vrijdag 5 maart 2010

Donderdag, 24-12-2009


In de ochtend nog even langs Andrew geweest om wat foto’s langs te brengen. Ondertussen gehoord dat Elder Lubberink nog niet klaar is en president Gamiette heeft gebeld om toestemming te vragen om tot na kerst in Kwarasan te blijven. Ondanks dat wij nu naar de stad gaan voor de kerst, en hij gewoon mee terug zou kunnen komen, moeten de Dirkmaats hem nu maandag na de kerst komen brengen met de auto. Een voordeel is wel dat nu Elder Croese zijn spullen in één keer mee kunnen, in plaats van alles met de taxi te doen.

Wij zijn dus weer terug naar de stad gegaan met de taxi. (Goede klanten J), waar wij kerstavond hebben gevierd. Dat was echt heel gezellig samen, wij sliepen in het Parbo-zuid appartement, mijn oude woning dus. Elder Swart en Mecham wonen daar nu, zij hebben er een enorme bende van gemaakt, nog nooit zoiets gezien. Maar hé, ik hoef er niet meer te wonen.

Toen wij aankwamen in de stad zijn wij gaan carollen. Eerst bij de kerk in de stad, met de leden, terwijl er weer gratis spullen weggeven werden. Daarna met al de zendelingen langs eenzame leden en onderzoekers geweest. Hele leuke reacties gehad, liet een goed gevoel achter. Elder Swart was verkleed als de Kerstman, dat was echt cool voor de kinderen.

Toen wij even wat eten gingen halen bij de Chinese supermark kwam ik mijn oude buurman tegen, die ons chips en een soort appeldrank gaf. Zo een aardige man J, later ben ik er achter gekomen dat zijn vrouw uit Nickerie komt en dat wij haar familie aan het onderwijzen zijn!

Hiermee hebben wij natuurlijk een hele leuke avond gehad, zo samen. Het was echt geweldig met ons viertjes in het parbo-zuid appartement.


















lieve mensen de blog is eindelijk bijgewerkt met de brieven t/m 21-12-2009, een nieuwe brief is ontvangen maar die moet ik eerst nog overtikken. Ook vele foto's zijn opgeladen om de tekst te verlevendigen. nieuwe belevenissen zullen snel volgen.












Een nieuwe brief is ontvangen, MAAR er zit een gat tussen 21/12 en 12/01, dus ik kan enkel de foto's voorlopig nog publiceren !

Woensdag, 23-12-2009

Taxi terug naar Nickerie genomen vroeg in de ochtend. Elder Croese, die hier veels te lang heeft gezeten, heeft ongeveer de hele dag gepakt. Al zijn spullen lagen overal, dus het kostte natuurlijk wel even.

Wij zijn natuurlijk wel nog even gaan werken, maar niet veel meer mensen dan enkel Andrew, Andrea, Amanda en Avinash kunnen zien om afscheid van te nemen.

Morgen gaan wij weer terug naar de stad voor kerst.

Dinsdag, 22-12-2009

Het was weer zone conferentie in de stad vandaag. Dat betekende natuurlijk weer om 4:30 uur op om die ellendige taxirit van 4 uur lang naar Paramaribo te maken. Goed en wel net voor 10:00 uur aangekomen bij de kerk in Tammenga.

Zoneconferentie met president Gamiette was weer geweldig opbouwend. Een van de eerste dingen die hij vroeg was: “Are there still any questions about Christmas next Friday?” Ik schopte direct mijn collega, elder Croese, aan, die direct opstond en vroeg: “Kan Nickerie met kerst naar de stad komen?” President Gamiette dacht daarover 1 seconde na en antwoordde direct “Yes”.

Cool, wij gaan dus naar de stad voor de kerst!

Na de zoneconferentie gebeurde er iets raars. In mijn interview met de president vroeg hij allereerst:

Pres: “Elder Roepers, how are you doing ?”
Ik: “Fine president”
Pres: “And how is Nickerie doing?”
Ik: “Fine president”
Pres: “Elder Roepers, are you ready to take over Nickerie this weekend?”

Ik ben nauwelijks 2 weken in een gebied en ik word al gevraagd om het over te nemen, dat is ongebruikelijk. President Gamiette vertelde mij dat Elder Croese naar de stad zal gaan en dat ik met Elder Lubberink in Nickerie zal gaan werken.

Elder Croese zat volgens mij al 6 of 7 maanden in Nickerie, echt lang. Allereerst dachten wij dat dit de reden voor de emergency transfer was. Later vond ik uit dat het echt openbaring is geweest.

Dat betekend dus dat Elder Croese snel zijn spullen moet pakken als wij morgen terug zijn in Nickerie.


zondag 21 februari 2010

Maandag 21-12-2009


Gewoon P-day gehad, schoongemaakt, uitgerust, boodschappen gedaan enz. enz. Niet heel erg veel bijzonders. Na P-day zijn wij naar de familie Ronodimedjo in Paradijs gegaan, dat is best ver fietsen dus dat nam de hele avond in beslag. Bij de Ronodinedjo’s hebben wij gegeten, echt heerlijke rijst met kip. Daarna nog een hele mooie les gedeeld over gezinsavond en het belang van het gezin. Wij hebben ook een doel gesteld, dat zij voor de 19e januari gaan trouwen om op de 23ste gedoopt te worden.

Ik ben er echt enthousiast over. J

Zondag 20-12-2009

De kerk was niet bepaald vol met 18 mensen aanwezig. 6 daarvan waren onderzoekers, 2 waren kinderen die niet in de kerkadministratie staan, effectief waren er dus maar 10 leden. President Emauelson was in de stad voor het huwelijk van zijn zoon, broeder Karsodimedjo, de 1e raadgever, had dus de leiding in de dienst. Ikzelf heb maar even de kerstboodschap ter plekke in een toespraak gegeven zodat de mensen er toch nog iets van horen. De gemeente heeft volgens mij namelijk niets anders gepland voor de leden om iets te doen met kerst.
Verder de dag wat mensen bezocht. Wij hadden “finding” lessen gepland staan met contacten maar geen een daarvan ging door. Echt jammer dat wij vaak valse adressen krijgen of dat mensen gewoon niet thuis zijn.

Donderdag 17-12-2009 tot Zondag 20-12-2009







Donderdag en Vrijdag waren echte zendingswerk dagen. Veel minder actieve leden bezocht om hen te sterken en het evangelie beter te laten begrijpen. Ik krijg steeds meer het idee dat mensen hier denken dat zaligheid door de doop komt en dat het dus wel goed is zodra zij gedoopt zijn. Helaas is dat niet helemaal het geval en komt zaligheid door te volharden tot het einde en door eeuwige verbonden in de tempel te sluiten. Het evangelie zou niet kloppen als alles goed zou komen door enkel maar te zeggen dat wij geloof in Christus hebben of door enkel maar op zondag naar de kerk te gaan. Wij moeten het leven, het moet in ons zijn, en wij moeten er echt betere personen door worden. Pas dan gaat de verlossing van Christus voor ons werken en zal de Heilige Geest ons alle dingen vertellen die wij moeten doen. Pas dan zullen wij zeker weten dat God bestaat en dat Hij van ons houdt en wilt dat wij bij Hem terugkomen.

Vrijdagavond met Avinash een toespraak van de oktober conferentie 2007 (0f 2008) gekeken waarin president Monson sprak. Het was de laatste conferentie waarbij president Gordon B. Hinckley was. Het was heel mooi omdat president Monson een geweldige profetische ervaring deelt in die toespraak. Het is ongelooflijk en geweldig dat er echt weer profeten zoals vroeger op aarde zijn vandaag de dag. Avinash was er heel erg van onder de indruk, ik geloof dat zijn getuigenis echt weer gesterkt is.

Zaterdag ondanks vele geplande lessen maar weinig resultaat gezien. Veel mensen bezocht, weinig waren er thuis. Toch heel goed met Andrew samen gezeten en gesproken over zendingswerk doen, toespraken geven en roepingen aanvaarden. Andrew begrijpt veel en is echt een sterk lid in de kerk aan het worden. Helaas gaat hij waarschijnlijk naar New York toe om daar iets met muziek te leren. Mooie kans voor hem, zware klap voor deze gemeente.

Woensdag 16-12-2009

Om 5:00 uur opgestaan L om de 4 uur lange rit terug naar Paramaribo te maken. Elder Vernes zette lekker het tempo erin, en heeft ontdekt dat onze bus een kick-down/overdrive heeft, dus dat ging wel rap. Ik lag 1.5 uur te slapen tot een checkpoint van de politie waar ze voertuigen en bagage op drugs controleren. Gelukkig kennen ze ons al goed en konden wij zeer snel weer doorrijden. Om iets van 10:00 uur kwamen wij aan bij de kerk in Paramaribo voor een overdonderende zoneconferentie.

De zoneleider hebben vorige week een zoneleiders conferentie bij de zendingspresident in Trinidad gehad. Daar hebben zij een compleet nieuwe visie voor dit zendingsgebied besproken. De vorige zendingspresident, president Robison, heeft de focus heel erg gelegd op dopen. Er waren weinig gemeentes en weinig leden in het gebied, er moesten dus eerst leden bijkomen om echt iets te maken. Dat heeft gewerkt, er zijn duizenden mensen gedoopt, maar er is slecht 20% van gebleven, en de kerk in de West Indies is gegroeid. Afgelopen jaar kwam dan het punt dat er evenveel leden niet meer op kwamen dagen als dat er leden gedoopt werden. En toen kwam president Gamiette.

President Gamiette heeft vanaf het begin dat hij er was al veranderingen doorgevoerd. Die zorgden er vooral voor dat de dopelingen die wij zouden krijgen een sterker getuigenis hadden dan voorheen. Nu heeft hij een prachtig voorbeeld gegeven over wat wij moeten doen.

De bouw van de Salt Lake tempel heeft 40 jaar geduurd. Na 9 jaar bouwen begonnen de stenen van het fundament scheuren te vertonen. Dit was te gevaarlijk om verder te bouwen. Het fundament was opgebouwd uit redelijk grove stenen van verschillende grootte die met specie aan elkaar waren gemaakt. Door het uitzetten van de specie waren de blokken gescheurd. Er werd besloten dat het hele fundament opnieuw moest worden gelegd, alle blokken volgens dezelfde specifieke afmetingen, zodat ditzelfde probleem zich niet meer voor kon doen. 31 jaar later werd de Salt Lake tempel ingewijd en hij staat nog steeds trots en fier tot in het millennium, zoals de profeet Brigham Young voorspeld heeft.

Deze vergelijking is heel erg toepasbaar op deze zending. De mensen die de afgelopen jaren gedoopt zijn, zijn net als de ruwe blokken in het fundament. Vele zijn er vrij snel gedoopt en beginnen nu weg te vallen omdat zij een aantal belangrijke en bijzondere dingen niet begrijpen. Vele denken dat de verlossing door de doop komt en dat er daarna niets meer gedaan hoeft te worden. Dit alles komt voornamelijk doordat de zendelingen zich heel erg op dopen hebben gefocust.

Nu moeten wij niet zomaar meer dopen, maar hebben wij strenge eisen waaraan mensen moeten voldoen , om zeker te weten dat zij echt begrijpen wat de doop inhoudt. Wij gaan dus geen grove blokken meer neerleggen, maar zorgen dat ze precieze maten hebben, allemaal hetzelfde zodat ze precies aansluiten en er geen spleten meer zijn die met specie gevuld moeten worden.

Deze nieuwe eisen zijn: Een onderzoeker moet:
14 dagen achtereen het Boek van Mormon lezen, met natuurlijk als doel DE dag van hun leven

Een getuigenis hebben van:
Het Boek van Mormon als het nauwkeurigste boek op aarde
Thomas S. Monson is een hedendaagse profeet
Dit is de “only true church”
Joseph Smith was een waar profeet

Zijn getuigenis delen, op een gezinsavond, met een lid erbij, of in de kerk

Een verwijzing aan de elders geven

Een Boek van Mormon les samen met die verwijzing en de elders delen

2 gezinsavonden hebben, waarvan 1 met een lid erbij

3x consistent aanwezig zijn in de kerk, voor de volle 3 uur, waarvan 2x zonder hulp van de elders.

Dan moeten wij ze alle 5 de lessen onderwijzen en de focus op de tempel leggen.

Dat zijn redelijk specifieke afmetingen voor de nieuwe “stenen” van nu af aan. Wat wij nu ook moeten doen is het fundament wat er al ligt en scheuren vertoont, er opnieuw uithalen en ook vormen volgens dezelfde maten. Wij kunnen natuurlijk niet mooie nieuwe stenen op een kapot fundament leggen. Wij moeten ons dus heel erg gaan focussen op minder actieve leden, hun dezelfde dingen onderwijzen en hen opnieuw vormen.
Dankzij de voorgaande zendelingen hebben wij er heel veel, wij weten dat ze ervoor openstaan, want zij zijn ooit gedoopt. Onze taak nu gaat zijn om hen te vinden en hen, hun getuigenis terug te helpen krijgen. Om hen te “vormen” volgens diezelfde specificaties als de dopelingen van nu af aan. En dat kan allemaal door de kracht van het Boek van Mormon en door hen hun neus op de tempel te richten.

Toen deze verhelderende vergadering afgelopen was zijn wij nog heel even naar de Burger King geweest om wat te eten, aangezien wij dat in Nickerie niet hebben, en daarna werden wij al direct opgepikt door de taxi. De laatste taxi vertrekt om 14:00 uur omdat ze niet in het donker in Nickerie aan willen komen. Het heeft ook wat te maken met rovers die zich op de weg bevinden, al is dat zo goed als uitgeroeid. Ik moest de taxi chauffeur nog even helpen een straat in mijn oude gebied te vinden en daarna toch wel even liggen slapen op die lange rit. Wij zaten met ons 3en op de achterste achterbank, nogal krap dus, maar ja, wij hebben het weer overleefd.

Terug in Nickerie, helemaal gaar natuurlijk, een LPC vergadering gehad en nog even een minder actief lid, Claire, bezocht.