Gelukkig Kerstfeest!Een bijzondere tijd van het jaar, waarin wij de geboorte van onze Heiland kunnen gedenken. (En als zendeling naar huis mogen bellen)
Ook een mooie gelegenheid voor dienstbetoon. Er is een hele arme wijk, noordelijk van Paramaribo. Het heet Texas, er zijn geen verharde wegen, er is geen elektriciteit noch riolering en enkel sommige woningen hebben stromend water, een kraantje waar je een emmer kan vullen.
Wij zijn daar met alle zendelingen heen gegaan, naar een huis van een familie die lid van de kerk is. Elder Swart was weer verkleed als de Kerstman. De tuin bij het huis hebben wij een beetje ingericht als zitplek voor kinderen. Daarna zijn wij al kerstliederen zingend, door de hele woonwijk gegaan om kinderen uit te nodigen om langs te komen en cadeautjes van de Kerstman te krijgen.
Het was moeilijk om veel kinderen er warm voor te krijgen, wie vertrouwd nou een stel witte mannen in nette kleren? Maar uiteindelijk kwamen er echt heel wat opdagen bij dat huis.
De Kerstman, Elder Swart, en een lokale broeder hebben samen met de kinderen het kerstverhaal in het Sranantongo doorgenomen. Daarna kregen alle kinderen wat eten en drinken en cadeautjes! (Heel veel ingezameld speelgoed, boeken etc.)
Ik geloof dat die kinderen helemaal niet wisten wat ze ervan moesten denken, omdat zij nog nooit zo iets meegemaakt hebben. Zelden krijgen zij cadeautjes of lekkere dingen, nu worden ze opeens overladen. Echt leuk. Zij waren zeker wel blij hoor. De Kerstman was natuurlijk geweldig indrukwekkend.
Wel gaaf dat wij op zending de kans krijgen om dit soort dienstbetoon projecten te doen.
Na dit project zijn wij gaan sporten. Het was redelijk modderig en nat. Wij hebben ons dus in de bus omgekleed in onze sportkleren. Er werd voetbal gespeeld en er waren ook wat schaakspellen. Ik heb aan beide meegedaan.
Na even gesport te hebben zijn wij naar de Sahio’s geweest. Dit is een lokaal zendingskoppel met als taak familiegeschiedenis, die een groots kerstdiner voorbereid hadden.
Als klap op de vuurpijl nog een film gekeken bij Chris Nazir thuis. “Chronicles of Narnia”. De zendingspresident had daar toestemming voor gegeven.
Terwijl ik naar huis gebracht werd, na de film, belde paps al. Al die activiteiten waren wat uitgelopen. Zo leuk om weer even met mijn familie te kunnen bellen, hun hulp en steun is van grote waarde zo ver weg. Ik was verbaasd hoe goed de verbinding was.
Al met al, het was goed georganiseerd en een leuke ontspanning voor de Elders, helemaal voor ons die in Nickerie zitten, toch best ver van alles vandaan.
