Wat een week!
We hebben zo hard gewerkt dat ik er bijna van omval. Het was geweldig en heel opbouwend. Maar op de een of andere manier verlang ik enorm om weer in de tempel te zijn.
Paps vertelde me hoe ik echt een balans zal moeten vinden tussen alles, en ik besef dat goed. Maar het evangelie gaat zeker een leidende rol spelen in mijn leven. Ik zie er naar op, maar toch ook wel naar uit, om alles te regelen thuis. Wat een uitdaging zeg!!! Baan, huis, etc.
Op een avond deze week kwamen we thuis en ik zag een licht binnen uitgaan. Ik wist dus direct dat het andere collegaschap een grap met ons wou uithalen.
Wij wapenden ons dus met een paar krukken voordat we naar binnen gingen en met uiterste voorzichtigheid de deur opengemaakt.
Op het eerste gezicht zag ik niks, maar toen zag ik opeens een schim op de vloer. Een lang lichaam met een kronkelige staart, 4 poten uit de zijkant en een lange bek.
Op onze keukenvloer lag een levensechte KAAIMAN. Met mijn kruk dus maar eens even geport om te zien of het beest nog leefde, maar het reageerde niet echt alsof het gezond was.
Wat blijkt, een Lid in Canje de kaaiman in zijn achtertuin zag lopen en het op zn hoofd heeft geslagen met een stuk hout. Hij was dus buiten westen en bloedde redelijk uit zijn hoofd. De zendelingen zagen dat als een mooie kans om gewoon 30 minuten met een alligator onder hun arm naar huis te fietsen, op vrijdagavond door een drukke straat. :P
Helaas was ie nog niet dood, maar lijdend. Dus maar even opgepakt en wat foto's er mee gemaakt, wat resulteerde in wat gekronkel en gesis, maar niks heel sterks.
Ik hou er helemaal niet van als iets of iemand lijdt, dus ik wou het arme dier maar gewoon uit zijn lijden verlossen. Mijn gloedniewe machette gepakt en zijn hoofd afgehakt (redelijk intens, ik filmde het hele gebeuren). Dat was dus wel een coole ervaring,
Verder enorm hard gewerkt, Veeel mensen ontmoet en er echt voor gewerkt om in juni wekelijks een famillie of priesterschapsdrager te dopen. We zijn heel nauw samen aan het werken met de gemeentepresident. Ik voel dat we Zion aan het opbouwen zijn, en dat voelt echt goed. We gaan er dus helemaal voor.
President Gamiette belde deze week en deelde ons mede dat we nu betere zendelingen dan ooit tevoren moeten zijn. Er wordt enorm veel van ons verwacht, we krijgen enorm veel informatie om ons te helpen effectiever te werken, wat erg stresvol is voor ons als leiders, omdat ik niet gewoon aan mezelf kan werken, maar aan ook 10 anderen moet helpen vooruitgang te laten maken.
Maargoed, met de Geest gaat het ons best af eigenlijk!
