Zo, wat tijd om even wat te schrijven.
Wat was het leuk om jullie weer even te kunnen spreken.
Vanmorgen had ik mijn wekker op 6:30 am gezet. Ontbijt zou pas om 7:30 zijn maar ik wou nog even douchen en rustig aan doen. Gelijk uit mijn bed gerold zodra de wekker ging. (door het tijdsverschil best lekker uit kunnen rusten) en ook mijn kamergenoot maar even wakker gemaakt.
Terwijl ik onder de douche stap waarschuwde Elder Park mij direct al dat de douche nogal koud was. Nou had hij gisteravond gedoucht, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen… maar dat deed het niet. J. Gewoon IJSKOUD water! Ze willen hier zeker niet dat je te lang douchet of zo.
Nou ja, het is wel goed wakker worden zo, dus even tandjes op elkaar en boenen maar! Later checkte ik trouwens de andere douches en die vielen zeker weten wel mee. Het was gewoon die ene.
Daarna even gestudeerd en naar de kantine gegaan voor het buffet. Nou, het zou een hotel niet misstaan zeg! Van Bagels tot tosti’s tot cornflakes tot vers fruit. Heel veel keus aan eten. Ook het drinken is goed verzorgd, keuze uit van alles. Echt lekker.
Na het ontbijt moesten wij ons melden bij een kantoor in het hoofdgebouw. Gelijk even de kapotte op hol geslagen airco gemeld bij de balie.
In het kantoor werden alle net aangekomen internationale zendelingen verzameld. Paspoort werd gekopieerd, een pasfoto werd gemaakt en wij konden even naar huis bellen dat wij veilig aangekomen waren. Wij waren met z’n zessen.
Daarna naar een vaccinatiekantoor waar je een hele vragenlijst moest invullen m.b.t. TBC. Ondanks mijn recente test en inenting moest ik (en nog een paar anderen) toch nog een röntgenfoto laten maken. Dit werd gedaan op de BYU universiteit, die hier praktisch om de hoek ligt. Heb ik dat ook maar gezien. J
Na de (negatieve) TBC test mocht ik gaan doen wat ik wilde, maar mijn kamergenoot en de rest moest naar “the next station”.
Het blijkt dus zo te zijn dat ze controleren of je alles bij je hebt wat je nodig hebt op zending. Bij Europeanen hoeft dat blijkbaar niet want die hebben het over het algemeen wel op orde.
Ik heb dus nog even wat hier in mijn brief geschreven en ben toen gaan lunchen. Lunch was ook wel grappig. Ik was alleen en ging zomaar bij iemand zitten.
Maar je raakt zo aan de praat en op zich is iedereen wel even aardig.
Het is blijkbaar nogal een “big thing” dat ik uit Nederland kom en al helemaal dat ik naar “The West Indies” ga. ;-)
Na de lunch nog even op de kamer geweest en daarna was het tijd voor de eerste les. Het bleek een speciale les te zijn voor de pas aangekomen internationale zendelingen. 3 uur lang les, om maar te zorgen dat wij niet doelloos rondliepen.
Morgen komen de Amerikaanse zendelingen, zo’n 200 stuks, pas binnen dan kunnen er koppels gevormd worden en kan de echte introductie beginnen. De les was trouwens wel goed, er kwamen steeds meer internationale mensen binnen en de Broeder en Zuster die de les gaven deden het met heel veel overtuiging. En dit doen zij al elke dinsdag gedurende 6 jaar!
Ik werd nog even apart gezet om mijn Engels te testen, dat was natuurlijk geen probleem en ik word bij een “Branch” gestopt met mensen die Engels van nature of vloeiend spreken.
Na deze les volgde het avondeten. Wéér echt super goed en echt veel keus. Dit had ik echt niet verwacht en als ik ergens blij van wordt dan is het wel van eten. ;-)
Ondertussen zijn er 2 kamergenoten bijgekomen. De kamer zit nu dus vol. Nog een Zuid-Koreaan, Elder Yu, een eentje uit de Filipijnen.
Best een gezellige club zo, en met vertaalcomputers komen wij echt een heel eind.
De Filipijnse elder was apart gezet door immigration en heeft daardoor zijn aansluitende vlucht naar Salt Lake City gemist. Hij is dus gewoon al 2 dagen wakker omdat hij 12 uur moest wachten op zijn volgende vlucht. Tel daar dan nog eens een flinke jetlag bij op … Arme knul.
Na het avondeten elkaar wat beter leren kennen en daarna was er een Devotional: 2000 zendelingen in een grote conferentiezaal, compleet met TV camera’s en alles en een Algemene Autoriteit als spreker. Was best opbouwend en een paar goede aantekeningen gemaakt. De broeder was voorheen president in het 2de Quorum van Zeventig en nu Tempelpresident. Duidelijk een geïnspireerde man en hij heeft veel meegemaakt.
Je mag blijkbaar geen rugtassen en camera’s meenemen de conferentiezaal in, maar met mijn schoudertas kwam ik er wel door. “Zolang het maar was om mijn schriften te vervoeren”. Ik heb maar niet gezegd dat ik mijn camera ook in mijn tas had zitten. Mijn kamergenoten daarentegen werden wel teruggestuurd., maar toen zij terug waren, hebben wij een best goede plek gevonden (Gereserveerd voor mensen die vertaling nodig hadden, en daar hoorden mijn Koreaanse vrienden bij, ik ben er maar bij gaan zitten…
Hierna heb ik mijn “Branch” ontmoet. Hadden een klein vergaderingetje om de Devotional te evalueren. Morgen zullen zij mij verder inwerken.
Zit hier nu op bed, ga zo slapen. Voor mijn gevoel zou het nu 7:00 of zo moeten zijn. Maar ik moet zeggen dat ik heel erg weinig last heb van die jetlag. Zal wel door het eten komen J
Of omdat (volgens jullie) mijn dag- en nachtritme al praktisch omgedraaid was.
Wat was het leuk om jullie weer even te kunnen spreken.
Vanmorgen had ik mijn wekker op 6:30 am gezet. Ontbijt zou pas om 7:30 zijn maar ik wou nog even douchen en rustig aan doen. Gelijk uit mijn bed gerold zodra de wekker ging. (door het tijdsverschil best lekker uit kunnen rusten) en ook mijn kamergenoot maar even wakker gemaakt.
Terwijl ik onder de douche stap waarschuwde Elder Park mij direct al dat de douche nogal koud was. Nou had hij gisteravond gedoucht, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen… maar dat deed het niet. J. Gewoon IJSKOUD water! Ze willen hier zeker niet dat je te lang douchet of zo.
Nou ja, het is wel goed wakker worden zo, dus even tandjes op elkaar en boenen maar! Later checkte ik trouwens de andere douches en die vielen zeker weten wel mee. Het was gewoon die ene.
Daarna even gestudeerd en naar de kantine gegaan voor het buffet. Nou, het zou een hotel niet misstaan zeg! Van Bagels tot tosti’s tot cornflakes tot vers fruit. Heel veel keus aan eten. Ook het drinken is goed verzorgd, keuze uit van alles. Echt lekker.
Na het ontbijt moesten wij ons melden bij een kantoor in het hoofdgebouw. Gelijk even de kapotte op hol geslagen airco gemeld bij de balie.
In het kantoor werden alle net aangekomen internationale zendelingen verzameld. Paspoort werd gekopieerd, een pasfoto werd gemaakt en wij konden even naar huis bellen dat wij veilig aangekomen waren. Wij waren met z’n zessen.
Daarna naar een vaccinatiekantoor waar je een hele vragenlijst moest invullen m.b.t. TBC. Ondanks mijn recente test en inenting moest ik (en nog een paar anderen) toch nog een röntgenfoto laten maken. Dit werd gedaan op de BYU universiteit, die hier praktisch om de hoek ligt. Heb ik dat ook maar gezien. J
Na de (negatieve) TBC test mocht ik gaan doen wat ik wilde, maar mijn kamergenoot en de rest moest naar “the next station”.
Het blijkt dus zo te zijn dat ze controleren of je alles bij je hebt wat je nodig hebt op zending. Bij Europeanen hoeft dat blijkbaar niet want die hebben het over het algemeen wel op orde.
Ik heb dus nog even wat hier in mijn brief geschreven en ben toen gaan lunchen. Lunch was ook wel grappig. Ik was alleen en ging zomaar bij iemand zitten.
Maar je raakt zo aan de praat en op zich is iedereen wel even aardig.
Het is blijkbaar nogal een “big thing” dat ik uit Nederland kom en al helemaal dat ik naar “The West Indies” ga. ;-)
Na de lunch nog even op de kamer geweest en daarna was het tijd voor de eerste les. Het bleek een speciale les te zijn voor de pas aangekomen internationale zendelingen. 3 uur lang les, om maar te zorgen dat wij niet doelloos rondliepen.
Morgen komen de Amerikaanse zendelingen, zo’n 200 stuks, pas binnen dan kunnen er koppels gevormd worden en kan de echte introductie beginnen. De les was trouwens wel goed, er kwamen steeds meer internationale mensen binnen en de Broeder en Zuster die de les gaven deden het met heel veel overtuiging. En dit doen zij al elke dinsdag gedurende 6 jaar!
Ik werd nog even apart gezet om mijn Engels te testen, dat was natuurlijk geen probleem en ik word bij een “Branch” gestopt met mensen die Engels van nature of vloeiend spreken.
Na deze les volgde het avondeten. Wéér echt super goed en echt veel keus. Dit had ik echt niet verwacht en als ik ergens blij van wordt dan is het wel van eten. ;-)
Ondertussen zijn er 2 kamergenoten bijgekomen. De kamer zit nu dus vol. Nog een Zuid-Koreaan, Elder Yu, een eentje uit de Filipijnen.
Best een gezellige club zo, en met vertaalcomputers komen wij echt een heel eind.
De Filipijnse elder was apart gezet door immigration en heeft daardoor zijn aansluitende vlucht naar Salt Lake City gemist. Hij is dus gewoon al 2 dagen wakker omdat hij 12 uur moest wachten op zijn volgende vlucht. Tel daar dan nog eens een flinke jetlag bij op … Arme knul.
Na het avondeten elkaar wat beter leren kennen en daarna was er een Devotional: 2000 zendelingen in een grote conferentiezaal, compleet met TV camera’s en alles en een Algemene Autoriteit als spreker. Was best opbouwend en een paar goede aantekeningen gemaakt. De broeder was voorheen president in het 2de Quorum van Zeventig en nu Tempelpresident. Duidelijk een geïnspireerde man en hij heeft veel meegemaakt.
Je mag blijkbaar geen rugtassen en camera’s meenemen de conferentiezaal in, maar met mijn schoudertas kwam ik er wel door. “Zolang het maar was om mijn schriften te vervoeren”. Ik heb maar niet gezegd dat ik mijn camera ook in mijn tas had zitten. Mijn kamergenoten daarentegen werden wel teruggestuurd., maar toen zij terug waren, hebben wij een best goede plek gevonden (Gereserveerd voor mensen die vertaling nodig hadden, en daar hoorden mijn Koreaanse vrienden bij, ik ben er maar bij gaan zitten…
Hierna heb ik mijn “Branch” ontmoet. Hadden een klein vergaderingetje om de Devotional te evalueren. Morgen zullen zij mij verder inwerken.
Zit hier nu op bed, ga zo slapen. Voor mijn gevoel zou het nu 7:00 of zo moeten zijn. Maar ik moet zeggen dat ik heel erg weinig last heb van die jetlag. Zal wel door het eten komen J
Of omdat (volgens jullie) mijn dag- en nachtritme al praktisch omgedraaid was.
