Na mijn vorige berichten over Waarom? en Wat? zal ik nu eens vertellen wat ik het afgelopen jaar nou zoal heb gedaan voor mijn zending. Zoals velen van jullie wel weten heb ik het al tijden over mijn vertrek. Mijn originele plan was om in Januari of Februari dit jaar te vertrekken, maar dat is allemaal wat vertraagd geweest (mede mijn eigen schuld hoor...).
Er komt best wel wat bij kijken om op zending te gaan. Na het afronden van mijn opleiding ongeveer een jaar geleden gaf ik aan bij de Bisschop van onze wijk dat ik graag op zending zou willen gaan. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, maar na een paar goede gesprekken kreeg ik dan toch de 'de zendings papieren'.
Die zendingspapieren zijn in principe het aanvraagformulier voor een Zending. Het bestaat uit verschillende delen waarion je ongeveer je hele leven invult. Persoonsgegevens, Medische gegevens, Verzekeringsgegevens maken er deel van uit maar je moet ook naar de dokter voor een uitgebreid medisch onderzoek (oa. bloedprikken en bekertje plassen), alvast een aantal inentingen en naar de Tandarts om je hele gebit te laten keuren en evtw. oplappen.
Er komt dus heel wat bij kijken om alleen al de aanvraag in te vullen en alle handtekeningen te verzamelen van artsen enz. enz. en je weet nog niet eens waar je heen gaat.
Na dat ik vorig jaar met een stel vrienden een hele gave Eurotrip heb gemaakt ben ik nog een tijdje gaan werken. Ik wou eigenlijk in januari of februari 2009 al vertrekken op zending, maar mede door een stel tegenslagen lukte het niet om op tijd mijn papieren af te krijgen. Onder andre een dode Auto (die mijn spaargeld een klap gaf), een hartritmestoornis en een werkgever waar tegen ik nu een rechtzaak tegen loopt gaven wat vertraging en ook wel wat ontmoediging.
Maar achter de wolken schijnt altijd de zon en alle problemen zijn overwinnelijk, natuurlijk probeert 'iets' mij tegen te houden en te ontmoedigen omdat ik twee jaar alleen maar goed werk wil gaan doen. Wat later dan gepland heb ik in Februari dan toch eindelijk mijn papieren op de post gedaan waarna het wachten op een Zendings Oproep begon.
Een zendingsaanvraag gaat eerst naar het regiokantoor van de kerk waar alles gecontroleerd en vertaald wordt. Alles wordt ingescand en er wordt een samengevat pakketje met informatie over de persoon (en een foto) naar het hoofdkantoor van de kerk in Salt Lake City gestuurd. Daar komen elke week enkele Apostelen en Zeventigers (belangrijke leiders van de kerk) bijeen die alle zendingsaanvragen persoonlijk behandelen en door middel van inspiratie elke zendeling aan een gebied toewijzen. Daarna wordt die beslissing nog eens gecontroleerd door de Profeet zelf, President Thomas S. Monson en wordt de Zendingsoproep terug gestuurd.
Drie weken na het opsturen van mijn papieren, op 18 maart, werd mijn wachten beloond. Ik was niet bepaald zenuwachtig ofzo, ik lag zeker niet onder de brievenbus te slapen. Ik zat op de bank TV te kijken toen ik de postbode langs zag lopen, ik stond op en liep naar de brievenbus met de gedachte 'Mijn oproep is binnen'... En daar was ie dan ook, een week te vroeg.
Ik heb tot de avond gewacht om het pakketje open te maken, maar natuurlijk kon ik mijn nieuwschierigheid niet lang bedwingen. Binnenin zat de brief met mijn oproep om in het nederlandstalige gedeelte van de West-Indies Mission te dienen, ondertekend door de levende profeet Thomas S. Monson zelf. Een bijzonder stukje papier voor een lid van de Kerk ;-)
Bij de oproep zat ook een boekwerk met informatie over de zending, to-do lijstjes, paklijsten, vereiste inentingen enz. enz. Natuurlijk kreeg ik ook de datum dat ik mij moest melden in het MTC in Provo, maar de tickets en informatie over Visa's zou mij later toegestuurd worden.
Hier na volgde een lange periode van heel veel Prikken, heel veel shoppen en ook wel wat zorgen. =) Vooral toen mijn vertrekdatum naderde en ik nog steeds geen informatie over visa's, noch tickets had gekregen besloot ik de Kerk te contacteren aangezien ik op de website van het Surinaamse Consulaat had vernomen dat ik gedetailleerde informatie en vooral ook tijd nodig had om in aanmerking te komen voor een visa.
Niet lang hierna kreeg ik nogmaals een pakketje van de kerk, dit keer met tickets naar de VS, heel veel informatie over het reizen en wat infromatie om een visa aan te vragen voor Suriname.
Een paar weken geleden ben ik naar het Consulaat van Suriname gegaan om een Visa te krijgen, wat een bedoeling is dat zeg... In een dubbele garage van een ouwe kantoorvilla in Amsterdam hebben hebben ze een aantal loketten gepropt, een paar computers in de hoek gestuwd en zoveel mogelijk zeer ongemakkelijke wachtbankjes neergezet. Ik had al vernomen dat ik het best zo vroeg mogelijk daarheen kon gaan aangezien de wachttijden verschikkelijk lang zijn. Ik om 5 uur uit me nest, met het OV daar heen gereist met een paar goede boeken in me tas om de tijd te doden. Daar aangekomen een nummertje getrokken en buiten gaan zitten lezen aangezien het binnen in dat hok niet om uit te houden was. Na 'maar' een uurtje te hebben gewacht was ik aan de beurt. Bleek dat er één cijfertje verkeerd was op mijn aanvraag... Of ik even opnieuw een aanvraag in kon vullen (op zo'n stoffig computertje in de hoek, waar ook een rij voor stond) en dan weer terug kon komen (weer een uur wachten)... Dat was ik dus absoluut niet van plan en met mijn vriendelijkste glimlach heb ik die rasechte ambtenaar tóch zover gekregen om mijn aanvraag (met een correctie in pen en een extra handtekening) te accepteren.
Ik heb dus een Multiple Entry Visa voor 12 maanden, dwz dat ik voor twaalf maanden het land in en uit mag voor periodes van max. 3 maanden. Terwijl ik in Suriname ben zal dit visa omgezet worden in een visa voor twéé jaar.
Al met al, ik ben nu 'ready to go'. Voor zover ik weet heb ik alles aangekocht wat ik aan moest kopen. Ik heb mijn kamer zoveel mogelijk onderhouds vriendelijk gemaakt, dingen in dozen gestopt en zes vuilniszakken met afval afgevoerd.
Zondag ochtend heb ik nog een toespraak in de kerk en zal ik ook daar afscheid nemen. Zondag avond vertrek ik met mijn gezin naar een hotel dichtbij Schiphol zodat we zeker weten op tijd zijn voor mijn vlucht de volgende dag.
En hoe voel ik mij nu hierbij?... Eerlijk gezegd ben ik daar zelf ook nog niet helemaal achter. Ik heb nog steeds niet helemaal door dat ik nog maar twee nachtjes in mijn eigen bedje slaap en daarna voor twee jaar dit thuis niet meer zal zien. Ik denk dat ik wat teveel heb gereisd in mijn leven om nog zenuwachtig te zijn voor een vertrek. Wat wel een beetje raar voelde was toen ik mijn kamer leeg aan het ruimen was en als ik nu zo rondkijk weet besef ik wel wat meer dat er wat te gebeuren staat. :-)
Natuurlijk ga ik mijn famillie en mijn vrienden met wie ik zoveel leuke dingen doe missen. Ook mij grootste hobby, de schietsport, zal ik voor twee jaar niet meer kunnen beoefenen en dat doet ook pijn. Maar ik ben geboren voor het avontuur! Wat dat betreft denk ik dat ik op geen betere zending geroepen had kunnen worden. Twee jaar zal ik mijn leven in het teken van de Heer zetten, wonderen, hoogtepunten en dieptepunten mee maken. Ik kijk er heel erg naar uit om dit werk te gaan doen en ik hoop van harte dat jullie mij hierin steunen en dat ik jullie over twee jaar allemaal gezond en wel weer terug zie!
Veel liefs,
Elder Alwin Roepers
