Woensdag 29-07-09

Ik moet echt opschieten en korter schrijven. Woensdag een Large Group Meeting gehad, een hele hoop klassen en de introductie van de nieuwe zendelingen. Die introductie en rondleiding nam ik bijna compleet voor mijn rekening aangezien Pres. Price interviews aan het geven was. Best gaaf want wij hebben het beste kantoor in het MTC. Het is eigenlijk een vergaderruimte waar regelmatig de profeet, apostelen en andere algemene autoriteiten vergaderingen houden. Het is een ruimte waar een hele speciale sfeer hangt en het is een eer om die te mogen gebruiken.

Trouwens ik ben helemaal vergeten te schrijven dat ik maandag naar een andere kamer verhuisd ben. Het is op dezelfde verdieping, maar helaas kijk ik niet meer op de Provo tempel uit. Ik heb nu een kamer samen met Elder Santos en niemand anders. Dat is dus wel lekker en makkelijk schoon te houden. Tot nu toe heeft mijn kamer elke week het oordeel “commendable” gekregen, het beste dus J
Maar ik bof wel dat ik op deze verdieping gebleven ben. Er was sprake van dat iedereen van onze branch naar de 2e verdieping moest, daar hebben ze geen kasten en bureaus, maar een stalen rek/kapstok en een tafel. En alle Samoanen zitten op die verdieping. Het uitzicht vanuit mijn nieuwe kamer is trouwens niet zo heel slecht. Ik kijk uit op een stel prachtige bergen met een reusachtige Y ergens in het midden (van BYU)

Dinsdag 28-07-09

Dinsdag begon met “celestial service” of zeg maar gewoon corvee. 1 uur per week moeten wij helpen dingen schoon te maken enz. Het was even chaotisch en het kostte wat moeite om het met de andere zoneleider in goede banen te leiden. Dankzij de samenvoeging van onze branches.
Maar iedereen was op tijd waar zij moesten zijn. Dus dat was goed.

Vandaag weer TRC gehad, ofwel iemand echt les geven. Wij hadden een jonge vrouw van ongeveer 21 jaar die de zendelingen al eerder ontvangen had. Zij wist alleen niet of zij opnieuw gedoopt moest worden, aangezien zij al in de Katholieke kerk gedoopt was. Wij hebben haar het plan van zaligheid uitgelegd en onze getuigenissen gegeven. Daarna gaf ik haar een opdracht om mijn favoriete stuk in het Boek van Mormon te lezen, 3 Nephi 27:14-22, waarin Jezus Christus zelf haarscherp uitlegt wat hij precies met ons wil. Dit “moest” zij dus lezen van ons voor onze volgende afspraak iets later op de dag.

Toen wij terugkwamen zaten wij nog nauwelijks en opeens barst zij in huilen uit en zegt: “Ik wil gedoopt worden”. Ik val dus direct van mijn stoel van verbazing, want ik had al iets voorbereid om over de autoriteit om te dopen én het belang ervan te praten. Zo zie je maar weer hoe de Geest door middel van een schrifttekst op iemand in kan werken. Verder was de les echt geweldig, toen wij ons getuigenis gaven begon zij weer te huilen.

Het aparte aan het TRC centrum is dat de vrijwilligers vaak wel lid van de kerk zijn maar dat zij toch met een reden hier komen om op de één of andere manier geholpen te worden. Dit was daar duidelijk een voorbeeld van. Echt weer geestelijk opbouwend.

Na de Teaching Appointments heb ik een uurtje Referrall Centre gedraaid. Dit keer inkomende telefoontjes aangenomen van mensen die een kerk DVD, Bijbel of Boek van Mormon willen bestellen. Ook een goeie manier om zendingswerk te doen en in sommige gevallen ook de zendelingen naar hun huis te sturen, best gaaf.

Deze avond hadden wij een devotional van Elder Robert K. Dellenbach. Hij toonde nogal praktisch aan, met een hoop vergelijkingen, dat het Boek van Mormon echt vertaald is en niet verzonnen is. Leuk hoe hij dat deed. Hij is trouwens een drukke man zeg, zijn biografie staat echt vol, en niet alleen met kerkdingen. Oh, en hij is van het Quorum van 70.

Na de Devotional nieuwe internationale zendelingen voor onze branch naar hun districtmeeting gebracht, morgen worden zij formeel ingewerkt hier.

District meetings gehad, was even chaotisch want niemand uit de “voorheen” branch 57 kwam naar het juiste lokaal.
Maar dat was vrij snel opgelost en het was een goede vergadering. President Rice was aanwezig bij ons (District C) en nog even een paar dingen met hem besproken.

Al met al weer een hele goede dag.

Maandag 27-07-09

Ik zal het vandaag heel kort houden. Maandag was een goede dag. Een paar zendelingen zijn vertrokken, waaronder Elder Ichirante-Remoune, de andere zoneleider. Maar gisteren was hij al ontheven en is er een nieuwe geroepen. Elder Tekaea, hij is een eilander maar een hele goeie jongen. Verder natuurlijk wat lessen gehad, best een hoop persoonlijke studie kunnen doen en natuurlijk nog even heerlijk gesport. Het was een goede dag, na dit weekend lijken veel mensen veel meer gefocust.

Zondag 26-07-09

Vroeg mijn bed uit, ondanks de hele late nacht.
Als zoneleider moest ik om 7:20 al een vergadering bijwonen met de branchpresident. Wel een goede mogelijkheid om even over gisteravond te praten. President Earl en broeder Grey (Br. Rampton was op vakantie) zijn echt geweldige mannen. De geest en de motivatie om het goede te doen zijn echt heel sterk aanwezig bij hen.

Direct na de leidersvergadering hadden wij avondmaalsvergadering met de Branch. Vlak voor dat het begon schudde ik President Smith de hand, wij babbelden even en het drong pas later tot mij door dat hij de president van het MTC is! Een man die direct door de profeet geroepen is!. Ik vroeg mij af wat hij bij de avondmaalsvergadering van onze Branch te zoeken had.

Later werd het duidelijk. Onze Branch, no.56, werd samengevoegd met no.57. Dat betekent dubbel zoveel personen waarvan het merendeel allemaal eilanders zijn L. Na gisteravond echt mijn ergste nachtmerrie. En totaal niet het antwoord op mijn gebeden. Ik zat daar dus te hopen dat zij een andere zoneleider zouden kiezen.

Toch voelde ik mij op de een of andere manier niet compleet ontmoedigd. De Elder die mij gisteravond aanvloog deed het openingsgebed en hij huilde. Hij vroeg om vergeving en een kans op een frisse start. In de eerste instantie twijfelde ik aan zijn oprechtheid, met die Samoanen weet je het maar nooit. Maar toen ik (na het avondmaal ingezegend te hebben) van het podium terug op mijn plek ging zitten zat hij achter mij en legde hij zijn hand op mijn schouder. Ik draaide mij om en hij huilde nog steeds en bood echt oprecht zijn excuses aan. Wat mij betreft was alles dus gelijk vergeten en vergeven. Ik heb later nog even met hem gepraat en hij heeft echt een ommekeer in zijn houding gemaakt. Hij heeft beloofd gehoorzaam te zijn en echt een voorbeeld te worden voor de andere “eilanders”.

En dat was echt precies wat ik nodig had, want later hadden wij een vergadering met de leiders van de nieuwe Branch en die vertelde mij dat ik zulk goed werk deed, dat ik zoneleider bleef van de nieuwe branch 56. President Earl en zijn raadgevers zijn ontheven. (Pres. Earl gaat met zijn vrouw op een zending) En de nieuwe president is Pres. Price. Best een gave man. Hij is zendingspresident geweest op Samoa. Dus hij weet precies hoe die eilanders in elkaar zitten en hij heeft altijd een lach op zijn gezicht en weet iets positiefs te zeggen. Na de leiderschapsvergadering hadden wij een Zonemeeting. Ofwel iedereen in de nieuwe Branch was samen om even kennis te maken met de nieuwe leiders. Als zoneleider moest ik dus gelijk na het nieuwe presidium naar voren om mij voor te stellen en even 5 minuten lang een toespraak te geven.
Dat is dus één van die keren dat je als zendeling zomaar je mond open moet doen. Ik heb mij voorgesteld en papa’s voorbeeld gebruikt van hoe wij hier leren om “ruwe diamanten” te herkennen. Ik heb liefdevol maar toch duidelijk gehamerd op gehoorzaamheid en de belangrijkheid ervan.

Op de een of andere manier krijg ik opeens alleen maar echte gemeende glimlachen van de eilanders en wordt ik opeens met respect behandeld. Wat vanochtend beloofde een verschrikkelijke dag te worden is uiteindelijk een van de beste dagen hier in het MTC geworden. Mijn gebeden zijn dus toch verhoord!

Er is nog meer, Elder Augustijn is niet meer mijn collega. Door de samenvoeging moesten wij een beetje puzzelen en Elder Santos is nu mijn collega. Elder Santos komt uit de Filippijnen maar heeft al een aantal jaren in de VS gewoond. Hij is een enorme goede collega, en als je zijn verhaal hoort zal je echt merken dat de Heer hem op zending wilde hebben. Zijn verhaal is te toevallig om nog toeval te zijn. Heel speciaal om hem als collega te hebben, het helpt mij om de geest weer constant bij mij te kunnen hebben en om mij veel meer te kunnen focussen op mijn studie en taak als zoneleider in deze laatste week.
De Heer verhoort dus echt wel gebeden ;-) Ik voel mij eigenlijk schuldig dat ik er vanochtend aan twijfelde. Sommige dingen gebeuren gewoon om je sterker te maken. Het leven zou wel erg makkelijk zijn als wij niet om de zoveel tijd een beproeving hebben, en soms is de ene zwaarder dan de andere.

Ook nog naar de Tempel gelopen en daar met Elder (Killian) Croese wat foto’s gemaakt. Is leuk want hij is de enige andere Nederlander hier.

Zaterdag 25-07-09

Zaterdag begon goed met een uurtje werken in het Referral Centre. Ik kreeg een vrouw aan de lijn die een DVD (Jesus the Christ) gratis toegezonden had gekregen en ik moest bevestigen of die was aangekomen. Dat was (natuurlijk) het geval en ik kwam er achter dat zij hem voor haar kinderen had besteld. Ik vertelde dat wij nog meer gratis DVD’s hebben en dat 2 vertegenwoordigers (zendelingen) die langs konden brengen. Het gesprek ging door en kwam uit op het Boek van Mormon. Ik vertelde wat er in stond en gaf mijn getuigenis over de waarheid en kracht ervan. Zij was zeer enthousiast en wilde dat de zendelingen langs zouden komen met het Boek van Mormon en haar vragen zouden beantwoorden.

Verder gym (weer dat gare Thaise oefeningsgedoe gedaan) en nog wat klassen gehad.

Helaas “took the night a turn for the worst”.
Na het laatste klasuur (om half 10 ‘s avonds) kwam Pres. Earl de klas binnen. Hij moest met een paar mensen praten, ik was er 1 van. Ik moest wachten tot het einde en toen ik eenmaal bij hem was stelde hij enkele zeer directe en gespecificeerde vragen over enkele mensen (waaronder mijn collega). Blijkbaar waren er vanuit verschillende richtingen klachten binnengekomen over enkele probleemgevallen in onze branch. Ik was al van plan om er met hem over te praten dus ik kon lekker even mijn hart luchten.

De president vond het ernstig genoeg om direct met enkele mensen te praten en hij heeft ze dus even goed aangemaand.

Helaas, zodra hij zijn rug toekeerde en terug naar huis ging, werden die eilanders (Tonganen en Samoanen) een beetje gek. Speculeren over wie hun “verraden” had en aan iedereen vragen of zij wat hadden gemeld. Zij begrepen blijkbaar niet dat zoveel mensen zich aan hen storen dat het letterlijk iedereen in dit gebouw kan zijn geweest.

Op een gegeven moment kwam er eentje ronduit agressief naar mij toe en beschuldigde mij en Elder Butel (de districtleider van district B) dat wij de verraders waren en hij vloog mij aan, letterlijk fysiek contact. Helaas was het voor hem heel snel over aangezien ik hem direct “controleerde” en zorgde dat hij mij niks kon doen. Ik keek hem direct aan en zei: “Don’t do this, it will end up bad for you in multiple ways”. Hierna droop hij af naar zijn kamer.

De andere zoneleider, Elder Butel en ik vonden de sfeer, agressie en dit incident ernstig genoeg om de branchepresident te bellen. (Hij had specifieke instructies gegeven om te bellen als zoiets zou gebeuren). Dus Elder Butel en ik in onze pyjama naar de receptie gelopen om een telefoontje te plegen. Samen met Security en de president aan de lijn een plan gemaakt om iedereen hun kamer in te krijgen en stil te houden tot morgen. Dan zou de president een paar mensen even goed onderhanden nemen. Hij twijfelde zelfs of enkele mensen konden blijven. (Daar was ik het op dat moment roerend mee eens).

Eenmaal terug in mijn kamer heb ik 2 uur op mijn knieën gezeten en gebeden of ik alsjeblieft de geest weer bij mij kon hebben en dat ik liefde kon voelen voor die mensen in plaats van irritatie.

Ik vond het echt verschrikkelijk want ik ben hier om te leren, niet om constant politieagentje te spelen en een stel ongeleide projectielen proberen in hun baan te houden. Op dat moment “vervloekte” ik mijn roeping als zoneleider en ik wou gewoon een “normale” zendeling zijn en veel meer tijd aan mijn studie kunnen besteden. Het is echt moeilijk om te zien hoe anderen een compleet andere motivatie hebben (of geen) en/of gewoon op zending gestuurd zijn om een beter persoon te worden of zo. En helaas vertragen zij mijn vooruitgang hier verschrikkelijk.

Maar vreemd genoeg, zodra ik “amen” zei, veranderde de gevoelens van irritatie naar liefde. Wie ben ik om hun te oordelen? Ik ben op zending gegaan omdat de Heer ons heeft geboden “Hebt Uw naasten lief als uzelf” en het is erg hypocriet als ik hier mensen ga haten.

Dankzij dat gebed kon ik de geest weer voelen en was het mogelijk om weer liefde te voelen voor de “eilanders”. Ook weer een speciale ervaring dus.

Vrijdag 24-07-09

P-day! Heerlijk om een rustige vrije ochtend te hebben en om in normale kleren rond te lopen. Paar wasjes gedraaid, natuurlijk een e-mail gestuurd naar mijn familie (30 minuten is helemaal niks om een e-mail te sturen) en een beetje mail kunnen ontvangen.

Het is Pioneers day hier, een soort 4th of July. Oud en nieuw voor Utah. De winkel was daarom gesloten en het postkantoor ook. Dat is wel minder op je halve vrije dag.

De Provo Tempel is ook gesloten dankzij Pioneers day, dus ben er alleen even heen gelopen om wat foto’s te maken.

Er zat een uitnodiging in mijn postvak om volgende week vrijdag naar Temple Square te gaan! Echt gaaf dat ze dat doen voor internationale zendelingen.

Ik heb ook mijn Travel Initiary gekregen. Ik vertrek hier maandag 3 augustus om 4 AM. Ik vlieg via Chicago, Miami naar Trinidad en Tobago. Waar ik dan een dag verblijf. Daarna vlieg ik op 6 augustus door naar Suriname, Paramaribo. 4 vluchten, ik zal wel gaar zijn denk ik.

’s Avonds heb ik een klas met Amerikanen die Nederlands leren lesgegeven. Was echt grappig! Zij vroegen mij de oren van mijn hoofd en twee van hen gaan met mij mee naar de West-Indisch!
Ik zal de namen van de zendelingen die naar Nederland gaan later doorgeven, misschien komen jullie ze nog tegen :)

Donderdag 23-07-09

Weer een dag vol met klassen. Wij zijn overgeschakeld op les 2 in PMG. Het plan van zaligheid.

Ik heb hard gebeden gister over mijn collega (ik zat nogal met zijn gedrag in mijn maag) en vanochtend direct een antwoord ontvangen. Geweldig hoe dat gaat als zendeling, hoe je, als je vertrouwen hebt, de geest zo dicht bij je voelt en zo snel antwoorden kunt ontvangen.

Mijn zusje heeft 150 spreuken, teksten, verhalen en quotes voor mij in een hartvormig doosje gedaan en aan mij meegegeven. Elke ochtend haal ik er eentje uit en lees hem. Vanochtend was het een verhaal over een vader die wilde dat zijn zoons leerden niet te snel te oordelen. Het komt erop neer dat wij niet iemand in één seizoen moeten oordelen, maar dat wij hem beter moeten leren kennen. Dat heeft mij wel gesteund en me helpen doen volhouden met mijn collega’s. Eigenlijk heeft het heel mijn houding veranderd. Ik kijk nu met liefde en geduld naar hem in plaats van irritatie te voelen en ik heb mij voorgenomen om gewoon een goed voorbeeld te zijn.
Natuurlijk ook gesport vandaag met Elder Butel. Dat rare sportprogramma waar je maar 2 vierkante meter voor nodig hebt en wat je helemaal uitput. Echt geweldig want je wordt er echt sterker van en ik kan het ook in de appartementen gebruiken in de West-Indisch.