Het was weer p-day vandaag. Redelijk rustig aan gedaan dus. Gaan e-mailen en boodschappen gedaan, om 9:00 uur en daarna thuis een beetje schoongemaakt zodat wij er weer tegenaan kunnen komende week.
Om half vier kwamen Peter en Ina Jansen ons ophalen in een klein roze autootje. Wij zijn eerst naar “tomahawk” geweest om een zakmes voor mij te halen, die kan ik hier namelijk echt goed gebruiken. Daarna naar een heel mooi Italiaans restaurant geweest en een heerlijke salade en sorbet gegeten. Misschien was dat wel het lekkerste wat ik heb gegeten sinds ik hier ben.
Peter en Ina waren zo lief, het was zo leuk om even die kans te hebben, om even bij te oraten en wat samen te doen. Ik voelde mij er heel erg verbonden met thuis door. Zij komen hier waarschijnlijk volgend jaar al als zendingsechtpaar ter vervanging van de Drikmaats, echt leuk!.
Eenmaal thuis moesten wij weer op pad maar ik, en Elder Vernes ook, waren helemaal vergeten dat mijn fiets 2 trappers mist en een lekke voorband heeft. Dan maar met de bus naar de stad gegaan want al onze afspraken waren daar, vlak bij elkaar. Helaas was Marcel niet thuis en was de afspraak met een contact nep. Wij zijn naar Ronald gelopen en hebben daar een paar geboden van de Heer besproken.
Ik vind het mooi, Ronald wil heel veel leren en leest het Boek van Mormon van A-Z. Ik denk dat hij zeker een sterke priesterschapdrager zal worden.
Teruggelopen naar de bus verzamelplaats en mensen gecontacteerd. De laatste persoon die ik aansprak bleek onze buschauffeur te zijn, Hij zat te wachten tot de bus bol was zodat hij weg kon rijden. Sterk mijn getuigenis met hem gedeeld, en hij was echt geïnteresseerd. Wij hebben hem gelijk maar het boekje over de herstelling meegegeven want hij was echt nieuwsgierig naar onze boodschap.
De busrit was hectisch zoals normaal. Toen wij uitstapten hoefden wij niets te betalen. Hij zei “Als jullie mij maar contacteren!”.
En zo was die kapotte fiets toch ergens goed voor.
Om half vier kwamen Peter en Ina Jansen ons ophalen in een klein roze autootje. Wij zijn eerst naar “tomahawk” geweest om een zakmes voor mij te halen, die kan ik hier namelijk echt goed gebruiken. Daarna naar een heel mooi Italiaans restaurant geweest en een heerlijke salade en sorbet gegeten. Misschien was dat wel het lekkerste wat ik heb gegeten sinds ik hier ben.
Peter en Ina waren zo lief, het was zo leuk om even die kans te hebben, om even bij te oraten en wat samen te doen. Ik voelde mij er heel erg verbonden met thuis door. Zij komen hier waarschijnlijk volgend jaar al als zendingsechtpaar ter vervanging van de Drikmaats, echt leuk!.
Eenmaal thuis moesten wij weer op pad maar ik, en Elder Vernes ook, waren helemaal vergeten dat mijn fiets 2 trappers mist en een lekke voorband heeft. Dan maar met de bus naar de stad gegaan want al onze afspraken waren daar, vlak bij elkaar. Helaas was Marcel niet thuis en was de afspraak met een contact nep. Wij zijn naar Ronald gelopen en hebben daar een paar geboden van de Heer besproken.
Ik vind het mooi, Ronald wil heel veel leren en leest het Boek van Mormon van A-Z. Ik denk dat hij zeker een sterke priesterschapdrager zal worden.
Teruggelopen naar de bus verzamelplaats en mensen gecontacteerd. De laatste persoon die ik aansprak bleek onze buschauffeur te zijn, Hij zat te wachten tot de bus bol was zodat hij weg kon rijden. Sterk mijn getuigenis met hem gedeeld, en hij was echt geïnteresseerd. Wij hebben hem gelijk maar het boekje over de herstelling meegegeven want hij was echt nieuwsgierig naar onze boodschap.
De busrit was hectisch zoals normaal. Toen wij uitstapten hoefden wij niets te betalen. Hij zei “Als jullie mij maar contacteren!”.
En zo was die kapotte fiets toch ergens goed voor.
