slapen, voor mijn gevoel is het nu 5:30 AM, en ik heb maar weinig geslapen in het vliegtuig.
Oh ja, bij het inchecken op het MTC gevraagd of ik even naar huis kon bellen, maar dit zou morgen pas mogelijk zijn.
Uiteraard doen wij dit met alle liefde en gebruiken zijn brieven en e-mails om dit voor hem te doen.
Lieve familie en vrienden,
Afscheid nemen is nog nooit zo moeilijk geweest als vanmorgen.
Gelijk na de douane op Schiphol ben ik geld gaan wisselen en al vrij snel zat ik bij de gate te wachten. De security check was geen probleem en ik ben in het vliegtuig lekker op mijn exit-row plaatsje gaan zitten. Lekker, die beenruimte! Er zat een heel aardige Amerikaanse meneer naast mij met wie ik lekker kon babbelen en dat maakte de vlucht wel prettiger. Wel raar hoor, dat vliegen J
Het is gewoon massavervoer. Zo’n Boeing 757-300 (Delta Airlines) is maar een klein ding en je voelt goed dat je vliegt. Zelfs nog even turbulentie gehad, echt gaaf! Helaas was dat weer nét tijdens het eten, dus ik moest moeite doen om mijn drinken niet te verspillen. Het bleef ook maar bij voelen dat ik vloog want de deuren hebben helaas geen fatsoenlijk raampje om naar buiten te kijken.
De landing op Cincinatti ging goed en ik was als één van de eersten uit het vliegtuig. Immigration was next en ik zag er blijkbaar verdacht uit, want ik mocht samen met een paar anderen met mijn bagage in een wachtruimte wachten “omdat ze nog wat vragen wilden stellen”. De tijd begon te dringen, omdat ik pas als laatste aan de beurt kwam. Die vragen stelden natuurlijk gewoon niks voor en ik straalde letterlijk de rust zelve uit. Op een gegeven moment hadden we het zelfs over Michael Jackson :S
Het was dus allemaal geen probleem en ik had nog genoeg tijd over. Ben dus wat drinken gaan halen bij de Mac voordat ik ging wachten bij de gate.
Wel al een aparte ervaring gehad … Ik loop van de Mac naar de gate terug, mijn handen vol met drinken, klampt zich er opeens een vrouw aan mij vast. Met tranen in haar ogen vraagt ze mij (in het Engels, natuurlijk) “Are You a missionary?” Dus ik bevestig dat; geeft ze mij huilend een knuffel! Wat blijkt nou, haar zoon is pas overleden (32 jaar oud, vrouw, 3 dochters) en ik schijn nogal op hem te lijken (al heb ik wel grotere voeten!)….
Zij en haar man waren onderweg naar Salt Lake City om iets met familie te doen en ze zaten op dezelfde vlucht als ik. Natuurlijk even blijven praten en geprobeerd een zo groot mogelijke steun voor haar te zijn. Ook even adressen uitgewisseld en na de vlucht nog wat contact gehad. Hun namen zijn br. Ralph en zr. Ramona Withaker. Ook leden van de kerk.
De vlucht van Cincinatti naar Salt Lake was wel gaaf. Het was ‘maar’ 3.30 uur vliegen en ik had een mooie plek bij het raam. Helaas geen exit-row, dus weinig beenruimte. Wel een heel lieve vrouw naast mij die in Salt Lake woonde en net met haar familie/gezin naar een reünie was geweest. Ze was geen lid, maar wist me wel heel veel te vertellen over het gebied en was (natuurlijk) ook bekend met de kerk. Echt veel mensen zijn lid hier, en iedereen kent de kerk anders wel.
Ik bofte echt met die plek in het vliegtuig, want tijdens het aanvliegen had ik een perfecte view over de Salt Lake Valley en natuurlijk het enorme Salt Lake.
Ik heb dus ook meerdere tempels vanuit de lucht gezien waaronder de Salt Lake tempel zelf en Tempel Square.
Op het vliegveld aangekomen even geprobeerd een collect call (naar huis) te maken, maar volgens de operator bleek dat onmogelijk te zijn…
Dan maar doorgelopen naar de ‘bagage pickup’, waar een zendeling zuster stond, met een bord met mijn naam erop. (Daar ging mijn kans om nog een telefoonpoging te doen). Zij en haar man waren de zendelingen aan het opvangen en op de shuttle-taxi aan het zetten naar Provo. Daar waren ook br. en zr. Whithaker nog even bij.
Ik ben op de schuttle taxi gezet richting Provo. De chauffeur daarvan (waar ik naast zat) was ook een lid van de kerk en hij wees mij van alles aan. Best grappig: tijdens de rit van het vliegveld naar het MTC (45 minuten) kom je 6 tempels tegen. Op een bepaald punt kun je er zelfs 3 tegelijk zien. En overal waar je kijkt zie je spitsen van kerken boven de huizen uitsteken, allemaal van de kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Ook een leuk weetje is dat de meeste van die kerkgebouwen 3 of meer wijken onderdak geven. De kerk is best groot hier, geeft een goed gevoel om bij zoiets moois te horen.
Eenmaal in het MTC ben ik ingecheckt, mijn eerste naambordje ontvangen en (via de kantine!) naar mijn kamer geleid. Omdat ik vroeger ben dan de andere nieuwe zendelingen die woensdag pas komen, zit ik op een soort ‘doorvoerkamer’ voor twee nachten. Dan pas word ik bij de mensen van mijn ‘branch’ gezet. Ook een leuk weetje is, dat deze kamer een paar weken geleden behoorde tot de “quarantaine zone”… ofwel; hier werden alle zendelingen met de Mexicaanse griep opgesloten. De kamer is echt heel kaal en saai, maar het ergste is nog de airco die stuk is. Of eigenlijk is de thermostaat stuk, want dat ding blijft maar brullen! ’t Is ijskoud hier :S
Ik zit hier samen met nog iemand die vroeg is aangekomen en dat is Elder Park. Hij komt uit Zuid-Korea en is geroepen op een zending in Seoel-West. Jeweetwel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Hele aardige gozer. Zijn Engels is wel wat gebrekkig maar samen met zijn vertaal computertje komen wij we altijd uit.
En nu ga ik toch echt slapen, voor mijn gevoel is het nu 5:30 AM, en ik heb maar weinig geslapen in het vliegtuig.
Oh ja, bij het inchecken op het MTC gevraagd of ik even naar huis kon bellen, maar dit zou morgen pas mogelijk zijn.