Zondag 02-08-2009

Vroeg op om een douche te nemen en naar een vergadering met de branchpresident te gaan.

De vergadering was goed, natuurlijk hoorde ik dat ik in de avondmaalsvergadering ontheven zou worden aangezien ik morgen wegga.

De avondmaalsvergadering was goed, het was eigenlijk een getuigenisvergadering. Wij begonnen laat want alle mensen waren in de verkeerde kapel gaan zitten. Iedereen heeft nog zijn eigen oude rooster en wist niet precies waar ze moesten zijn met het nieuwe rooster.

Ik ben daar dus ontheven als zoneleider, daardoor hoefde ik niet naar al die andere vergadering en had ik wat tijd om te studeren en te pakken.

Omdat het vastenzondag was hadden wij een zendingsconferentie om 10:00 uur. Net als een Devotional/Haardvuuravond is dat in de grote conferentiezaal. Ik zat bijna helemaal vooraan samen met Elder Santos dus wij konden goed luisteren naar de sprekers, en ze goed bekijken natuurlijk.

Pres. Price heeft mij nog geïnterviewd omdat ik morgen wegga. Het was een goed gesprek, de president is een hele positieve man waar ik de afgelopen week veel energie uit heb kunnen putten.

Wij zijn met ons district voor de laatste keer naar de Provo tempel gelopen om foto’s te maken. Ik ga sommige mensen wel missen hoor.

Mijn laatste echte maaltijd in het MTC gehad. Aardappelpuree met bieflapjes en worteltjes. Smaakte alsof het recht uit de magnetron kwam. Maar ja, het was tenminste voedsel.

Na het avondeten was er een Departure Devotional. Het MTC presidency sprak alle vertrekkende zendelingen toe. Best een hoop trouwens, ze gebruikten een aantal zalen die tot achterin gevuld waren. Niet veel aantekeningen gemaakt. Het was meer de gebruikelijke motivatie voor zendelingen, en gemotiveerd ben ik wel :)

Nog een haardvuuravond gehad, weer terug de conferentiezaal in dus. Hier sprak het koppel wat alle MTC’s ter wereld financieel regelt. Het was gaaf want zij lieten foto’s van al die MTC’s zien en waren echt super enthousiast.

Na de haardvuuravond blijven zitten om de film Legacy te bekijken. Op zich een goede film, alleen al wat te vaak hier gezien.

Ik heb zo onderhand van de meeste mensen wel afscheid genomen. Veel adressen uitgewisseld. Ik kan mij niet voorstellen dat ik over een paar uur al wegga, ik heb hier zoveel geleerd. Maar daar staat mijn bagage, helemaal ingepakt. Ik zit perfect op gewicht. 1 tas van 19 kilo, een Carry-on van zo een 7 kilo en een persoonlijke tas van hetzelfde gewicht. Hier zou ik elk vliegtuig mee in moeten kunnen komen.

Nog een hele goede “Companship inventory” gehad met Elder Santos en even goed kunnen praten over onze sterke en zwakke (die er niet waren) punten. Wat ben ik gezegend geweest met deze collega in de laatste week zeg. Dankzij hem werd het mogelijk om altijd de Geest bij ons te hebben en om een hele goede laatste week te hebben.

Zaterdag 01-08-2009

Zaterdag begon met RC center. Telefoontjes plegen dus J. Echt geweldig om 3 mensen de zendelingen te laten ontvangen. Helaas de laatste keer dat ik dit kan doen, maar ach, vanaf maandag ben ik in het veld!

Voor de laatste keer ontbijt en lunch gehad. Morgen is het vasten dus dan is het cafetaria niet open. Maar zoals ik in mijn vorige bericht al zei, er zijn weer een hoop laatste keren dat ik hier iets doe.

Een spoedcursus deurkloppen gedaan. Elder Santos en ik kregen privéles van Br. Merril. Die speelde elke keer een andere persoon, en daar was hij echt goed in. Het was even wennen maar op een gegeven moment ging het wel goed. Heel veel van geleerd.

Nog wat klassen gehad, in het laatste lesuur ons afscheid gevierd met de brownie die paps en mams mij hadden gestuurd. Hij was heerlijk, maar zo groot dat hij (na iedereen een enorm stuk te hebben gegeven) nog maar half op was, gelukkig heb ik nog veel andere vrienden en ik kan zondagmiddag na het vasten mijn maag ermee vullen.

Verder al veel adressen aan het uitwisselen, en alvast wat spulletjes gepakt. Ik begin al afscheid te nemen van sommige mensen.

foto-3

foto-2

foto uit het mtc

Vrijdag 31-07-09

Vroeg op om naar Temple Square te gaan.

De kans die wij vandaag kregen was echt geweldig, ondanks dat wij onze halve P-day ervoor moesten opgeven.
Een toer rond Temple Square gekregen in 3 uur, die normaal 4 dagen zou duren. Alles dus een beetje fast-forward maar zeker niet minder interessant.

Allereerst naar het Joseph Smith Memorial building geweest. Een paar zaken bekeken en op de bovenste verdieping van de uitkijkpunten foto’s kunnen maken van de Salt Lake Tempel en zelfs het appartement van pres. Thomas S. Monson.

Daarna naar het Beehivehouse gegaan en een toer gekregen. Dat is het huis en kantoor geweest van Brigham Young en (aangezien hij een timmerman was) bijna alles door hem zelf is gemaakt. Geeft best een speciaal gevoel. Alles moest snel, snel, snel, en de russen in mijn groep maakten liever foto’s dan dat zij uitleg kregen. Ik daarin tegen wilde me niet alleen de achterkant van mijn camera herinneren dus ik heb eigenlijk niet 1 foto gemaakt, maar alleen geprobeerd naar alle informatie te luisteren en alles in mij op te nemen. Ik zal daar nog wel eens terugkomen om het goed te zien en om foto’s te maken.

Na het Beehive house even foto’s kunnen maken op een plein tussen het Church office building en de tempel. Hier kwam ik mijn allereerste kamergenoten tegen, elders Park en Yu. Dat moest natuurlijk ook op de foto.

Heel speciaal om de Salt Lake Tempel in het echt te zien. De opofferingen, doden en ontberingen voordat de “Mormoonse” pioniers hier aankwamen en dan nog eens 40 jaar aan de tempel bouwden. Een prachtig gebouw, dat zal blijven staan totdat Christus terug op aarde komt, dat gaf een speciaal gevoel.

Na die pauze een privé rondleiding gehad over temple square van 2 zendelingen zusters. (en ik was blijkbaar de enige Engelssprekende zendeling)
Ik geloof dat wij even in het East Visitor centre zijn geweest (degene met de geschiedenis van de bouw van de tempel en de spoorweg). Daarna het tabernakel van binnen gezien, best groot voor zo een oud gebouw.
Ook in de kapel geweest die gebouwd is van de reststenen van de tempel. Daarna naar het Conference Centre gegaan. Dat is groot zeg, en mooi. Wat van de kunstgalerijen bekeken maar helaas niet het dak opgekund. Er was te weinig tijd.

Terug op Temple Square kreeg ik de instructie om de straat over te steken om naar een museum te gaan waar de rest van de groep zou verzamelen. Terwijl ik wachtte op het stoplicht hoorde ik opeens iets heel bekends naast me: Nederlands! Daar stond een hele Nederlandse familie naast mij, duidelijk geen lid (1-Ik kende ze niet en 2-Sigaretten) die aan het toeristen (werkwoord) waren. Ik heb ze dus maar direct even aangesproken J
Even fijn met ze geconverseerd, gevraagd wat ze hier deden (gewoon, vakantie) en uitgelegd wat ik hier doe. Zij hadden nog nooit van de kerk gehoord in Nederland, en ik heb ze kunnen vertellen dat er één bij hun in de buurt zat. (Vucht of zo iets, ligt dichtbij Den Bosch). Helaas hadden zij (en ik ook, maar zendingswerk gaat voor) haast om een afspraak voor een toer te halen dus ik hoop van harte dat een andere zendeling het van mij over neemt.

Toch heb ik weer een zaadje kunnen planten. Zij waren zo positief. Ach ja, we zullen wel zien.

Het museum waar ik moest zijn was het Church History museum. Daar kreeg ik een rondleiding van degene die heeft gezorgd dat zendelingen die internationaal in het MTC zijn, deze halve dag in Salt Lake City kunnen besteden.
Een hele vriendelijke broeder die mijn vragen goed kon beantwoorden.
Geweldig (jajaja, ik ben wel heel erg positief) om al die relieken en dingen te zien uit die tijd en die Joseph Smith echt heeft aangeraakt. Het hoogtepunt was natuurlijk het “Pepperbox” pistool waarmee Joseph Smith poogde zijn leven te verdedigen vlak voordat vijanden van de kerk hem vermoorden.
Hij heeft zijn getuigenis van de waarheid van deze kerk met zijn leven bezegeld.
Elke man zou gevlucht zijn voor zijn leven als wat hij te vertellen had niet waar was. Joseph Smith verdedigde datgene waar hij voor stond tot het eind, en heeft het met zijn leven bezegeld.

Door het Boek van Mormon te lezen, kunnen wij weten dat dit waar is, dat Joseph Smith een profeet was, geroepen door God en dat het evangelie van Jezus Christus in zijn volheid op aarde is hersteld.

Terug in het MTC mijn wassen kunnen draaien (laatste keer voordat ik vertrek) en nog een klas gevolgd.

Daarna had ik een afspraak om les 2 in het Nederlands te geven in het TRC centre. Ik had in mijn eentje 3 onderzoekers, 2 ervan spraken Nederlands. Zij wilden al gedoopt worden maar hadden zo nog hun zorgen over het woord van wijsheid. Ik heb wat schriftteksten met hen gedeeld, uitgelegd dat het niet voor niets is en heel sterk mijn getuigenis over het woord van wijsheid met hen gedeeld.
Toen ik ze uitnodigde om het na te leven en ze de zegeningen beloofde die erbij komen kijken gingen zij direct akkoord. Ik heb het plan van zaligheid daarna met hen gedeeld, en ze uit kunnen leggen waar wij vandaan komen, waarom wij hier zijn en waar wij na dit leven heengaan. De Geest was zeer sterk aanwezig en weer werden er wat tranen gelaten, vooral toen ik mijn getuigenis van de waarheid hiervan gaf. Geweldige ervaring dus.

Ik heb vandaag weer een brownie ontvangen van mijn ouders. Echt een reusachtig ding en heerlijk lekker. Wij gaan hem morgen tijdens ons laatste lesuur als afscheid opeten. Het is veel teveel voor mij alleen en ik kan het niet meenemen. Dit was gelijk het laatste (samen met nog 1 brief) wat ik hier in het MTC zal ontvangen. Alweer een hoop “laatste” keren hier.

Het is grappig, thuis was ik zo gefixeerd op Suriname dat ik het MTC bijna vergat. Nu lijkt Suriname heel ver weg, best apart. Maar ik ga er toch echt heen. Maandag vertrek ik, het is nu dus tijd om dit dagboek/briefgeval af te ronden voor nu, en om het op te sturen.
Ik ben een beetje nerveus voor maandag, vraag mij af hoe alles zal gaan en zal zijn. Maar alles komt goed, het vervolg hierop zal wel over een paar weken komen.

Heel veel succes daar in dat kikkerlandje, ik hou van jullie en bid elke dag voor jullie.

Veel Liefs
Elder Roepers

Donderdag 30-07-09

Weer veel klassen gehad. Het eten hier begint mij nogal te vervelen. Het is allemaal zo zoet en vet, en heel vaak hetzelfde. Ben blij als ik wat normaler kan gaan eten. Heb echt medelijden met de mensen die hier 8 weken of langer moeten blijven.

Ik kom Elder Croese zo nu en dan tegen, hij heeft les in hetzelfde gebouw als ik en wij bezoeken allebei regelmatig de zendelingen die naar Nederland gaan. Vandaag nog een paar foto’s daar met elkaar gemaakt.

Er zijn twee anderen die naar de West-Indisch gaan en Nederlands leren. (Er zijn 6 anderen maar die spreken Frans). Vandaag moesten wij naar de Health Clinic voor een briefing over malaria en andere enge ziektes. Best nuttige informatie gekregen en gelukkig hoef ik geen pillen te slikken tegen malaria.

Op de terugweg naar de klas kwam ik Elder Santos en Elder Salas tegen. Aangezien Elder Santos mijn collega is moest ik meelopen. (De 2 West-Indisch zendelingen hadden mij opgehaald). Elder Salas moest naar de kliniek om zijn TBC test te laten bekijken. (zo een huidtest op je arm). Toen hij zijn mouw opstroopte werd er een rode plek zichtbaar van 2.5 cm in diameter. Das nie Goed.

Op naar de BYU Health Clinic dus, om zijn bloed te laten testen. Lekker om even uit het MTC te zijn. Elder Salas was doodsbang voor de prik. (En ze prikte nog 1x mis ook).
Elder Salas is zo een droge Mexicaan en zelfs als hij doodsbang is blijft hij hilarisch. Echt een geweldige gozer, ik mag hem echt heel graag. Hij was erg nerveus en onzeker toen hij hier kwam, maar hij heeft nu veel vrienden gemaakt en is zoveel blijer en positiever.

’s Avonds werd ik opeens door de receptie uit mijn klas geroepen. Er was een nieuwe zendeling aangekomen en er moesten dingen geregeld worden. Ik wist dat hij later dan normaal zou komen, maar toch kwam het onverwachts.
Toen ik bij de receptie aankwam zag ik hem zitten. Naast hem stond een koffertje niet groter dan de helft van mijn rugzak. Ik sprak hem aan en heette hem van harte welkom in het MTC. Hij komt uit Tonga en gaat op zending hier in de VS. Voordat ik hem de introductie zou geven, wilde ik eerst zorgen dat zijn bagage in zijn kamer zou zijn en dat hij een maaltijd had gehad. Dus ik vraag waar zijn bagage is, en hij wijst op dat piepkleine koffertje (Zijn Engels is nog niet zo heel goed).
Toen het tot mij doordrong dat dat koffertje en het vale versleten pak wat hij aan had letterlijk alles was wat hij bij zich had, sprongen de tranen letterlijk in mijn ogen. Deze jongen heeft letterlijk alles wat hij had in zijn thuisland achtergelaten om de Heer voor 2 jaar te dienen. Hij is letterlijk alleen met de kleren aan zijn lijf en zijn schriften onder zijn arm hierheen gekomen om zijn medemens, in een compleet ander land, het licht en de waarheid van Jezus Christus te brengen.
Het doordrong heel mijn binnenste dat ik echt nooit meer wat te klagen kan hebben, en dat ik alleen maar kan bidden dat ik maar half zo nederig kan zijn als deze Elder die zoveel overheeft voor mensen die wildvreemd voor hem zijn.

Morgen gaan wij ervoor zorgen dat hij alles krijgt wat hij nodig heeft voor zijn zending en dat hij tijdens zijn zending niets tekort zal komen.

Het is ontroerend, hij is een hele stille jongen, zijn Engels is niet erg goed, maar er schijnt een licht in zijn ogen, een licht zoals ik het nog nooit gezien heb. Een soort drijfveer, en liefde, een soort vastberadenheid die hem hier gebracht heeft.
Ik kan alleen maar nederig zijn en dankbaar zijn voor de kans om hem te dienen als zoneleider.

Allereerst heb ik een 3-tal Tonganen van onze branch uit hun klas getrokken, zodat wij een goede manier hadden om te vertalen en dat deze elder Hausia zich op zijn gemak zou voelen bij zijn landgenoten. Het was leuk om te zien dat zij elkaar kenden en Elder Hausia voelde zich gelijk een stuk beter op zijn gemak.

Ik heb ze neergezet in de executive conference room, en een lijst gegeven met dingen die zij moesten bespreken over het MTC als introductie. Ondertussen ben ik naar de receptie gegaan om Pres. Price te bellen.
Die stelde mijn telefoontje zeer op prijs en wij hebben besproken wie zijn nieuwe collega zou zijn. Wij waren het er beiden over eens dat het een van de Tonganen moest zijn en dat hij bij hen in moest trekken. Na de introductie hebben wij gezorgd dat hij eten had en naar zijn nieuwe kamer gebracht.
Dat was echt een ervaring die dat beetje hoogmoed wat ik had, de grond in heeft geboord.