Boy, weer een week voorbij. het is grappig, elder Thompson en ik keken echt uit naar deze voorbereidings dag, we wouden eindelijk eens wat tijd voor onszelf inlassen, gewoon een volle dag (tot 1800 uur) brieven schrijven en uitrusten. Totdat we gister een telefoontje kregen van de assistenten dat we vandaag intervieuws met alle zendelingen moeten doen! dit is dus al de 3e maand op een rij dat we geen voorbereidingsdag hebben. Maargoed, het werk moet doorgaan. Vandaag komen elder en zuster jansen, daar hebben we maanden naar uitgekeken. Ik zal ze inderdaad vanavond ophalen van het vliegveld. Ze komen hier om 19.30 aan volgens hun ticket (die we ook hier hebben).
Deze week gaat een bijzondere week zijn. We gaan voor een heel hoog doel qua nummers, we hebben iedereen uitgedaagd hun nummers te verdubbelen ( dat geld voor onszelf ook natuurlijk ) maar wat nog bijzonderder gaat zijn is dat we 14 harde datums hebben voor as. zaterdag! 14 dopelingen op een dag in Suriname, dat is iets wat we al een lange tijd (iig niet in mijn zending) hebben gezien. 3 daarvan zijn van ons gebied, Jesse, Melanie en Nafaischka. Jesse is rond de 40 en de zoon van een recente bekeerling. Hij was hard om te onderwijzen, maar met alles wat we de afgelopen tijd hebben geleerd hebben we al zijn bezwaren als sneeuw voor de Zon op kunnen lossen. Hij heeft de Geest echt sterk gevoeld en ziet een hele grote verandering in zijn leven (miss nog het meest in zijn houding).
Ik was vorige week een verhaal begonnen, Ik zal het even afmaken:
De volgende dag belde dat Lid ons in tranen op, namelijk dat Latoya het gif heeft gedronken en weigerde om medische hulp te krijgen. Of we even langs wouden komen... Wij er dus heen, ondertussen even met de zendingsdokter gebeld (ik wist namelijk nog wat het gif was) hoe we haar het beste 'subtiel' konden helpen (verdunnen door melk en water te drinken). Eenmaal daar zat er al best een groep mensen. Het is echt zo'n volksbuurt en ons kent ons, dus iedereen bemoeit zich verschrikkelijk met elkaar. Toen we daar kwamen liep Latoya een beetje pips rond, ze zei dat ze zich een beetje duizelig voelde en hoofdpijn had. Haar hals zat vol met brandwonden van het gif dat over haar gemorst was. Direct zijn we een beetje apart gaan zitten en heb ik haar oma haar melk laten geven. Dat wou ze eerst niet drinken omdat ze geen dorst had maar met wat sterke argumenten ('melk, de witte motor', kom op- tis gezond, enz.) heeft ze toch heel wat naar binnen gewerkt. Het Lid begon weer over een zegen maar latoya weigerde. Ondertussen ging ik even met haar vriend spreken, om te zien hoe lang dit al bezig was. Terwijl ik met hem sprak waren elder Thompson en dat lid bezig haar over te halen om een zegen te krijgen, maar zonder veel succes (en zelfs al hadden ze succes, we kunnen het priesterschap niet bij iemand opdringen). Opeens kreeg ik een ingeving en ik ging weer bij latoya zitten. Al snel kwam ik er achter dat ze geen zegen wil omdat ze bang is dat ze geen geloof heeft (iets dat een volle-evangelie predikant haar verteld heeft). Ik heb dus met haar gedeeld dat geloof hoop is, een hoop op dingen die we nu niet weten, maar die er wel zijn. Ik heb haar het proces uitgelegd hoe we hoop in weten om kunnen zetten, en haar uitgenodigd hier op te handelen. Toen ze begreep dat geloof geen volmaakte kennis is was ze bereid om een zegen te krijgen. Nou heb ik nog nooit zo sterk voor de Geest gebeden bij het geven van een zegen. Ze koos elder Thompson om de zalving te doen, ik bevestigde de zalving. Ik kan niet precies de woorden van de zegen die ik gaf herhalen, maar ik krijg nog kippevel als ik denk aan de manier hoe het kwam.
Sindsdien heeft ze de stem niet meer gehoord, leeft ze nog steeds en is ze al naar de kerk gekomen. Het Priesterschap is echt, de macht die er door komt is enorm, zolang wij onze verbonden maar onderhouden.
We zien echt wonderen hier gebeuren. Maar nu is het weer tijd om door te gaan.
Deze week gaat een bijzondere week zijn. We gaan voor een heel hoog doel qua nummers, we hebben iedereen uitgedaagd hun nummers te verdubbelen ( dat geld voor onszelf ook natuurlijk ) maar wat nog bijzonderder gaat zijn is dat we 14 harde datums hebben voor as. zaterdag! 14 dopelingen op een dag in Suriname, dat is iets wat we al een lange tijd (iig niet in mijn zending) hebben gezien. 3 daarvan zijn van ons gebied, Jesse, Melanie en Nafaischka. Jesse is rond de 40 en de zoon van een recente bekeerling. Hij was hard om te onderwijzen, maar met alles wat we de afgelopen tijd hebben geleerd hebben we al zijn bezwaren als sneeuw voor de Zon op kunnen lossen. Hij heeft de Geest echt sterk gevoeld en ziet een hele grote verandering in zijn leven (miss nog het meest in zijn houding).
Ik was vorige week een verhaal begonnen, Ik zal het even afmaken:
De volgende dag belde dat Lid ons in tranen op, namelijk dat Latoya het gif heeft gedronken en weigerde om medische hulp te krijgen. Of we even langs wouden komen... Wij er dus heen, ondertussen even met de zendingsdokter gebeld (ik wist namelijk nog wat het gif was) hoe we haar het beste 'subtiel' konden helpen (verdunnen door melk en water te drinken). Eenmaal daar zat er al best een groep mensen. Het is echt zo'n volksbuurt en ons kent ons, dus iedereen bemoeit zich verschrikkelijk met elkaar. Toen we daar kwamen liep Latoya een beetje pips rond, ze zei dat ze zich een beetje duizelig voelde en hoofdpijn had. Haar hals zat vol met brandwonden van het gif dat over haar gemorst was. Direct zijn we een beetje apart gaan zitten en heb ik haar oma haar melk laten geven. Dat wou ze eerst niet drinken omdat ze geen dorst had maar met wat sterke argumenten ('melk, de witte motor', kom op- tis gezond, enz.) heeft ze toch heel wat naar binnen gewerkt. Het Lid begon weer over een zegen maar latoya weigerde. Ondertussen ging ik even met haar vriend spreken, om te zien hoe lang dit al bezig was. Terwijl ik met hem sprak waren elder Thompson en dat lid bezig haar over te halen om een zegen te krijgen, maar zonder veel succes (en zelfs al hadden ze succes, we kunnen het priesterschap niet bij iemand opdringen). Opeens kreeg ik een ingeving en ik ging weer bij latoya zitten. Al snel kwam ik er achter dat ze geen zegen wil omdat ze bang is dat ze geen geloof heeft (iets dat een volle-evangelie predikant haar verteld heeft). Ik heb dus met haar gedeeld dat geloof hoop is, een hoop op dingen die we nu niet weten, maar die er wel zijn. Ik heb haar het proces uitgelegd hoe we hoop in weten om kunnen zetten, en haar uitgenodigd hier op te handelen. Toen ze begreep dat geloof geen volmaakte kennis is was ze bereid om een zegen te krijgen. Nou heb ik nog nooit zo sterk voor de Geest gebeden bij het geven van een zegen. Ze koos elder Thompson om de zalving te doen, ik bevestigde de zalving. Ik kan niet precies de woorden van de zegen die ik gaf herhalen, maar ik krijg nog kippevel als ik denk aan de manier hoe het kwam.
Sindsdien heeft ze de stem niet meer gehoord, leeft ze nog steeds en is ze al naar de kerk gekomen. Het Priesterschap is echt, de macht die er door komt is enorm, zolang wij onze verbonden maar onderhouden.
We zien echt wonderen hier gebeuren. Maar nu is het weer tijd om door te gaan.
