PETER EN INA KOMEN!!!! eindelijk! Volgende week, de 25ste zullen ze arriveren. Ik heb hun e ticket hier, dus als het goed is is het redelijk solid. De reden dat ik daar zo blij over ben is omdat onze week gewoon weer helemaal van de aap is gelogeerd. We hebben weer 2 nieuwe zendelingen binnengekregen, deze kwamen uit amerika uit het MTC waar ze nederlands hebben geleerd, dus ze zijn heel veel waard voor ons. Maar daarvoor moesten we natuurlijk weer enorm veel regelen en we hebben heel de zone weer om gegooid.
Er zijn dus nog wel wat struggles, maar het werk overall gaat wel goed. Het ziet ernaar uit dat de hele Zone druk bezig is om onze doelen te halen, maar we zien ook de tegenstander enorm trekken aan de zendelingen en onderzoekers. Echt doorbijten dus, het werk is waar, en ik heb wat hele bijzondere dingen meegemaakt de laatste tijd. Ik kan echt getuigen dat het priesterschap werkt, en dat de bijhorende macht komt door onszelf te heiligen van alle ongerechtigheid. Stand in Holy Places heeft een hele nieuwe betekenis gekregen voor de rest van mijn leven.
Vorige week hadden we een rare ervaring. Een actief lid introduceerde een kennis van haar aan ons. Deze mensen wonen trouwens in een echte ghetto, of volksbuurt zoals wij het zouden noemen. Haar naam is Latoya, ze is ergens in haar 20ger jaren en heeft een vriend en een 1.5 jarig zoontje. We hebben een eerste les met haar gedeeld en dat ging wel goed. De volgende dag kwamen we eigenlijk achter haar echte concern toen we een les aan het delen waren maar we beiden het gevoel kregen om niet te praten. We hielden dus een pauze, om naar de geest te kunnen luisteren, maar die vertelde ons beide om niks te zeggen. (ongemakkelijke stiltes wil je normaal vermijden, er begint altijd wel 1 van ons te praten, maar deze keer voelden we het beiden sterk, en we wisten het niet van elkaar). Na een tijd die wel heel lang duurde, maar waarschijnlijk maar een aantal seconden was, boog het lid zich naar latoya toe en fluisterde: 'vertel ze wat er echt mis is'. Toen vertelde met tranen in haar ogen dat ze constant een stem in haar rechter oor hoorde die haar vertelt om Gif te drinken. Ze had de giffles zelfs bij hand! Het lid stelde voor dat ze een zegen kreeg, maar ze zei dat de stem dat weigerde en zei dat ze dat niet moest doen. We konden haar niet overtuigen, niet om een zegen te krijgen, maar ook niet om de fles aan ons te geven. Een beetje bang gingen we dus weg.
Ik zal dit verhaal volgende week af moeten maken want ik heb nog maar 1 minuut over!
Vorige week hadden we een rare ervaring. Een actief lid introduceerde een kennis van haar aan ons. Deze mensen wonen trouwens in een echte ghetto, of volksbuurt zoals wij het zouden noemen. Haar naam is Latoya, ze is ergens in haar 20ger jaren en heeft een vriend en een 1.5 jarig zoontje. We hebben een eerste les met haar gedeeld en dat ging wel goed. De volgende dag kwamen we eigenlijk achter haar echte concern toen we een les aan het delen waren maar we beiden het gevoel kregen om niet te praten. We hielden dus een pauze, om naar de geest te kunnen luisteren, maar die vertelde ons beide om niks te zeggen. (ongemakkelijke stiltes wil je normaal vermijden, er begint altijd wel 1 van ons te praten, maar deze keer voelden we het beiden sterk, en we wisten het niet van elkaar). Na een tijd die wel heel lang duurde, maar waarschijnlijk maar een aantal seconden was, boog het lid zich naar latoya toe en fluisterde: 'vertel ze wat er echt mis is'. Toen vertelde met tranen in haar ogen dat ze constant een stem in haar rechter oor hoorde die haar vertelt om Gif te drinken. Ze had de giffles zelfs bij hand! Het lid stelde voor dat ze een zegen kreeg, maar ze zei dat de stem dat weigerde en zei dat ze dat niet moest doen. We konden haar niet overtuigen, niet om een zegen te krijgen, maar ook niet om de fles aan ons te geven. Een beetje bang gingen we dus weg.
Ik zal dit verhaal volgende week af moeten maken want ik heb nog maar 1 minuut over!
